एक चुकलेला रस्ता ----भयकथा

एक चुकलेला रस्ता – Ek Chuklela Rasta

आता २० डिसेंबर ची हि घटना… वेळ रात्रीचे ९.००.. ठिकाण नेरळ रेल्वे स्टेशन… रात्रीची वेळ असल्याने प्रवाशांची वर्दळ अगदीच कमी होती… पण नेरळहून पुढे काही पर्यटन स्थळं आहेत…तिकडे जाणाऱ्या प्रवासी वाहनचालकांची मात्र भाऊगर्दी झाली होती… ६ अनोळखी मित्र..पहिल्यांदाच भेटलेले..एकमेकांच्या स्वभावापासून अगदीच अनभिज्ञ.. कोण कधी काय करेल किंवा काय करू शकतो याचा किंचितदेखील अंदाज नाही… मंगेश(मंग्या) च्या वाढदिवसासाठी भेटलेले…


एक चुकलेला रस्ता – भाग १

अचानक रोह्या(रोहित) ने overnight चा plan केला आणि किश्या(कृष्णा) ने तो overnight कुठे करायचा यावर शिक्का मारला.. माथेरान च्या आसपास कोथळगड नावाच्या एका किल्ल्यावर overnight करायचा बेत आखला गेला… हसीम ने त्यच्या मराठी शाळेची काच-कूच करीत करीत अखेर overnight करायचं मान्य केलं… सुब्या (सुबोध) ला काही पर्यायच नव्हता…
त्यांनी नेरळस्टेशन ला जेवण केलं, खाण्यासाठी काही खाद्य सोबत घेतलं.. आता कोथळगड ला जाण्यासाठी अर्ध्या रस्त्यात खाजगी वाहनाने आणि उरलेल्या रस्त्यात रेल्वे track ने पायी जायचं ठरलं… पण कोथळगड नक्की कुठे आहे याबद्दल कोणालाच माहिती नव्हते..मग काय तोंड तर सोबत होतेच कि… त्यांनी तिथेच उभ्या असलेल्या वाहनचालकांना कोथळगडच्या च्या रस्त्याबद्दल विचारले असता वेग वेगळी उत्तरं मिळाली ती ऐकून ह्या ६ जणांच्या बोऱ्या उडाल्या…!! ६ हि जन full on confuse झाले…आता काय करायचे??? एवढ्यावर येऊन पुढचा plan रद्द तर करता येणार नव्हता. मग आता पुढे काय?? तरी कृष्णा ने, इतर चालकांपासून दूर उभ्या असलेल्या एका माणसाला कोथळगडाविषयी विचारले असता त्याने, तो गड माथेरान च्या डोंगरांमधून पुढे माथेरानच्याच विरुद्ध दिशेला असणाऱ्या डोंगरात आहे, असं अगदी ठामपणे सांगितलं. आता अशा द्विधा मनस्थिती मध्ये जी व्यक्ती ठामपणे बोलत असेल अशा व्यक्तीवर आपले मन लगेच विश्वास ठेवला.. त्यांनीदेखील हेच केलं.. त्या अनोळखी वाहनचालकावर अगदीच सहजतेने विश्वास ठेवला… आणि इथेच यांची फसगत झाली…

ज्या वाहनचालकाने त्यांना कोथळगडाविषयी माहिती दिली त्याच्याच गाडीत हे ६ जण बसले आणि दंगा मस्ती करीत करीत गाडी घाट चढू लागली. रोह्या आणि सुब्या पुढे त्या चालकाजवळ बसले होते..रोह्या ची मस्ती चालली होती पण सुब्या मात्र अगदीच शांत बसला होता..त्याचं त्या वाहनचालकाकडे आणि त्याच्या हालचालीकडे एकदम बारीक लक्ष होतं. रोह्यानं सुब्याला २-३ वेळा गप्पा मारण्यासाठी प्रवृत्त करायचा प्रयत्न केला पण सुब्यानं रोह्याकडे रागाचा कटाक्ष टाकला..रोह्याला सुब्याच्या त्या कटाक्षात एक प्रकारची गोपनीयता दिसली आणि रोह्या घाबरून पूर्ण घाटात गप्प बसला.. सुब्याची शांतता म्हणजे जणू तो त्या चालकाकडून संमोहितच झाला होता, इतकि भयानक वाटत होती..

मधेच थंडीची झुळूक अंगावर शहारे आणत होती… सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर चमक होती कि, ‘आज रात्रभर full on धिंगाणा… खूप सारी मस्ती आणि खूप साऱ्या गप्पा-गोष्टी आणि बरेच काही…

घाटात गाडी एकेक वळण घेऊन चढत होती. एक वळणावर चालकाने जोरदार ब्रेक मारून गाडी थांबवली. किशा आणि हसीम त्याला विचारू लागले काय झालं म्हणून??? त्याने दोघांकडे front rear mirror मधून पाहिलं…त्याची ती करडी नजर अनुत्तरीत होती.. त्याने मारलेल्या त्या जोरदार ब्रेकमुळे जणू सुब्याचं संमोहन भंग पावलं होतं आणि सुब्या जागा होऊन विचारत होता काय झालं???

तो चालक म्हणजे एक भयानक प्रकार होता. आख्ख्या रस्त्यात एक शब्दाने देखील बोलला नाही. त्याचा अवतारदेखील एकदम भयानक होता. दाढी वाढलेली. अंधारातसुद्धा त्याचे डोळे लाल पानावाल्यासारखे दिसत होते.. ओठ काळपट लाल होता.. गळ्याभोवती एक काळा मफलर गुंडाळलेला, आणि तसाच मफलर डोक्याभोवती देखील बांधलेला.. थंडी असूनदेखील शर्ट ची वरील २ बटणे उघडीच!!! असो, त्याने गाडी थांबवाल्यानंतर लगेच घाईतच गाडीतून खाली उतरला. आणि आम्हाला काहीच न बोलता फक्त मान हलवून ग्दीतून खाली उतरण्याचा इशारा केला. त्याचे हावभाव पाहून अगोदरपासुनच भित्रा असणारा सुश्या(सुशील) मात्र अजूनच घाबरत होता. त्याने तर हनुमाननामाचा जापच चालू केला होता.
असो,
ते ६ हि जण गाडीतून उतरून त्या चालकाला पैसे देऊन त्याला पुढील मार्ग कसा, आणि कुठून जातो ह्याची विचारणा करताच त्याने त्याचे तोंड उघडले.. प्रवासादरम्यान त्याने बोलण्याची हि पहिलीच वेळ होती.त्याने शब्द उच्चारताच मंग्याच्या अंगात थंडीच भरली.मंग्याला जणू कापरंच भरलं, त्याला त्या चालकाच्या आवाजातील भयानकता प्रकर्षाने जाणवली. त्याने चालकाचा आवाज ऐकताच दोन पावले मागे सरकण्याचा पवित्रा घेतला. त्या चालकाचा आवाज आता अतिशय घोगरा आणि मागच्यापेक्षा खूप वेगळा (भीतीदायक) भासत होता. सुश्या आणि मंग्या यांच्यात डोळ्यांतल्या डोळ्यांत काही इशारे झाले… त्या चालकाने त्यांना एका रेल्वे track कडे बोट दाखवले आणि सांगितले कि ह्या track ने सरळ एक तास चालत राहा, एक तासाभरात कोथळगड येईल… ह्यांनी आपल्या माना होकारार्थी हलवल्या आणि त्या चालकाला thank you म्हणून पुढे त्या track वर जाऊन उभे राहिले.

पाण्याच्या प्रवाहात भोवऱ्याच्या दिशेने वाहणाऱ्या पानाला कुठे माहित असतं कि त्याचा प्रवास विनाशाकडे होत आहे. अशीच काहिशी गात ह्या 6 मित्रांची झाली होती. इथे नियतीने त्यांची दुसऱ्यांदा फसगत केली होती… एक खेळ त्यांसोबत खेळला जात होता.. त्याचा सूत्रधार कोणीतरी भलताच होता.. हे ६ जण म्हणजे, “शिकारी एक आणि शिकार अनेक”,अशी गत ह्या ६ जणांची होणार होती..

सगळे उभे असतानाच सुश्या चे एका फलकावर लक्ष गेलं.. त्याने तो फलक मोबाईल च्या उजेडात पाहण्याचा प्रयत्न केला, त्यावर “track no 134″ असं लिहिलेलं त्यास दिसलं.. त्याच्या मनात एक शांतता निर्माण झाली… त्याला मधेच कुठल्या horror मालिका किंवा पुस्तकाची आठवण झाली असावी!

वेळ साधारण रात्रीचे १०.३० झाली होती. हवेतल गारवा वर-वर चढत हिवाळ्याची जाणीव करून देत होता. लक्ख चंद्र्पकाश असूनदेखील(ते चालत असलेला रस्ता दिसण्याइतपत) ते ६ मित्र काळ्या वावटळाच्या गर्द छायेत चालत होते. चालता चालता त्यांनी त्या डोंगराचे एक वळण पूर्ण केले आणि चंद्र त्यांच्या विरुद्ध बाजूला गेल्याने तो त्या डोंगरआडोशाला झाकून गेला… आणि जवळपास पूर्णवेळ असणारा तो मंद चंदेरी प्रकाश आता अंधारात बदलला होता.. तो अंधार एक भयानकता निर्माण करीत होता. ह्या लोकांच्या गप्प रमल्या होत्या…

त्या अचानक येणाऱ्या काळोखाने त्या गप्पा मंदावल्या होत्या.. मंदावल्या कसल्या??? पूर्ण बंदच झाल्या होत्या.. वातात्वारणात एक गंभीरत आली होती.. सगळे जण रेल्वे रुळावरून जोडीने चालत होते..सगळ्यात पुढे कृष्णा आणि सुबोध होते.. त्यांच्यामागे गारठलेला मंग्या आणि भिलेला रोह्या, आणि सगळ्यात शेवटी हनुमाननामाचा जाप करणारा सुश्या आणि सुश्यावर हसणारा हसीम असे सगळे चालत होते… रोह्या ला इतर गोष्टींपेक्षा त्या भयावह अंधाराचीच जास्त भीती वाटत होती..

मनातल्या भयकारांना अंधारात स्वैर स्वातंत्र्य मिळते आणि तेच आकार प्रत्यक्षात आले तर माणसाची भीतीने बोबडी वळते… रोह्या त्यापैकीच एक होता…. मधेच थंडीची एखादी झुळूक वातावरण भयावह कारला पुरेशी होत होती… आणि थंड जुळूकेने देखील सुश्या ला घाम फुटत होता…
रेलेव रुळावर मधेच खड्डे येत होत होते आणि त्या खड्ड्यांवरून हे रेल्वेरूळ जात होते… अशाच एक खड्ड्यावर रेल्वे रुळात सुश्याचा पाय अडकला.. इथूनच खेळ सुरु झाला त्या ६ मित्रांच्या जीवघेण्या overnight चा!!

सुश्याचा पाय रेल्वे रुळात अडकलेला पाहून त्याच्याबरोबर चालत असलेला हसीम घाबरला आणि त्याने बाकीच्यांना आवाज दिला.. त्याच्या त्या आवाजाने अंधारातील शांतता भंग पावली होती. सुश्याच्या तर डोळ्यातच पाणी आले होते. स्ब्या, किशा, रोह्या आणि मंग्य तिथे जमा झाले होता, सुब्या ने त्याच्या मोबाईल चा torch on केला. त्याने तो torch सुश्याचा पाय अडकलेला तिथे मारलं. त्याच्या पायाला थोडीशी जखमा झाली होती. त्यात घाबरण्यासारखं काहीच नव्हतं. थोडंसं रक्त येत होतं..
पण…

इतक्यात सुब्याने जोरात किंकाळी फोडली…. त्याच्या त्या किंकाळीने सगळेच भेदरून गेले, कि ह्याला झाला तरी काय?? माथेरान च्या अंधार डोंगररांगेत त्याच्या त्या किंकाळीचे प्रतिध्वनी उमटू लागले. तो क्षण अतिशय भयावह होता.. त्या किंकाळीने जणू त्यांच्यावरील भीतीचे सावट जणू अजूनच गडद केले होते…सुब्याच्या त्या विस्मित
+किंकाळी ने झोपलेले रातकिडे जणू जागे झाले आणि कीर – कीरु लागले… कुत्र्यांच्या भुंकण्याचा आवाज जोर धरू लागला होता.

सुब्या ने ओरडतच सुश्याचा पाय जिथे अडकला होता त्या खड्ड्याकडे बोट दाखवून इशारा केला….

मोबाईल चा उजेड देखील अपुराच होता त्या उजेडात त्यांना दोन लाल रंगाच्या गोल (हिरेसदृश) वस्तू चमकल्यासाखे दिसत होते…त्या वस्तूची चमक मनमोहून टाकणारी आणि तितकीच भयानक होती.. सर्वांनी सुश्याचा पाय तिथून काढायचा प्रयत्न चालू केला… सुब्याचे त्या दोन हिऱ्यांवरून लक्ष काही केल्या हटत नव्हते.. सुश्याचा पाय तिथून काही केल्या निघत नव्हता.. मंग्या आणि सुश्या खुप घाबरले होते. रोह्या सुश्या ला धीर देत होता… आणि किशा आणि हसीम सुश्याचा अडकलेला पाय मोकळा करण्यात गुंतले होते… इतक्यात मंग्याने देखील त्याच्या मोबाईल चा torch on करून सुश्याच्या पायावर उजेड टाकला आणि आता मात्र सगळ्यांची बोबडीच वळली…कारण त्या चमकणाऱ्या दोन वस्तुंची हालचाल होत होती.. मंग्या ने त्याचा मोबाईल त्या वस्तूच्या अजून थोडा जवळ नेला आणि त्यानंतर त्यांनी जे काही पाहिलं ते शब्दांत खरच वर्णन करण्यासारखं नाहीये… त्या चमकणाऱ्या दोन गोल गोष्टी दुसरं तिसरं काही नसून तिथे एक काळ मांजर होतं.. जे कि अस्पष्ट दिसत होतं, आणि त्या मांजराच्या समोर काही मांसाचे तुकडे पडले होते.. ते पाहून सुश्याने पायाला जोरात हिसका दिला आणि त्याच्या पायाच्या अंगठ्याचा नख उखडला गेला,.. तो जोरात ओरडला… त्याच्या अंगठ्यातून रक्ताची धार लागली होती, खड्ड्यातील मांजराने त्याच रक्ताच्या धारेला तोंड लावले… ते पाहून सुश्याचा तर पारच धीर खचला…. सुश्या आता थरथरत होता… त्याची बोबडी वळली होती..सगळेजण घाबरून गेले होते… मंग्या ला तर जणु कापरंच भरलं होतं..

सुश्याचा पाय तिथून कसाबसा निघाला.. खरच एवढं घाबरून देखील धीरानं वागणाऱ्या सुश्याच्या तेवढ्या धाडसाची दाद द्यायलाच हवी… एवढा घाबरून देखील त्याने भीतीला स्वतःवर हावी होऊ दिले नाही हेच लाखमोलाचं धैर्य!!

एवढं सगळं घडत होतं.. सगळी पोरं घाबरली होती… किशाला या गोष्टींची सवय आणि माहिती असल्यामुळे तो त्याची भीती लपवत होता.. हसीमच्या हलक्या फुलक्या विनोदातून हा गंभीर प्रसंग झाकून जात होता… मंग्या पण वातावरण हलकं करायचा प्रयत्न करत होता.. पण रोह्या त्याची भीती लपवू शकट नव्हता. त्याच्या डोळ्यांत पाणी आलं होतं. आपण खूप मोठ्या भानगडीत अडकणार हे आता त्याच्या चांगलच लक्षात आलं होतं.. आणि सुब्या एवढं सगळं घडत असताना शांत कसा काय बसू शकत होता काय माहित?? पण तो असा नव्हता मुळात..कसल्या ध्यानात मग्न होता तो कोणास ठाऊक.. घडले त्याचं न दुख: होतं न क्लेश न भीती ! त्याच्या चेहऱ्यावर कसलेच भाव नव्हते ! त्याचा चेहरा भावशून्य होता !
सुशील चा पाय आता त्या track मधून सुटला होता. तो अगदी घामाघुम झाला होता, त्याच्या डोळ्यांत पाणी होते. भीती होती. पण पायाचं थोडक्यात निभावाल्याचा आनंददेखील होता. पण आनंद देणारे क्षण हे ” क्षणभंगुर” असतात ह्याची कदाचित त्याला कल्पना नव्हती. आताशी कुठे सुरवात झाली होती. ते “जे” कशाच्या जाळ्यात अडकत होते, हि त्याची केवळ एक पूर्वकल्पना, एक झलक होती… असली खेळ तर अजून बाकी होता…..

सुश्या च्या पायातील नखातून येणारी रक्ताची धार थोडी कमी झाली होती…त्याला त्या जखमेच्या वेदना कमी होत्या आणि भीतीच्या वेदना जास्त होत्या. त्याला भानच नव्हतं कि त्याच्या पायाला काही जखम आहे. सुब्या अजून शांत होता. जणू एक ध्यानस्थ साध्वीच!! त्याचं फक्त शरीर तिथं होतं, मन कुठे होतं काय माहित??? असो, त्या 6 मित्रांचा विनाशाकडील प्रवास आता अजून गंभीर होत चालला होता.. एवढं सगळं घडून सुबोध अगदीच भावशून्य होता, उलट किश्या चिंतातूर होता. त्याला कदाचित माहित असावं कि आता इथपर्यंत येऊन पुन्हा माघारी जानेदेखील धोक्याचे… हसीमचे मात्र अस्सल पुणेरी जोक चालूच होते आणि त्यावर मंग्या आणि सुश्या बळच हसल्यासारखे हसत होते. पण मनात भीती हि होतीच…

ते हळू हळू पुढे वाटचाल करीत होते, तस-तशी त्यांच्यावरील सावटाची छाया गडद होत चालली होती.. काही वेळापूर्वी सुश्यासोबत जे काही घडलं त्यातून सगळेजण सावरले होतेच… सुश्याची भीतीमधून काही सुटका होत नव्हती.. सगळे आता शांत होते… ते लोक पुढे पुढे चालत होते.. त्यांना आता पाऊलो-पाऊली भीती वाटत होती पण त्या गर्द रात्री त्यांना पुढे चालत जाण्याशिवाय काहीच पर्याय नव्हता.

चालत चालत ते एक वळणावर आले आणि त्यांनी एक डोंगर पार केला त्यामुळे काही वेळ त्यांच्या डोक्यावर असणारा चंद्र आता त्या डोंगराआडोशाला गेला आणि त्यांच्यावर अंधारी छाया पुन्हा पसरली.. ते पुढे चालत एक वळणावर येऊन पोहचले.

कळत न कळत वातावरणात अमानवीय शक्तींचा वावर असल्याचे जाणवत होतेच…. मध्येच कोणीतरी कृष्णाच्या पायावर पाय देऊन त्याच्या बाजूला गेल्याचा भास त्याला झाला… तो क्षणभर बिचकला…

पण तो सगळं जाणून अंजान होऊन चालत होता.. कारण त्याला माहित होतं कि जर त्याने ह्या गीश्तीची वाच्यता केली तर सगळे अजूनच घाबरतील… म्हणून तो शांत होता.. !

वेळ अघोरी झाली होती. आतापर्यंत सगळं जणू एखाद्या तांडवाच्या सुरवातीप्रमाणे घडत आलं होतं.. भीतीने सगळ्यांच्या मनावर जणू अधिराज्य करायचा बेत आखला होता… सुब्या ची शांत साधी ह्या सगळ्यांच्या चिंतेचा विषय होती. त्याने नेरळपासून चकार शब्द देखील उच्चारला नव्हता. आणि त्यातच भर कि काय म्हणून, सुष्याला पायाला वेदना होऊ लागल्या होत्या… कोणाला कळो न कळो पण किश्या ला कळून चुकले होते कि, हा प्रवास त्यांच्या विनाशाकडे चालू आहे… आणि ह्यातून हाती काहीच लागणार नव्हते….

चालत चालत ते एक वळणावर येऊन थांबले… ते वळण जरा विक्षिप्तच होते… त्या वळणावर track च्या दुतर्फा असणाऱ्या झुडूपांनी एक बोगादाच तयार केला होता. तो झाडेरी बोगदा एखाद्या असली बोगाद्यासारखा भासत होता.. त्याच्या अलीकडेच कोणीतरी वृद्ध व्यक्ती बसला आहे असे सतत वाटत होते… त्यांना ते कदाचित त्यांचे भ्रम असावे असे वाटले… म्हणून पुढे जाण्याच्या हेतूने त्यांनी काही पाऊले पुढे टाकताच….

ती वृद्ध व्यक्तीने तिथून हालचाल केल्यासारखी दिसली… ति व्यक्ती उठून त्या झाडेरी बोगद्यात कुठेतरी दिसेनाशी झाली. आतापर्यंतच्या प्रवासात प्रत्यक्ष कुणीतरी व्यक्ती दिसण्याची हि पहिलीच वेळ होती… सगळ्यांची जाम फाटली पण हसीम मात्र मस्करीच करत होता…. ते सगळे अजून थोडे पुढे म्हणजे अगदी त्या बोगद्याजवळ येऊन थांबले तिथे त्याने काहीतरी विलक्षण बदल जाणवू लागले..

ते सगळे जगाच्या जागीच थांबले… त्यांना वातावरणातील बदल प्रक्स्र्षाने जाणवू लागले… किश्या, हसिम, मंग्या नी रोह्या ला तिथे उष्णता जाणवत होती उलट सुश्या आणि सुब्या यांना थंडी जाणवत होती.. म्हणजे काहीतरी विक्षिप्तपण तेथीळ वातावरणात होते हे नक्की… सुश्याने थंडी वाजत आहे असे सांगून हसीम कडील उबदार स्वेटर काढून स्वतःच्या अंगावर घेतले.. सुब्याची देखील समाधी आता भंग पावली होती…

त्याच्या तोंडून आता गुरगुरण्याचे आवाज येत होते.. मंग्याला वाटले कि सुब्या मस्ती करतो आहे म्हणून मंग्या ने सुब्या जोरात शिव्या घालायला सुरवात केली. मंग्या च्या आवाजाचा जोर मोठा होता… सुब्या ने रागाने मंग्याकडे एक कटाक्ष टाकला..मंग्याच्या शिव्यांचा जोर हळू हळू ओसरू लागला… मंग्या सुब्याकडे पाहून घाबरला.. सुब्याच्या डोळ्यांत त्याने भयानकता पहिली होती.. ती भीती तो विसरुच शकत नव्हता.. तो असा एकदम शांत झाला कि त्याने पुन्हा तोंडच उघडले नाही…

ते सगळे आता त्या बोगद्याच्या तोंडावर उभे होते.. त्या बोगद्याच्या आजूबाजूला एक चपळाईने हालचाल झाली… जणू एक बाजूने दुसऱ्या बाजूकडे कोणीतरी धावल्याची हालचाल तिथे झाली… आजूबाजूला असणाऱ्या झाडांची पाने हलु लागली… झाडांच्या फांद्यांमध्ये एक हालचाल निर्माण झाली जणू एखादा सर्प तिथे वळ-वळत असावा… पण तो कोणी सर्प किंवा प्राणी नव्हता…. ती अमानवी शक्तिची झलक होती.. जिने आतापर्यंत सुब्या तिच्या वशिकरणात डांबून ठेवले होते…. झाडांच्या फांद्या हळू -हळू वेग घेऊ लागल्या… आणि झपाट्याने सळसळत येऊन त्या बोगद्याच्या दोन्ही कडांवर जणू एखादी मानवी रूपातील द्वारपाल बसावेत त्याप्रमाणे पसरल्या आणि शांत झाल्या… त्या बोगाद्याजवळ जाण्याची हिम्मत कोणाची होत नव्हती.. मंग्याचा धीर पूर्णत: खचला होता.. हसीम ने त्याची खिल्ली उडवत त्याला पुढे बोगद्याजवळ जाण्यास प्रवृत्त केले.. इज्जतीचा प्रश्न उभा ठाकल्याने मंग्याने तेवढी हिम्मत केली…

आणि मंग्या काही पाउले पुढे चालला इतक्यात….

त्याच्या मागून उष्ण प्रज्वालांचा एक गोळा सपकन् येऊन मंग्याच्या पुढे पडला.. जणू मंग्याची वाताच त्या आगीच्या गोळ्याला अडवायची होती… कोणाला काहीही कळायच्या आत मंग्या गेल्या पावलाने दुप्पट वेगाने परतला.. त्याला अगदीच चिमटीचं अतर धावून देखील धाप भरली होती, हे विशेष… मंग्याच्या डोळ्यांत भीती त्याच्या गळ्याशी आल्याची चित्रे दिसू लागली.. त्याला तो धक्का सहन होत नव्हता आणि पचवताहि येत नव्हता… भित्ने त्याची गाळण उडाली होती… त्याला काय बोलावे अन् काय नको तेच सुचत नव्हते…

हसीम ने वेळेचं गांभीर्य ओळखून रोह्याच्या bag मधील पाण्याची bottle काढून मंग्या ला पिण्यासाठी दिली… मंग्या अधाश्यासारखा पाणी पित होता… त्याला घाबरलेला पाहून सुश्या अजूनच घाबरत होता…

आता मात्र पूर्ण प्रवासात न घडलेली घटना घडत होती…

ती पाहून सगळेच अवाक् झाले होते…..

आता ह्या सगळ्यांसमोर एक घटना अशी घडत होती जी अख्या प्रवासात घडली नव्हती…
सुबोध काहीतरी बोलायचा प्रयत्न करत होता. पण त्याच्या तोंडून शब्द फुटत नव्हते.. जणू तो मुकाच होता… तो जीव लावून बोलण्यासाठी पराकाष्टा करत होता, पण त्याच्या तोंडून काही केल्या शब्द फुटत नव्हते.. हसीम थोडी हिम्मत करून सुबोध चा हात कृष्णा च्या हातातून वेगळा केला आणि सुबोध ला जवळ घेऊन, सुबोध ला बोलण्यासाठी प्रवृत्त करू लागला…



ek chuklela rasta part 3

हसीम जवळ येताच सुबोध थोडा शांत झाला…

जणू तो हसीम ने जवळ येण्याचीच वाट पाहत होता….

हसीम जवळ येताच तो एखाद्या लहान मुलाप्रमाणे हसीम ला लिपटला.. हसीम देखील त्याला जवळ घेऊन, नक्की काय झाले आहे ते विचारू लागला… हसीम नं सुबोध वरील नजर हळूच किष्याकडे फिरवली….

आणि डोळा मारून स्मितहास्य केलं…. त्यावरून हसिमच्या मनात अजूनही मस्तीचाच बेत होता… हे प्रतित होत होतं… पण पुढे येणाऱ्या काहीच क्षणात हसिमची मस्ती जिरणार होती…

हसिम ने सुबोध ला जवळ घेताच सुबोध च्या शरीरात काय तर-तरी स्नाचारली कोणास ठाऊक… सुबोध ने हसीम ला एक जोरदार धक्का दिला…
त्या धक्क्याचा आघात इतका प्रचंड होता कि हसीम रेल्वे track वरून दरीच्या टोकावर.. म्हणजे साधारण २ ते २.५ फुटांवर जाऊन पडला. त्याची सगळी मस्ती सुब्या च्या एका धक्क्यातच जिरली अस्म तरी त्याच्या तोनादारून वाटत होतं…

हसीम नं मान खाली घातली अन उठून किश्यासमोर येऊन थांबला…. सगळं शांत…
सुब्या मात्र निलाजऱ्यासारखा उभा होता.. त्याने त्याची नजर हसिम वर रोकून धरली होती… त्याच्या नजरेत ज्वलंत लाव्हा धुमसत होता… कधी फुटेल अन् कधी बाहेर येईल काही सांगता येत नव्हतं…त्याची नजर काळाचा घाव घेत होती.. नजरेत कमालीची धार होती…
सगळं वातावरण आघाडी निर्मनुष्य सहवासात गेलं… निरव शांताता पसरली…
सगळं शांत होतं… सुकलेल्या झाडांचा पालापाचोळा क्षीण आवाज करत होता…
हिवाळ्यात पाने गळालेली झाडे मानवी सापळ्याप्रमाणे भासत होती… सगळं काही भयानक होतं…
त्या खोल दरीत घुमणाऱ्या त्या वाऱ्याचा आवाज काळजात घाव करून जात होता….. प्रचंड भयानकता निर्माण करणारा तो वारा अंगावर शहरे आणत होता…. कदाचित पुढे येणाऱ्या संकटाची चाहूल त्या वाऱ्याला असावी…

सुशील हे सगळं पाहत होता… त्याचे हावभाव काही बदलत नव्हते… त्याचं म्हणनं एकच होतं… कि इथून ताबडतोब सुटका करून घेणं…. कारण तो आधीच घाबरट जीव आणि त्यात हे सगळं पहिल्यांदा अनुभवलेलं… त्यामुळे त्याची पुरती लागली होती…

तिथल्या भयाण शांततेची जागा आता कृष्णा च्या आवाजाने घेतली…
कृष्ण ने करड्या आवाजात पुढे निघण्याची सूचना केली…
पुढे निघाण्याशिवाय कोणाकडेच काहीच पर्याय नव्हता… पण आता सुब्या ला अशा अवस्थेत एकट्याला चालायला लावणे म्हणजे पेटत्या विस्तवावर पाय ठेऊन चालण्यासारखे होते…

ह्या सगळ्यांत किश्या अन् रोह्या दोघंही शरीरयष्टीने धिप्पाड होते..त्यामुळे किश्या ने अन् रोह्या ने सुब्या दोन्ही बाजूला पकडून पुढे जायचे ठरले… रोह्या बिचारा आधीच सुब्या च्या जवळ देखील जायला घाबरत होता… आणि आता तर त्याला सुब्या ला धरून चालायचा होतं… म्हणजे…. मिळवलं का?? किश्या ने त्याला choice च सोडली नाही.. आणि दुसरा काही पर्याय तर नव्हताच…
हसिम,मंग्या आणि सुश्या पाठीमागून चालत होते…
सगळ्यांनी दबक्या पावलांत त्या जाडेरी बोगदासदृश गोष्टीमध्ये प्रवेश केला… हळू-हळू चालत होते सगळे… अचानक तिथल्या वातावरणामध्ये भयानकता जाणवू लागली… निसर्गाचे सगळे लिखित नियम तिथे उल्लंघाले जात होते… वातवर इतके तप्त झाले कि भर हिवाळ्याच्या रात्री सगळ्यांना दरदरून घाम फुटला… आता वातावरणा त्याचा जलवा दाखवू लागलं होतं…
इतकं भयानक वातवरण त्या आवारात निर्माण झालं होतं कि खरंच… त्याचं वर्णन करताना देखील किळस येईल… अतिशय घाण होती त्या track वर.. सर्वत्र दुर्गंधी पसरली होती…जणू काही मानवी मृतदेह दिवसेंदिवस सडलेत तिथे… इथं अमानवीय शक्तींचा जणू सूळ-सुळाटच होता असे आभास होत होते…मधेच कुत्री भुंकून जीवाचा ठाव घेत होते.. रातकिडे रात्रीची भयानकता दर्शवत होते…कानाजवळ कोणीतरी गुर-गुर्ल्यासारखे भास चालू होते… सगळ्यांना या गोष्टीच खूप त्रास होत होता… क्षणात वातावरण पुन्हा थंड झालं.. अगदी पुरवत… पण मध्येच पुन्हा उबाळी येत होती… निसर्गाने देखील जणू गुडघेच टेकले होते ‘त्या’शक्तीपुढे… आणि जणू त्या मित्रांना गुदमरून मारण्याचा ठरावंच झाला होता…
एवढं सगळं घडत होतं…
पण..
एक माणूस शांत होता…
त्याला त्याचं काहीच नव्हतं वाटत…
उलट तो त्याच्या त्या नजरेने सगळ्यांवर मानसिक हल्लाच चढवत होता…
सुबोध…..
हं… त्याला ह्या दुर्गंधी चं.. वाढलेल्या तापमानाचं काहीच विशेष वाटत नव्हतं…

हळू-हळू जस-जसे ते पुढे जाऊ लागले वातावरण पूर्ववत होऊ लागले… दुर्गंधी देखील कमी होऊ लागली…
जसा जसा अंधार वाढत होता… तास-तशा हा खेळ वाढत चालला होता….
आधी सुश्या, मंग्या, सुब्या, हसीम आणि आता रोह्या वर काहीतरी संकट येणार होतं… किन्वा त्याच्या मुले कोणाच्यातरी जीविताला धोका निर्माण होणार होता…
आता तोह्या चं डोकं प्रचंड दुखायला लागलं… त्यानं सगळ्यांना थांबवलं.. आणि हसीम कडून पाणी घेऊन प्यायला… त्याला कृष्णा ने एका जागी बसवलं… त्याला जरा बरं वाटलं… म्हणून ती लोकं उठून पुन्हा रस्त्याला लागली…

चालता-चालता रोह्याला अचानक काय झाले कोणास ठाऊक.. रोह्याने सुब्या चा हात सोडला आणि दरीच्या टोकावर जाऊन उभा राहिला…
किश्या ने स्वत:च्याच डोक्यावर हात मारून घेतला…त्याच्या मनात, ‘ कुठून दुर्बुद्धी सुचली आणि येड्याना कोथळगडावर घेऊन आलो…’
रोह्या बराच वेळ दरीच्या खालील भागाकडे निरखून पाहत होता… तो पण आता कोणत्यातरी शक्तीकडून संमोहित झाला असावा…(???)
रोह्या ने दरीकडील समोरच्या भागाकडे बोट दाखवत किशाला आवाज दिला…
‘ए किश्या… अबे हिकडं ये जरा..’
किश्या काही त्याच्याकडे गेलाच नाही…
रोह्याने रागाने एक कटाक्ष टाकला.. रोह्याचे डोळे लालबुंद झाले होते… त्याची भीती अंधारात देखील वाटली असावी…
‘ए किश्या तुला म्हणतोय न हिकडं ये म्हन..कळत न्हाय का बैलाच्या..’… रोह्याने पुन्हा किश्याला दम टाकला…
पण आता येणारा आवाज रोह्याचा नव्हताच… हे किश्याला लक्षात यायला वेळ नाही लागला…
किश्याने प्रसंगावधान राखून रोह्याकडे जाण्याचा शहाणपण दाखवला…
रोह्या ने किश्या कडे पाहून एक ज्वलित हास्य केलं आणि पुढे बोट दाखवत म्हणाला…
‘किश्या त्यो रस्ता दिसायला का तुला…??? त्यो रस्ता सरळ गेलं कि कोथळगडावर जातू… चल तू ये माझ्या मागे… ‘ असं म्हणत रोह्या दरीत पाऊल टाकतच होता कि, किश्याने त्याचा हात धरला आणि मागे खेचून खाड्कन् कानाखाली मारली…
रोह्याची जणू १० जन्माची झोपच मोडली… तो शुद्धीवर आला… त्याच्या डोळ्यांत पाणी होतं…
हसीम न मात्र यावेळेस रोह्याला जवळ घ्यायचं धाडस नाही केलं… पण मंग्या ने रोह्याला सावरला….

इतक्यात सुब्या बोललाच….
”कोण नाही वाचणार तुमच्यातलं, कोण नाही वाचणार… तुमचं मरण तुम्हाला इथं घेऊन आलंय… तुम्ही इथपर्यंत आलात तर खरं… पण परत नाही जाणार…’
त्याचं हास्य कर्कश्य होतं.. आवाजात पळून-पळून धाप लागल्यासारखे कंपण होतं… अगदीच भयावह होतं…
पण…
हा आवाज सुबोध चा नव्हताच…
(किश्याची एखाद्या अमानवी शक्तीसोबत भाष्य करायची पहिलीच वेळ होती…उभ्या आयुष्यात त्याने फक्त असे किस्से ऐकलेच होते… अनुभवायची पहिलीच वेळ.. पण तो जाणून होता.. जो घाबरला तो गेला… जो घाबरून पण टिकला… तो जिंकला… म्हणूनच त्याने सुब्या (???) सोबत बोलण्याचे अतिउच्च धाडस केलं होतं…)
आता मात्र किश्या चा एवढा वेळ राखलेला संयम तुटला…किश्या तटकन उभा राहिला आणि सुब्या जवळ जाऊन..
”आहेस तरी कोण तू??? काय हवय तुला आमच्याकडून???का त्रास देतोय तू आम्हाला…??”, किश्या बोलला… किश्याने सुब्याकडे पाठ केली आणि रोह्याच्या खांद्य्वर हात ठेवत बोलला…
”मी नाही त्रास देतंय… करता-करवीता तिसराच आहे.. माझं काम मी करतोय… मला अडवाल तर…”
एवढ बोलून सुबोध(???) पुन्हा हसू लागला…
किश्या आता मात्र खूप वैतागला होता… त्यालाहि घाबरलेला पाहून सगळेच घाबरत होते…
इतक्यात मागून कोणीतरी रडण्याचा आवाज येऊ लागला… किश्या ने मागे वळून पहिले…
खाली बसून… दोन्ही गुडघ्यांमध्ये डोकं खुपसून सुबोध रडत होता… आता मात्र हा त्याचा खराखुरा आवाज होता.. थोडासा घसा बसल्यासारखा आवाज होता…
आता सुबोध देखील कदाचित शुद्धीवर होता….
किश्या सुबोध जवळ सावधपणाने गेला आणि त्याची मान उचलून त्याला काय झालं विचारू लागला…
”किश्या चाल पटकन इथून निघुयात, पटपट चला रे, घाई करा जरा… खूप महत्वाचं सांगायचं आहे मला तुम्हाला…इथं थांबून सांगणं शक्य नाही किंवा योग्य नाही” सुबोध बोलत होता…
त्याचं ते बोलनं ऐकून सगळ्यांना हुरूप आला… आता हा खेळ संपला अस्म सगळ्यांना वाटलं… सगळ्यांचा जीव एकदाच भांड्यात पडला… आणि ते तिथून पुढची वाटचाल करू लागले…..
आता कदचित सगळं काही ठीक झालं होतं… पण भित्न्तीने मनात केलेले घाव विरू शकत नव्हते… सुश्या आणि सुबोध अजूनही घाबरलेलेच होते…
सगळे track वरून हताश चेहऱ्याने चालत होते.. सुबोध डोळ्यांत पाणी होतंच…

बाकीच्यांच्या चेहऱ्यावर एक प्रश्नाचिन्ह होतं…! सुबोध आता काय बोलणार??? त्याला काय सांगायचे होते???
ह्या सगळ्या प्रश्नांनी सगळ्यांच्याच मनात काहूर माजवलं होतं…

आता रात्रीचे साधारण पहाटेचे १.३० वाजले होते… म्हणजे साधारण ३ १/२ तास हा सगळा बाहुल्यांचा खेळ चालूं होता… आणि तो आता खरंच संपुष्टात आला होता कि, त्यची पूर्तता होणं अजून बाकी होतं…

याबद्दल सुबोध सोडून सगळेच साशंक होते.. प्रत्येकजण tension मध्ये होता…

track वर सगळी शांतता होती… आता वातवरणात कसल्याही प्रकारचा बदल नव्हता… हवेत काहीप्रमाणावर गारवा होता… जे काही घडलं ते निवळण्यासाठी हे वातावरण पूरक होतं…

सगळी अगदीच थकले होते…त्यांचे चेहरे त्यांचा थकवा आणि भीती लपवू शकत नव्हते…

आता चंद्र त्यांच्या डोक्यावर होता… कदाचित ते डोंगरमाथ्यावर पोहचले होते…track वरून चालताना.. हिवाळ्यात झाडाची झडलेली पाने पायाखाली तुडवली जात होती आणि त्यामुळे होणारा आवाज भीतीचं दडपण पुन्हा घालत होता… पण मंद वाहणारी थंड हवा त्यावर पांघरून घालत होती…
चालता-चालता अचानक पुढच्या वळणावर सगळ्यांना एक वस्तू दिसली…. वस्तूचा रंग पान्धारसं होता.. चंद्रप्रकाशात एवढं नाही पण बऱ्यापैकी दिसत होते… सार्वजन थोडावेळ हबकले…
पण जास्त न घाबरता पुढे जायचा धाडस केले आणि त्या वस्तूच्या अगदीच जवळ जाऊन पोहचले…ती वास्तू जवळून पाहून सर्वांनी सुटकेचा श्वास सोडला.. ती वास्तू एखाद्या जुनाट मंदिराप्रमाणे दिसत होती… त्याच्या दरवाजावर काही प्राचीन (??) घंट्या बांधल्या होत्या…मंदिर खूपच जीर्ण अवस्थेत होतं,,, त्याच्या दरवाजावर कोळ्याचं जाळं अडकलं हतं…. त्याची अवस्था खूपच घन झाली होती..

आता देवाच्या मंदिरात जायाला कोणी का घाबरेल…??? हे पण घाबरले नाहीत… हाताने जाळ्या झटकत त्यांनी मंदिरात प्रवेश केला… अगदी जुन्या फिल्म्स् प्रमाणे मंदिराची अवस्था होती… थोडं आत जाताच तिथे एक मोठं पाषाण होतं… त्याची देखील अवस्था खूपच जीर्ण झाली होती.. त्यावर धूळ, माती आणि उंदीर, घुशिंनि केलेली घाण होती…

सगळे अगदी उत्सुकतेने त्या मंदिरांच्या भिंतींकडे पाहत होते.. त्यावरील धूळ झटकत होते… पण तिथे पुरेसा प्रकाश नसल्यामुळे त्यांना काहीच ठीक असं दिसत नव्हतं…. सगळे चालून आणि घडलेल्या घटनेमुळे खूप थकले होते… त्यामुळे मंदिरातीलच एका दगडावर बसले… हसीम ने सगळ्यांना पाणी दिले आणि गळ्यातील मफलर काढून, तो जमिनीवर अंथरून त्यावर आडवा झाला…

काही वेळ तिथेच पहुडल्यावर…
‘सुब्या ठीक आहेस का बे आता?’, मंग्याने सुब्या ला विचारले…
हं… जरा बरं वाटतय रे.. पण अंग खूप दुखतंय’, सुब्या करड्या आवाजात बोलला…
हसीम ला पुन्हा लहर आली…
‘अरे सुबोध राजा तू ते जिम जरा जास्तच केलंस रे आज, त्यामुळे दुखत असेल अंग तुझं…’, हसीम रोह्या ला टाळी देत बोलला…

सुश्या च्या चेहऱ्यावर अजूनही गंभीर भाव होते… सुश्या ची भीती कदाचित ओसरली नव्हती…
सुश्या ने गंभीर आवाजात सुब्या ला प्रश्न केला…
‘सुब्या साल्या मगाशी तू काहीतरी सांगणार होतास ..सांग न आता….’

असं म्हणताच सुबोधच्या चेहऱ्यावर अविश्वासाची लकेर उमटली… त्याच्या चेहऱ्यावर शिथिलता आली…

‘सांगतो, पण हसणारा नसाल, हसीम तू मस्करी न करता ऐकून विश्वास ठेवणार असाल तरच सांगतो..’, सुब्या बोलला…

‘ठीक आहे महाराज, नाय करत मस्करी, बस…??? सांगा मग आता’ हसीम सुब्या कडे पाहत बोलला…

सुब्या शांत झाला…त्यांच्यात एकदम शांतात पसरली… सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर उत्सुकता होती….
‘मला एवढं काही आठवत नाहीये… पण जेवढं आठवेल तेवढं सांगतो मी’,सुबोध बोलला….
” कृष्णा वाहनचालकाशी बोलत होता. मी आणि रोह्या दुकानातून खाण्याचं सामान घेत होतो.. मला मागून कोणाचा तरी आवाज आला.. मी मागे पहिले तो कृष्णा वाहनचालकाशी बोलत होता.. मंग्या, हसीम, सुश्या तुम्ही सगळे जेवणाचं बिल देत होतात… मला कोणी हाक मारली…?? माहित नाही… आवाज ओळखीचा नव्हता…मी लक्ष दिलं नाही… मी पुन्हा खाऊ खरेदी करण्यात लक्ष घातलं… मला पुन्हा आभास झाला… मला कोणीतरी आवाज देताय… ह्या व्व्लेस मी जरा खुनसेनेच मागे पाहिले… सगळं आत स्थिर होतं… म्हणजे सगळं काही मगाच्या सारखंच होतं… पण तो वाहनचालक, जो कृष्ण शी बोलत होता… तो माझ्या कडे पाहून हसत होता… तो माझ्य्कडेच पाहून हसत होता… पण मी त्याला ओळखत नसताना त्याला हसून reply का देऊ म्हणून मी पुन्हा दुकानातील खरेदीकडे लक्ष घालून दुकानदाराला पैसे देऊन दुकांतून बाहेर पडलो… खाऊ भरपूर घेतला होता.. तो खाण्यात रोह्या व्यस्तच होता… मग आपण सगळे त्या गाडीजवळ पोहचलो…

मला गाडीत मागे बसायचं होतं… कारण रोह्या काही न काही खात होता… अन् ते मला irritate झालं असतं… म्हणून मी मागे बसावं या हेतून मागचा दरवाजा उघडला…

पण…

त्या चालकाने माझा हात पकडला…
आणि माझ्याकडे पाहून पुन्हा तेच वैरी हास्यात हसू लागला…
त्याचे डोळे माझी नजर खोडून काढू लागले…त्याने माझ्या डोळ्यांवर कहरच आणला…
माझ्या डोळ्यांना एक घाणेरडी लकाकी जाणवली… अगदीच घाणेरडी…
तिथं लोकांच्या रडण्याचे आवाज होते… मृतदेह सडल्यासारखा वास येत होता…खूप आक्रोश होता तिथे…
मला असह्य झालं…
माझ्या पाठीवर कोणीतरी हात ठेवला… स्पर्श ओळखीचा होता…
माझ्या डोल्यापुधील लकाकी गेली… मी मागे वळून पहिले.. रोह्या होता… मला बसण्यासाठी घाई करीत होता… मी त्याचा हात झटकला…

पण त्या चालकाने मला पुढेच बसण्यासाठी सांगितले… मला मागे बस्याची इच्छा असून देखील मी त्याचं बोलनं ऐकून पुढे काहीच विरोध न करता पुढे त्याच्याच शेजारी बसलो….

त्याने गाडी चालू केली… आपली गाडी काही अंतर्वर पुढे गेल्यावर सुश्या ला ATM मधून पैसे काढायचे होते म्हणून त्याने गाडी थांबवली…त्याला भीती वाटत होती म्हणून मंग्या त्या सोबत गेला… रोह्या आणि किश्या तुम्ही लघुशंकेला जाऊन येतो म्हणू तिथून गेलात…”

सुब्या हे सगळं सांगताना त्याच्या चेहऱ्यावर भीती होती… अंगावर शहारे आले होते.. त्याच्या डोळ्यांत पाणी होतं…

बाकीचे मात्र शांत होते.. त्या जुनाट मंदिरात सुब्या चा एकट्याचाच आवाज होता… त्याचे श्वास त्या जुनाट देवळात संथ लहरी उमटवत अंगावर शहरे आणत होते… सगळ्यांच्या डोळ्यांत उत्सुकता होती….

सुब्या पुढे सांगू लागला…
“तुम्ही तिथून निघून गेलात… गाडीमध्ये आता तो माझ्या शेजारी बसला होता… त्याने पुढचा mirror माझ डोळे दिसतील असा फिरवला… शेजारी बसून देखील तो माझ्याकडे पाहण्यासाठी आरशाचा वापर करीत होता…हि गोष्ट मला काहीतरी चाहूल देऊन गेली पण मला काही कळलच नाही…

आरशात त्याची अन् माझी नजर नजरेला भिडली… त्याची पापणी लावत नव्हती…
मला, पुन्हा तोच अवजा, तोच आक्रोश तोच वास… मी पुढे चाललोय… माहित नाही कुठे चाललोय… माझे डोळे बंद होते… एक व्यक्ती माझ्या दिशेने चालत येतीये… माहित नाही कोण आहे ती.. मी कधी पहिलाच नव्हतं त्या व्यक्तीला…

हळू-हळू ती व्यक्ती जवळ जवळ आली… खूप कुरूप चेहरा होता.. अंगाचा पराचा घाणेरडा वास होता…चेहरादेखील अतिशय विद्रूप झाला होता…

इतक्यात, खड्कन् आवाज झाला… माझी निद्रा मोडली… मी पुन्हा गाडीत होतो…

रोह्याने गाडीचं दार उघडलं होतं.. चालकाने माझ्यावरचे डोळे रोह्याकडे फिरवले.. त्याच्या डोळ्यांत द्रोह होता… जणू काही क्षणांत रोह्या ला मारणार होता… ह्याच अविर्भावात तो रोहुयाकडे पाहत होता…

इतक्यात सुश्या न मंग्या पण आले..

माझं मन अस्थिर झालं होतं…मला काळात नव्हतं मी काय पाहिलं… मला सुचत नव्हतं तुम्हाला सांगावं तर काय सांगावं….?? कसं सांगावं??? सुरवातच होत नव्हती… शेवटची तर गोष्टच दूर होती…

त्यानं गाडी पुन्हा चालू केली…

त्यानं माझ्यकडे फिरवलेला आरसा माझ्याकडेच होता…त्यातून तो माझ्याकडेच पाहत होता… त्याचा डोळ्यांचा खेळ चालूच होता…
कदाचित मी त्याला वश झालो होतो… किंवा अजून काही…

माझी इच्छा नसतानाही मी त्याच्याकडे पाहत होतो… माहित नाही मला काय झालं होतं.. माझा डोकं अचानक जड भासू लागलं होतं…

मला आता तुमच्यापैकी कोनाबाच्याही काहीही हालचाली जाणवत नव्हत्या… मला कोणाचे आवाज ऐकू नव्हते…

इतक्यात…

एक सूर्य तेजाप्रमाणे एक प्रखर प्रकाश माझ्या डोळ्यांवर पडला…
पुन्हा तीच लकाकी… पुन्हा तोच आवाज….
‘सुबोध… सुबोध… आलास तू…??? ये तुझीच वाट पाहत होतो मी…’, अनोळखी आवाज होता…
‘कोण आहेस तू??? मला कशाला शोधात होतास??? माझी वाट का पाहत होतास?? मी इथं कसा आलो पण???’, मी विचारलं…
‘अरे तूच काय पण तुझ्यासारखं कोणीही चाललं असतं रे… पण तू कसा अगदी मला पाहिजे तेव्हा आलास न, म्हणून तुला बोलावलं???’…., तोच आवाज गहिरा होत चालला होता…
अचानक मला तोच आक्रोश ऐकू येऊ लागला….
तोच तो घाणेरडा सडका वास… माझं डोकं दुखायला लागलं होतं… मला किळस येत होती तिथे…. मी कुठे होतो… ठिकाण माहिती नव्हतं… तिथे माझ्याशिवाय आणि त्या व्यक्तीचा आवाज होता फक्त….

मला तिथं नकोसं झालं होतं.. मी तिथून निघायचं रस्ता शोधत होतो…पण इच्छा असून देखील मला तिथून हलत येत नव्हतं..
ती व्यक्तिरेखा माझ्या जवळ येऊ लागली… त्याच्या शरीराची दुर्गंधी हळू-हळू वाढत होती… मला असह्य होती ती दुर्गंधी… मी डोळे मिटत होतो..नाक दाबत होतो, पण त्याचा काही फायदा नवहता…
ती व्यक्ती आता जोरात हसू लागली… इतकी जोरात कि मला माझे कान फाटतील असं वाटू लागलं… ती व्यक्ती आता माझ्या पुढं होती…

त्याची भयानकता मी शब्दात मांडूच शकत नाही… त्याच्या अंगातून येणार घन वास… त्याचे तोंड सडल्यासारखे दिसत होते.. त्यातून पू बाहेर पडत होता… आणि त्याचं ते राक्षसी हास्य… अगदी नरकातला अनुभव देणारं होतं… ”

‘कोण होता बे तो??? तुलाच का धरलं त्यानं???? दुसरी पोरं काय मेल्यात का???’ , सुश्या नं तोंड उचकटलं..
“मला माहित नाही कोण होता तो…?? काय होत??? मलाच का धरलं त्यानं??? काहीच माहित नाही… मला फक्त एवढं कलम कि मी त्याचं एक प्यादं आहे… तो खेळ खेळत होता… तो चिडीचा डाव खेळत होता… त्याला
सापशिडीच्या पटावर बुद्धिबळाचा खेळ मांडायचा होता…

आणि त्यानं मला प्यादं बनवलं होतं.. त्याचं काम करवून घेण्यासाठी…” सुबोध बोलला…

सुबोध पुढे सांगू लागला…
“तो दळभद्री माझ्याजवळ येऊ लागला… मला किळस असह्य झाली होती… मला त्याच तो येणारा जीव घेणार वास नको होता…. तो माझ्याजवळ आला… त्याने मला स्पर्श केला… मला माझीच घृणा वाटू लागली… एवढा घाणेरडा स्पर्श कऋण घेण्यापेक्षा मी मेलेलं बरं… हा विचार आला क्षणभर माझ्या मनात…..

‘तुला माझं काम करावं लागेल.. तुला इथपर्यंत आणलंय ते माझं काम करून घेण्यासाठी…, आणि तुला ते करावं लागेल… असं म्हन कि तुझ्याकडे त्याच्याशिवाय पर्यायच नाही….’, ती त्याचं विक्षिप्त हास्य करीत बोलला…

‘कसलं काम?? मी काय कोणाचा नोकर नाही… एक साधा माणूस आहे…, मी बांधील नाही तुझं काम करायला..’… मी त्याला थोड्या चढत्या आवाजात बोललो….’
त्याचं ते कुरूप हसणं… माझी डोकेदुखी अजून वाढवत होतं…..
‘तुला माझं काम करावंच लागेल… मी त्यासाठीच इथं आहे… आणि तू माझं काम नाही केलं तर, त्याचे परिणाम तुला भोगावे लागतील.., मला काय मी अमर आहे…तू नाही तर अजून दुसरं कोण… मी माझं काम करून घेईन… पण तू इथपर्यंत आलाच आहेस.. तर तुला असं कसं जाऊन देऊ…??

त्याच्या त्या कृप हसण्याने मला आता असह्य वेदना होत होत्या… मला आता काहीच सहन होत नव्हत…पण मला तिथून निघताही येत नव्हतं…माझी शुद्ध हरपत चालली होती… मी निद्रेत गुंतत होतो… माझं भान हरपलं… मी कदाचित झोपी गेलो…
सुबोध सांगत होता….
“माझी शुद्ध हरपत होती.. मला भान राहिलं नव्हतं… माझ्या डोळ्यासमोर आता अंधारी येत होती.. माझे डोळे चक्रावले आणि मी धाड्कन खाली कोसळलो…आता मला काही दिसत नव्हते.. काही ऐकू येत नव्हते… मला माहित नाही मी बेशुद्ध होतो, पण काही मंत्र माझ्या कानावर पडत होते… स्नास्कृत होती ती भाषा… काहीतरी वेगळेच मंत्र होते… कधी न ऐकलेले.. एखादाच उच्चार कळत होता त्यापैकी… काहीतरी भयानक घडत होतं याची कल्पना मला आली होती.. पण नक्की काय घडत होतं तेच कळत नव्हतं…. ते मंत्रोच्चार कानात घर करत होते.. मी जणू अर्धमेला झालो होतो.. काही हालचाल होत नव्हती, डोळे उघडता येत नव्हते…इतक्यात…


ek chuklela rasta part 5
मला जोरदार धक्का बसला… माझी निद्रा उघडली…माझ्या डोळ्यासमोर अंधार होता… अचानक… रोह्या चा आवाज कानी पडला.. त्याच्यासोबत तुम्हां सर्वांचे आवाज कानी पडू लागले… मी डोळ्यांवर जोर देऊन पाहण्याचा प्रयत्न केला असता मला… माझ्या बाजूला रोह्या आणि तो वाहनचालक दिसला…..

नंतर लक्षात आलं कि आपण सगळे गाडीत आहोत… आणि आपण ज्या गाडीमध्ये आहोत त्या चालकाने गाडीचा करकचून मारलेला ब्रेक यामुळे माझी निद्रा मोडली होती… मी शुद्धीवर आलो होतो… पण मला हे आठवत नव्हतं कि आपण कुठे चाललो होतो मलाच काही आठवत नव्हतं..

माझे कान एकदम सुन्न पडले होते…
मला कोणाचाच आवाज ऐकू येत नव्हता… मला डोळ्यांसमोर फक्त track दिसत होता…
आपण जस जसे पुढे चालू लागलो… मी थोडा भानावर यायला लागलो….
मधूनच माझ्या कानात ‘त्या’ माणसाचा घुमू लागला…. मला काहीच काळात नव्हतं तो काय बोलतोय…

मध्याच आवाज बंद होत होता… काही वेळ माझ्या मनाला शांतता भासू लागली…

इतक्यात माझ्या कानावर खूप भयंकर आवाजाचा आघात झाला… तो आघात खूपच तीव्र आवाजच होता… मला असह्य वेदना झाल्या…

माझ्या कानात पुन्हा तोच आवाज घुमू लागला…कान तुंबले जात होते त्या आवजाने… खूप कर्कश्य असा आवाज होता तो…
हळू हळू एकचा आवाज मला स्पष्ट ऐकू येऊ लागला…
त्याच मानसाच आवाज होता… पण ह्यावेळेस मात्र अगदी स्पष्ट होता तो आवाज…
म्हणत होता ,
”सोडू नकोस त्याला.. लक्ष राहू दे त्याच्यावर…तो हातातून नाही गेला पाहिजे… तो घाबरला कि धार त्याला…तो जर हातातून गेला तर तुझं काही खरं नाही….”
‘पण तो कोणाबद्दल बोलत होता बे??? कोणाला धरायला लावत होता???’, मंग्या ने सुउब्या ला प्रश्न विचारला…
”तो मला सुशील बद्दल बोलत होता…”, सुबोध बोलला…
सगळे सुशील कडे पाहायला लागले…
”बघ ये सुश्या तू उगाच भुताला भीतोस राव… भूताचं तर तुझ्यावर जीवापाड प्रेम… तरी तू भीतोस… त्याने तुला धरण्यासाठी सुबोध चा जीव टांगला होता… बघ किती प्रेम करतं तुझं भूत तुझ्यावर…”, हसीम त्याच्याकडे पाहत हसून बोलला… त्यावर सगळे हसू लागले…
‘पण मला का बे बोलवायलं ते भूत…’, सुश्या जरा घाबरतच बोलला…
”माहित नाही रे…”, सुब्या ने उत्तर दिले…
अख्या मंदिरात एक शांतात पसरली… सगळे विचारात असताना… एक आवाज आला…

“मी सांगतो”, कोणीतरी वृध्द व्यक्ती असावी…

हातात पणती सारखं एक पत्र होतं… त्याचा भगवा उजेड सगळीकडे पसरला होता… ती व्यक्ती हळू-हळू जवळ येऊ लागली. ती व्यक्ती यांच्या जवळ येताच सार्वजन आश्चर्याने उभे राहतात…

भगवी वस्त्रे प्रधान केलेला एक वृध्द, दाढी वाढलेली…केसं देखील शंकराच्या जटेप्रमाणे बांधलेले… एका हातात कमंडलु आणि दुसऱ्या हातात पणती… असा त्यांचा वेश होता… डोळ्यांत एक तेजस्वी ज्वाला होती… जी मनाला प्रसन्न करीत होती.. माथ्यावर विभूती लावलेली… जणू हिमालयातील एखादा तपस्वीच…

”घाबरू नका… मला माहिती आहे ती व्यत्क्ती कोण होती, त्याने ह्यालाच का धरायचं ठरवलं? इत्यादी…इत्यादी… तुमच्या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरे आहेत माझ्याजवळ…”, ती तपस्वी व्यक्ती बोलली….

”पण बाबा तुंम्ही कोण?”, हसीम नं आदरपूर्वक विचारलं…
”मी गेली कित्येक वर्षे या जंगलात भटकतोय.. मी इथंच या जंगलात राहतो… इथं कसलीतरी कुजबुज ऐकू आली म्हणून इथं फिरकलो…”, त्या तपस्वीने तेवढ्याच नम्रतेने उत्तर दिले…
त्यांच्याकडे पाहून कसलीही फसवेगीरीची किंवा मायावी शक्तीची भीती वाटत नव्हती… त्यांचं तेजस्वी रूप त्यांची सामर्थ्य सांगून जात होतं….
”सुशील, बाळ मुळातच भित्रा आणि कमजोर… जरा कमी चपखल, पण प्रामाणिक स्वभाव याचा तोच याला घटक ठरला असता… त्याच्यावर वशीकरण कारण कधीही सोप्प… ज्या व्यक्तीवर भीती, आणि इतरांची मतं लगेच हावी होतात त्यान वश करून हवं ते करून घेता येतं… पण याचं दैवं खरंच बलवत्तर होतं… म्हणून याला नख उखाडन्यापलीकडे काहीच झाले नाही….”… तपस्वी बोलत होते…

त्यांचं बोलणं सगळे आश्चर्यचकित होऊन ऐकत होते कारण आत्तापर्यंत जे काही घडलं त्यांच्याशिवाय कोणालाच माहित नव्हतं….
कोणी काही बोलायच्या आतच, ते तपस्वी बोलू लागले….

”मला सगळं कसं काय माहित??? या पेक्षा तो राक्षस कोण होता आणि तो कशाला आला होता हे जाणून घेणं महत्वाचं आहे…,
तो एक खविसाचा प्रकार आहे… तो या भूमीत हजारों वर्षांपासून कैद आहे… इथल्याच कुठल्यातरी झुडुपात त्याचा मोक्ष लपला आहे… मला देखील माहित नाही नेमकं कोणतं झुडूप आहे ते… ते झुडूप जाळलं कि त्याला मोक्ष मिळणार होता….”

”पण मग तो आमच्या वाट्याला कशाला गेला,,???, आम्ही काय करणार होतो त्याच्यासाठी…??”, रोह्याने उत्सुकतेने विचारले….

”हे बघ बाळ, मोक्ष हवा होता… त्याला मोक्ष देणारा माणूस मनाने, भोळा, प्रामाणिक, तत्ववेत्ता असावा लागतो, मग कदाचित सुबोध असावा..???… आणि जर समजा सुबोध कडून त्याला मोक्ष मिळाला असता तर पुढे जाऊन तो राक्षस सुबोध्च्याच जीवाचा वैरी झाला असता…आणि कदाचित सुबोधला मारलं देखील असतं त्याने…”, तपस्वी बोलले..

”पण मग बाब, मला ती व्यक्ती जेव्हा आम्ही track वरून चालत होतो तेव्हा, ”सोडू नकोस त्याला.. लक्ष राहू दे त्याच्यावर…तो हातातून नाही गेला पाहिजे… तो घाबरला कि धार त्याला…तो जर हातातून गेला तर तुझं काही खरं नाही….”, असं का म्हणत होती… तो राक्षस मला कोणाला धरायला सांगत होता??”, सुबोध ने विचारले….

”बाळ सुबोध, त्याची शिकार तू नव्हताच… त्याला मोक्ष देणारा माणूस मनाने, भोळा, प्रामाणिक, तत्ववेत्ता शोधण्यासाठी त्याने तुझा वापर केला…पण तो अयशस्वी ठरला… त्याची असली शिकार सुशील होता…,
सुशिल असतानाच भीत्रा आहे… त्याच्यावर भीती लगेच हावी होते.. तो भीती सहन करू शकत नाही… इतरांनी त्याला काहीजरी सांगितले तरी त्याच्यावर त्या गोष्टीचा लगेच परिणाम होतो, परिणामी तो स्वतःला लगेच दुसऱ्याच्या स्वाधीन करतो… त्यामुळे त्याच्यावर मोहिनी घालणं कधीही सोप्प…, ह्या सगळ्या कारणाने त्याने सुशीलला धरायचा प्रयत्न केला… पण…”….
‘पण काय बाबा???”,…तपस्वींच वाक्य पूर्ण होतंय न तोच सुशील अतिउत्सुक्तेने तपस्वींचे वाक्य कापत बोलला…

‘हं..’ तपस्वी गालातल्या-गालात हसले…

‘हं.. बाळांनो ज्याच्या सोबत सिद्ध्पुरुषाचा आशीर्वाद असतो त्याला का कोणी वश करू शकेल…’….तपस्वी बोलले…

‘बाबा, काही कळेल असं बोला न…’… किश्या बोलला….

‘सुशीलच्या bag मध्ये स्वामी समर्थांच्या पादुकांवरील उदी एका पुडीमध्ये बांधून ठेवली आहे…’ तपस्वी वाक्य पूर्ण करीत-करीत उठले… आणि मंदिराच्या बाहेर जाऊ लागले…

त्यांच्या पाठोपाठ हे सगळे उठून जाऊ लागले…

‘त्यामुळेच मांजराने त्याचे रक्त पिऊन देखील त्याच्य्वर तो राक्षस मोहिनी घालू शकला नाही,,,’, ते तपस्वी चालता-चालता बोलत होते…

त्यांच्या हातातील पणतीचा एक मोठा तेजस्वी प्रकाश तयार झाला आणि पाहत-पाहत ते तपस्वी त्या प्रकाशात सामील झाले… आणि तिथून गायब झाले…

सर्वाना कळून चुकले… ते तेजस्वी तपस्वी समर्थांचा अवतार होते… आणि केवळ सगळ्यांच्या रक्षणार्थ आले होते… मनातल्या मनात सगळ्यांनी भित्र्या सुशील चे आभार मानले… सुश्या मात्र चाटच पडला होता…

सगळ्यांनी एकमेकाकडे पाहून एक हास्य दिले आणि पुढे चालू लागले… काही क्षणातच त्यांना पुढे मोथे विजेचे खांब दिसू लागले… सगळे तिथे पोहचले… तिथून जाणाऱ्या दोन लोकांना त्यांनी कोथळगडाविषयी विचारले असता, त्यांनी हे माथेरान असल्याचे सांगितले… सगळ्यांना जरा जास्तच आश्चर्य वाटले…पण
” ‘त्याची’ महिमा कोणी कधी ओळखू शकले नाही आणि कधी कोणी जाणू शकले नाही…ज्याने त्यांची महिमा जाणली ते अद्भुत म्हणवले..”

धन्यवाद, तुमच्या सहकार्याबद्दल!!!!

जंगलाच्या दिशेने गाडी वळवली

मी विराज .... तुमच्यासाठी अजून एक कथा घेऊन आलो आहे...हि कथा मला माझ्या गावातील मित्राने सांगितली होती.हि त्याच्या आजोबांबरोबर घडलेली घटना आहे.तर मी सुरवात करतो. .

हा डिसेंबरचा महिना होता.दाट धुके पडले होते.त्याचे आजोबा शहरामध्ये क्लार्क म्हणून काम करायचे.त्या दिवशी ऑफिसमधील काम संपवून सगळे लोकं लवकर घरी परतण्याची तयारी करत होते.आजोबा तेव्हा वरिष्ठ अधिकाऱ्यांपैकी एक होते.नेहमी प्रमाणे तेही आपले काम संपवून आपल्या गाडीने घराकडे निघाले.त्यांना बाजारातून काही सामान घ्यायचे होते म्हणून ते बाजाराच्या दिशेने जाऊ लागले.पुढे जाउन त्यांना मच्छी मार्केट दिसले.व त्यांनी मासे घ्यायचे ठरवले.ताजे मासे बघण्यात आणि घेण्यामध्ये थोडा जास्तच उशीर झाला.त्यांची नजर आपल्या घड्याळाकडे गेली तेव्हा त्यांना समजले कि घरी पोहोचण्यासाठी खूपच वेळ लागेल.मग त्यांनी लवकर घरी पोहोचण्यासाठी जंगलाच्या वाटेने जायचे ठरवले.मग त्यांनी आपला रस्ता बदलला आणि जंगलाच्या दिशेने गाडी वळवली. रात्रीचे ११ वाजले होते त्यामुळे आजोबा गाडी वेगात पालवत होते.तेव्हा अचानक त्यांनी जोरात ब्रेक मारला आणि गाडी थांबवली.त्यांनी पहिले कि रस्त्याच्या मधोमध एक बाई जोरजोरात रडत होती.पण त्यांनी विचार केला कि एवढ्या रात्री हि बाई जंगलात काय करत आहे? पण त्यांना वाटले कि हि कोणत्या मजुराची बायको असेल आणि त्याच्याशी भांडून हि इथे पळून आली असेल.ते गाडीतून उतरले व तिच्या जवळ जाऊ लागले.आणि त्यांनी तिला विचारले कि एवढय रात्री तू इथे काय करत आहेस? हे ऐकून ती काही उत्तर न देत अजून जोरात रडू लागली.संपूर्ण जंगलात तिचा तो रडण्याचा भयानक आवाज घुमू लागला.आजोबांनी परत विचारले कि तू कोण आहेस? तरी पण ती काहीच नाही बोलली.तेव्हा आजोबा तिला म्हणाले कि आज माझ्याबरोबर माझ्या घरी चाल आणि सकाळ झाल्यावर परत आपल्याघरी निघून जा कारण ह्या जंगलात थांबणे धोकादायक आहे.म्हणून रात्रभर इथे ह्या जंगलात थांबण्यापेक्षा माझ्या घरी चाल आणि सगळ्यांकरिता जेवण बनवून सकाळी परत आपल्याघरी निघून जा.हे ऐकून ती लगेच आजोबांबरोबर जाण्यासाठी तयार झाली. आणि गाडीच्या मागच्या सीटवर बसली.

आजोबांनी तिचा चेहरा बघण्याचा प्रयत्न केला पण तिने तिचे तोंड साडीचा पदराने झाकून ठेवले होते. काही वेळात गाडी घराजवळ आली.घरातील सगळे कधी पासून त्यांची वाट पाहत होते.गाडी थांबतच त्यांच्या आईने त्यांना विचारले कि आज अचानक एवढा उशीर का झाला?तेव्हा आजोबांनी सगळी घडलेली घटना त्यांच्या आईला सांगितली.आणि सांगितले कि आज रात्री जेवण हिच्याकाढून बनवून घ्या आणि उद्या सकाळी ती परत आपल्या घरी निघून जाईल.एवढ्या रात्री हि बिचारी जंगलात एकथि कुठे भटकली असती म्हणून मी हिला माझ्यासोबत घरी घेऊन आलो.पण त्यांच्या आईला त्या बाईवर थोडासा संशय आला कि हि कोणी चोर तर नसेल..किंवा रात्री सगळे झोपल्यानंतर हि काही चोरणार तर नाही ना?पण मुलाच म्हणन कसं टाळणार. त्यांच्या आईने त्या बाईला सांगितले कि "हे बघ आजच्या दिवस मी तुला राहू देत आहे पण उद्या सकाळ होताच तुला इथून जावे लागेल.आणि तिला ते सामान उचलून किचन मध्ये जायला लावले.आणि जेवण तयार करायला सांगितले.ती बाई परत काहीच नाही बोलली.फक्त हम्म अस करून ती ते सगळ सामान उचलून आईच्या मागे मागे किचन मध्ये गेली. सामान ठेवून झाल्यावर आईने तिला लवकर जेवण बनवायची ताकीद दिली.आणि आई तिथून निघून गेली.पण त्यांना अस्वस्थ वाटत होते.परत काही वेळाने त्या किचन मध्ये ती बाई काय करत आहे हे बघण्यासाठी गेल्या आणि आईला त्या बाईचा चेहरासुद्धा बघायचा होता.पण तिथे पोहोचून त्यांनी पाहिलं कि ती बाई अजून मास्यांचीच पिशवी काढत होती. हे बघून त्या ओरडल्या कि हे काय तू अजून मास्यांचीच पिशवी काढत आहे बाहेर सगळेजण जेवण्यासाठी थांबले आहेत आणि तू काय जेवण उद्या सकाळी बनवणार आहेस का?आणि तिच्या चेहऱ्यावर अजूनही पदर होता.नंतर आई तिला म्हणाली कि तू जेवण बनवायची तयारी कर मी तोपर्यंत चूल पेटवते.पण ह्याच बरोबर आई त्या बाईचा चेहरा बघण्याचा खूप प्रयत्न करत होती. पण ती जेवढा प्रयत्न करायची तेवढा ती बाई अजून पदर ओढून घायची स्वताच्या चेहऱ्यावर.शेवटी आईने नाईलाजाने त्या बाईला म्हणाली कि हे बघ मी चूल पेटवली आहे आता लवकर जेवण बनव आणि काही गरज पडली तर बोलाव मला. तरीपण ती बाई काहीच नाही बोलली. आईला वाटले कि इथून जाणेच चांगले राहील. नाहीतर माझाही वेळ वाया जाईल ..आणि त्यांना वाटले कि ती बाई अनोळखी माणसांना घाबरत असेल... हा सगळा विचार करून आई त्या बाईला म्हणली कि मी येते लवकर तू जेवण बनवून ठेव.आणि तिथून निघून गेली.

त्या अजूनही अस्वस्थ होत्या.त्या कधी आपल्या खोलीत ,कधी आपल्या मुलांच्या खोलीत , कधी बाहेर सगळी कडे चक्कर मारत होत्या कि कधी काही अभद्र घडू नये म्हणून...एक मिनिट पण त्या शांत बसत नव्हत्या.अजून फक्त ५ मिनिटच झाले होते पण त्यांना एक एक मिनिट खूप मोठा वाटत होता.वेळ जातच नव्हता.आठ मिनिट खूप मुश्किलीने गेले तेवढ्यात त्यांना काहीतरी जाणवले आणि त्या लगेच किचनकडे गेल्या..आणि तिथे पोहोचल्यावर त्यांना जे दिसले ते पाहून त्यांना त्यांच्या डोळ्यांवर विश्वासच बसत नव्हता....

किचन एवढे भयानक दिसत होते .त्यांचे पाय हलतच नव्हते.त्यांच्याकडून ना पुढे चालवले जात होते ना मागे. हे दृश्य पाहुन्त्यांचे हृदय काम करेनासे झाले होते..ती बाई त्यांच्यासमोर बसून कच्च्या मास्याचे लचके तोडत होती.पूर्ण किचन मध्ये रक्त आणि मास्यांचे तुकडे पडले होते... त्या बाईच्या तोंडावरून पदरही सरकला होता एवढा भयानक चेहरा आज पर्यंत आईने नव्हता बघितला . लांबच लांब केस , वाढलेली नखे, दात ओठ फाडून बाहेर आलेले ,डोळे एकदम लाल आणि मोठे आणि भयानक. हे सर्व पाहून आईच्या काळजाचा थरकाप उडाला होता..पण त्या बाईचे आईकडे लक्षच नव्हते एवढी ती बाई मासे खाण्यामध्ये मग्न होती..आणि किचन मध्ये तिचा तो भयानक आवाज घुमत होता... किचन घरच्य मागच्या बाजूला असल्यामुळे घरातील लोकांचे तिथे लक्ष्य नव्हते.

आईला काहीच सुचत नव्हते कि काय करावे.त्यांना वाटले कि जर मी ओरडले तर हि बाई घरातल्यांना काही नुकसान तर करणार नाही ना ? ह्या बाईपासून घरातल्यांना कसे वाचवावे हे त्यांना समजतच नव्हते..त्यांच्या डोक्यात फक्त देवाचा विचार येत होता. त्या हळूहळू ओट्याजवळ गेल्या आणि त्यांनी पटकन एक ताट उचलला आणि त्या चुलीच्या दिशेने पाळल्या .पण त्या बाईचं त्यांच्याकडे लक्ष्य गेला आणि ती बाई पण काहीतरी विचार करून आपल्या जागेवर उठली आणि आईच्या दिशेने चालू लागली...पण आईला माहित होते कि थोडाही वेळ वाया घालवून चालणार नाही आणि जर असे झाले तर काहीही विपरीत होते शकते...त्या बाईने काही करायच्या आताच आई चुलीजवळ पोहोचली आणि तिने जळता कोळसा त्या ताटात भरून त्या बाईच्या अंगावर फेकला... त्यामुले तिला भयंकर वेदना होऊ लागल्या आणि ती भयानक आवाज काढू लागली.आता ती एवढ्या जोरात ओरडत होती कि तिचा आवाज बाहेर पर्यंत ऐकू येत होता.तो आवाज ऐकून घरातील बाकीचे लोकं किचनच्या दिशेने पळाले. ती बाई जोरजोरात गुरगुरत होती तो आवाज ऐकून आईने कान बंद करून घेतले तरी सुद्धा आवाज येत होता. आणि ती आईला पकडण्यासाठी तिच्या जवळ येत होती..तोपर्यंत घरातील सगळे किचनमध्ये आले...

एवढी गर्दी बघून ती बाई घाबरली...आणि एकदम जोरात ओरडली ह आवाज ऐकून सगळे कान बंद करण्याचा प्रयत्न करू लागले...आणि घाबरून ती बाई जंगलाच्या दिशेने पळत गेली आणि अदृश्य झाली... हे सर्व पाहून घरातील सगळे खूप घाबरले आणि तसेच बघत राहिले..त्यांना त्यांच्या डोळ्यांवर विश्वासच बसत नव्हता...ह्या सगळ्यानंतर त्यांनी आईने दाखवलेल्या हिंमतीची दाद दिली ...अशा प्रकारे आजोबांच्या आईने त्यांच्या घरातल्यांना एका चुडेल पासून वाचवले... THE END ...!!!

आता मेलेल्या माणसाचे तुकडे करून वाटून घेऊ लागले

आजची कथा खूप इंटरेस्टिंग आहे … हि मी माझ्या वर्ग मित्राकडून शाळेत शेवटच्या बाकावर बसून गणिताच्या तासाला ऐकली होती ( तसही मी शाळेत कधी लक्ष दिल नाही grin emoticon ) …. तीच कथा माझा हा वर्गमित्र मित्र तुम्हाला सांगत आहे ….
नमस्कार मी कुणाल संखे … मी माझे आजोबा भास्कर संखे यांच्या सोबत घडलेला एक किस्सा तुमच्या सोबत share करत आहे … 
आम्ही मुळचे पालघरचे … सुमारे ४०-५० वर्षापूर्वी पालघरला आमचा मासेमारी व लाकडाचा व्यवसाय होता . दिवस मासेमारी आणि रात्री लाकड तोडून सकाळी विकायची असा जोड धंदा … गावात भरपूर कुटुंबाचा लाकूडाचा जोडधंदा होता त्यामुळे रात्री जंगलात लाकड तोडायला जाताना पुरुषमंडळी टोळक्या टोळक्या ने जायची .
त्या रात्री अमावस्या होती . थंडीचा महिना चालू होता . त्या दिवशी लाकडाची मोठी order आली होती . order दुसऱ्या दिवशी सकाळी पोहोचवायची होती . नेहमी प्रमाणे आजोबा जेवण करून रात्री लाकड तोडायला निघाले . थंडी खूप होती म्हणून त्यांनी आपल्या सोबत घोंगडी घेतली . रात्री भूक लागेल त्यामुळे खाण्याची सोय म्हणून थोडे चणे सोबत घेतले .
आजोबा त्यांच्या मित्रांना बोलवायला गेले . सगळे मित्र काही कामानिमित्त बाहेरगावी गेले होते . ते उद्या दुपारी येणार होते . म्हणून आजोबांनी एकटच जंगलात जायचं ठरवल .
आकाशात अमावस्येच लख्ख चांदण पडल होत . सगळीकडे निरव शांतता होती . वाटेवर एक कुत्रपण दिसत नव्हत . सोबतीला फक्त हवेची एखादी येणारी झुळूकच . आजोबा अशा परिस्थितीत जंगलात शिरले .
जंगलात थोड आत गेल्यावर लाकड मिळणार होती . त्यामुळे आजोबा जंगलाच्या आत आत जातच राहिले . रोजच येण जाण असल्यामुळे वाट बऱ्या पैकी माहित होती . जंगलाच्या थोडं आत गेल्यावर हवीतशी लाकड मिळाली . तेवढ्यात त्याचं लक्ष जर दूर दिसणाऱ्या एका प्रकाशाकडे गेल . तिथ काही लोकांची हालचाल दिसत होती . ते शेकोटी पेटवून काही काम करत होते . आजोबांना वाटल आपल्याच गावच लोक असतील . त्यांना पण घेऊ सोबत लाकड तोडायला . 
ते अंधारात झुडपा -झुडपां तून वाट काढत त्या शेकोटी जवळ गेले . जसे ते त्या शेकोटी जवळ पोहोचले त्यांना कळून चुकल की आपण आता मोठ्या अडचणीत येणार आहोत . कारण तिथे शेकोटी भोवती गावची माणसं नव्हती ; तिथे तर बावडीची भूत होती . आणि त्यांनी तिथे रात्री लाकूड तोडायला आलेल्या एका माणसाला मारून टाकल होत …. आणि त्याच प्रेत जवळ ठेऊन ती भूत त्या प्रेताच्या भोवती फेर धरून नाचत होती …
पुढे काय घडल हे सांगण्याआधी बावडीच भूत हा काय प्रकार आहे ते सांगतो . बावडीच भूत म्हणजे विहिरीत राहणार भूत . हे फक्त रात्रीच विहिरीबाहेर पडत . बाकी पुर्ण दिवस ते विहिरीतच बसून राहत . याला सूर्यप्रकाश आणि लोखंडाचा स्पर्श अजिबात सहन होत नाही . हे नरभक्षी असत अशी समजूत आहे . गावाकडची लोक रात्रीच्या वेळेस विहिरीजवळ जाऊ नकोस अस म्हणतात ते बहुतेक या भूतांमुळेच.
तर त्यांनी एका माणसाला मारून टाकल होत . त्याच प्रेत शेकोटी जवळ थिजत पडल होत . ती बावडीची भूत त्या प्रेत भोवती नाचत होती . हे पाहून आजोबांची जामच तंतरली . ते परत मागे पळू पण शकत नव्हते , कारण त्यांना भुतांनी येताना पाहिलं होत . परत पाठी फिरले असते तर भुतांनी त्यांचीपण शिकार केली असती पुढे जायचं म्हटल तर भूत होतीच . पण त्यांनी हिम्मत दाखवली . त्यांनी अंधाराचा फायदा घेतला व जवळची घोंगडी डोक्यापासून गुडघ्या पर्यंत अंगावर घेतली . आणि ते त्या शेकोटीच्या जवळ गेले . भूत जिथे नाचत होती त्याच्या पासून १५-२० फूट लांब जाऊन शांत जमिनीवर बसले . 
हे बघून भूतांना वाटल कि हा आपल्यातलाच आहे . 
थोड्या वेळाने त्यांचा नाच थांबला . ते आता मेलेल्या माणसाचे तुकडे करून वाटून घेऊ लागले . तसा एक वाटा काढून माझ्या आजोबांजवळ एका भुताने फेकला . आजोबांना काळात नव्हत कि आता काय कराव , ते तर माणसाच मांस खाऊ शकत नव्हते आणि खाल्लं असतं तर त्या भूतांना कळाल असत की आजोबा भूत नाहीत . 
त्यांना एक युक्ती सुचली . त्यांनी तो वाटा घेतला आणि भुतांपासून अजून थोड लांब जाऊन बसले . आणि आपल्या खिशातले चणे काढून ते खाऊ लागले . भूतांची खात्री पटली कि हा भूतच आहे कारण भूतच असे विचित्र वागतात . रात्र सरत आली होती . ती ४-५ भूत त्या मेलेल्या माणसाला अख्खा फाडून खात होती . आजोबांकडे त्याचं लक्षही नव्हत . महिन्याभरापासून उपाशी असल्यासारखे ते खात होते . 
पहाट होत आली तसं एक भूत म्हणाल " लवकर विहिरीत चला पहाट होत आहे ". हे ऐकून ती सगळी भूत ते उरलेलं प्रेत तसच टाकून जवळच्या विहिरीत पटापट उड्या मारायला लागली .
त्या भुतांनी जशी विहिरीत उडी मारली तशी आजोबांनी विहिरीच्या बाजूला असलेली एक लोखंडी जाळी त्या विहिरीवर टाकली व ती जाळी कोणी काढू नये म्हणून त्यावर एक मोठा दगड ठेवला . ती भूत आता त्या विहिरीतच बंद झाली होती . सकाळी सकळी त्यांनी गावात पोहचून हि रात्रीची घडलेली घटना अख्ख्या गावाला सांगितली . ते प्रेत कोणत्या व्यक्तीच होत हे काही समजल नाही . पण त्यादिवसापासून कोणी त्या विहिरीजवळ रात्रीच जात नाही .
या घटनेला ४० वर्ष झाली . ती विहीर पालघरच्या च्या जंगलात अजून तशीच आहे . ती भूत त्या विहिरीत अडकली ती कायमचीच . पण आता त्या बावडीला लोक भास्कर बावडी म्हणून ओळखतात .

तो भयानक अनुभव

नमस्कार मित्रहो मी अविनाश गुरव , घेऊन आलोय एक सत्य कथा , हि घटना हल्लीच जून २०१३ मधील घडलेली आहे... आणि ज्याच्या सोबत हि जीवघेणी घटना घडलेली आहे..' राजू ' त्यानेच हि घटना मला सांगितली आहे,त्याचा तो भयानक अनुभव त्यांने मला सांगितला व तोच आज मी इथे सादर करू इच्छित आहे तर घटना पुढीलप्रमाणे ...
आमच्या इथे "शिगवण" नावाचे गृहस्थ राहत आहेत तर... त्यांच्या मुलीचे लग्न खेड दापोळी (गावाचे नाव बदलेले आहे ) येथे शिगवण यांच्याच गावी होते. तर तेव्हा शिगवण यांच्या मदतीस मुंबईवरून राजू आणि खांडेकर हे दोघे आले होते. तर झाले असे कि शिगवण यांच्या मुलीचे लग्न ११:०० वाजता पार पडले. आणि सर्व कार्यक्रम उरकता उरकता सायंकाळचे ५ वाजले तेव्हा त्या तिघांनी म्हणजे खांडेकर , राजू आणि शिगवण या तिघांनी मदिरा प्राशन करण्याचा बेत आखला होता. आणि गावापासून ४५ मिनिटाच्या अंतरावर असलेल्या बाजार पेठेमध्ये चालतच निघाली कारण त्यांचे गावच खूप आडमार्गी होते वाहनांना नेण्य इतका चांगला मार्ग नव्हता. आणि तेव्हा संध्याकाळी ६ च्या सुमरास हे बाजार पेठेत पोहोचले.... तिथे यांनी मदिरा प्राशीत केली आणि थोडी सोबत घेतली.... आणि आता घरी जाऊन मस्त मच्छी वगेरे करावे म्हणून बाजारातून त्यांनी मासे घेतले .. पण एव्हाना ९ वाजले होते.. मच्छीवाली शिगवण यांना ओळखत होती.. तेव्हा त्यांना सावध करण्याच्या दृष्टीने लवकर घरी जाण्यासाठी सांगितले... ती अस का म्हणत होती याचे कारण राजू आणि खांडेकर शिगवण यांना विचारू लागले.. पण शिगवण काही सांगण्यासाठी तयार होईना झाले.... मासे बनवण्यासाठी लागणारी सामग्री शिगवण यांनी घेऊन ती पिशवी खांडेकरच्या हातात दिली... आणि ते बाजार पेठेतून निघाले... आणि शेताशेतातून गावी जाण्याच्या मार्गी निघाले.. तिघे हि तर्रर असल्याने रस्त्याचे मोजमाप करीतच चालले होते. खूप वेळ झाला .... हे तिघे चालतच जात होते पण गाव काही येण्याचे नावच घेइना, म्हणून राजू शिगवण ला शिव्या घालू लागला आणि जागीच बसला खांडेकर त्यांची समजूत घालू लागला.. आणि ते काही ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हतेच राजूचा शिव्या देण्याचा राग चालूच होता... कि तितक्यात खाडकन .. राजूच्या कानाखाली पडली आणि तसा राजू शिगवणला शिव्या देत उठला... "तू मला का मारलेस ?" पण शिगवण "अरे राजू मी कधी मारले रे तुला तूझ्या *** *** " असे म्हणत राजूला शिगवण शिव्या देण्यास सुरु करू लागला .. कि तितक्यात एक दुसरी कानाखाली पडली आणि ती शिगवणच्या .. शिगवण आता मात्र खूप घाबरले त्यांना सर्व प्रकार समजला... आता ते राजूला विनवणी करू लागले कि त्याने ताबडतोब उठून घरी चलावे इकडे राजू शिव्या देन काही थांबवत नव्हता... आणि तशीच त्याला दुसरी ,, पुन्हा तिसरी पुन्हा दुसऱ्या गालात खाड खाड कानाखाली पडू लागल्या.. सलग कोणी तरी त्याला मारत होते... शिगवण राजूकडे धावू लागले तेव्हा अचानक शिगवण यांचा कोणीतरी पाय ओढून त्यांना फरफटत बाजूला नेऊन टाकले आता राजू थोडा शुद्धीस आलाआणि तो शिगवणच्या मदतीस धावणार इतक्यात त्याचा हि पाय कोणीतरी ओढला आणि त्याला दूर फरफटत नेऊ लागले... या वेळी खांडेकरांनी दोघांचे हात पकडून त्यांना उठवले.. तेव्हा त्या दोघांना मार बसने बंद झाले होते.. तोवर शिगवण आणि राजूचे अंग सोलून निघाले होते.. त्यांचे नाक तोंड फुटले होते... आता ते खांडेकरांच्या आधाराने चालू लागले होते. थोडे पुढे जाताच एक माणूस त्यांना कंदील घेऊन त्यांच्या दिशेने येताना त्या तिघांना दिसला आणि तो त्यांच्या जवळ आला तो माणूस जवळ येताच त्याने त्या तिघांचे हाल पाहून त्यांना विचारले "कोण तुम्ही ? आणि कुठे चालला आहात ?" तेव्हा शिगवण यांनी गावाचे नाव सांगितले तेव्हा त्या माणसाने त्यांना सांगितले कि ते रस्ता चुकले आहेत "तुमचे गाव त्या बाजूला आहे, चला मी सोडतो तुम्हाला " आणि तेवढ्यात त्यांच्या मागून एक आवाज आला .... " तू जा रे इथून त्यांना हिथेच सोड " आता कुठे यांना कोणाचा तरी आवाज आला नाहीतर आता पर्यंत नुसता मारच बसत होता . या तिघांना काय करावे काहीच सुचेना हे तिघे हि थर थर कापू लागले... त्यावर तो कंदील वाला माणूस त्यांना म्हणाला "गप्प पुढे बघत चला कुणीबी माग बघू नका " आणि तेव्हढ्यात अजून एकदा आवाज आला "आज सोडणार नाही तुम्हाला हहःहहह " या तिघांची तर गाळणच उडाली.. आधीच नीट चालता येत नव्हते त्यात वरून हे, आता तर मागून खूप चित्र विचित्र आवाज येऊ लागले... कधी जोरात हसण्याचा तर कधी रडण्याचा पण तो कंदीलवाला यांना मागे बघू नका असे वारंवार सांगत होता. आता हे गावाच्या वेशीजवळ आले होते. तेवढ्यात गावाच्या वेशीजवळ चार पाच लोक बैटरी घेऊन उभा असलेले दिसले... तेव्हा तो कंदीलवाला माणूस त्यांना म्हणाला "तुमचे गावकरी दिसतायत ते .. जावा आता आणि कायपन झाल तरी माग बघू नका " आणि तो तिथेच थांबला हे तिघे तेथे पोहोचल्यास कळाले कि हे लोक या तिघांचा च शोध घेत होते... कारण हे तिघे ५ वाजता घरातून निघालेले आता १२ वाजले होते त्यांना यायला म्हणजे यांची धुलाई चांगलीच तास भर चालू होती.,,,, आणि वरून त्यात रस्ता चुकले होते.... घरी आल्यावर त्यांनी सगळी हकीकत सांगितली ... आणि तेव्हाच कळाले कि खांडेकर कसा वाचला कारण त्याकडे मच्छी,दारु, लिंबू व इतर गोष्टी होत्या ... अजून हि राजू आणि शिगवण या दोघांच्या अंगावर नाकी तोंडी जखमांचे व्रण दिसतात... समाप्त ..

बाहूला -- भयकथा ----

नायक / नायिका :: प्रियांका , नम्रता ,पूजा ,सरोज आणि पुष्पा
नमस्कार मित्रहो मी मीरा या पेजची वाचिका, तुम्हा सर्वासाठी एक कथा घेऊन आले आहे... कथेचे नाव आहे "jack and jill " "हेय स्वीटी आय लव यु " अशी रिंगटोन वाजली, आणि हे ऐकून, पियू धावतच आतमध्ये आली , "अजून नाही का चेंज केलीस ती रिंगटोन " असे,पियूची आई तिच्यावर

ओरडली, पण हे नेहमीचच असल्याने पियुने त्याकडे दुर्लक्ष केले. तसेही ती नम्रीच्या मेसेजची वाट पाहत होती, तिने मेसेज ओपन केला "हेय, कम डाऊन " असा मेसेज नम्रताचा होता, नम्रता तिची बेस्टफ्रेंड पियूने मेसेज वाचला आणि ती बालकनीकडे धावली. आणि खाली नम्रता तिची वाट पाहत उभी होती. पियुने वरून हाक

दिली, "ए नम्री, वर ये ना " नम्रता तिलाच खाली बोलावत होती. "ठीक आहे" म्हणत पियुने आपल्या हातातील सेन्डविच संपवले आणि राहिलेली कॉफीदेखील संपवली, आणि घाई गडबडीत आपली बैग भरू लागली , इकडे हे सर्व पाहून तिची आई तिला ओरडू लागली, "इतकी का घाई , पियू ? नम्रता आली का ?" "हो हो, ती

खाली उभी आहे , आम्ही निघणार आता " असे म्हणत आपली बॅंग पाठीला लावून "आई , पप्पांना सांग, मी पुष्पाकडे गेले म्हणून " असे बोलून दरवाज्याजवळील हिल्स पायात चढवून पियू , टक टक करत पायऱ्या उतरू लागली, तोच आईने हाक दिली , "अग पियू , टिफिन ? " पियुने देखील " घेतला ग आई ,टिफिन " म्हणत

पायऱ्या उतरू लागली, आणि नम्रीजवळ पोहोचली आणि इकडून दोघी निघणारच कि बालकनीत आईने येऊन दोघींना बाय केले आणि "सांभाळून जा ग , पोहोचल्यावर कॉल करा " अश्या सूचना दिल्या , मग "ठीक आहे" असे म्हणत , बाय करीत दोघी चलू लागल्या , मग पियू म्हणाली, "अग नम्री बघ, त्या दोघी निघाल्या का ?

" नम्रताने मग पूजाला कॉल केला, तर नम्रता काही बोलायच्या आतच तिकडून "हेलो नम्री..., अग मी निघालेय सरोजकडे तिला घेऊन पोह्चतेच बघ " असे पूजा बोलू लागली ,"ठीक आहे मी आणि पियू पण पोहचतोच आता , बाय " म्हणत तिने कॉल कट केला , मग दोघीही बोलत बोलत चालू लागल्या, रस्त्यावर फारशी

गर्दी नव्हती , जवळपास सकाळचे १० वाजत आले असतील. दोघीना ही चन्नमा सर्कल या ठिकाणजवळ पोहोचायचे होते, तेथेच(पियू ) प्रियांका , नम्रता(नम्री ) ,पूजा (पूजी )आणि सरोज(सरी ) या चौघींचे भेटायचे ठरले होते. त्या चौघीहि त्यांची मैत्रीण पुष्पा(पुषी ) हिचे नवीन घर पाहण्यासाठी खानापूर येथे जाणार होते. असेच नम्रता

आणि पियू दोघी तेथे त्या ठिकाणी पोहोचल्या पण पूजा आणि सरोजचा काही पत्ताच नव्हता , त्यातच आज मंगळवार असल्याने त्या दोघींनी जवळच असलेल्या मंदिरात जाण्याचे ठरवले पियू आणि नम्रता मंदिरामध्ये गेल्या , देवांचे दर्शन घेऊन त्या थोडावेळ तेथेच बसून राहिल्या , आणि सरी व पूजाची वाट पाहू लागल्या तोच पियुला

काहीतरी आठवले व तिने आपल्या बैगेतुन एक पेपरचा मोठा तुकडा बाहेर काढला व त्यात थोडासा मंदिरातील अंगारा भरून घेतला व परत होता तेथेच बैगेत ठेऊन दिला., इकडे नम्रता पूजाला कॉल लाउ लागली आणि तिने पियूकडे फोन दिला , पियू बोलू लागली "हेलो पूजी कुठे आहेत बे तुम्ही ",, "यायलोय बे , वेट न "

असे म्हणताच पियू म्हणाली
"ओके आम्ही इथेच मंदिरामध्ये आहोत, वाट पाहतोय ,लवकर या ,,चल बाय " पियुने हि कॉल कट केला व त्या दोघींची वाट पाहू लागल्या तश्या पियू आणि नम्री फर्स्ट standard पासून एकमेकींच्या बेस्ट फ्रेंड्स होत्या पियू तशी खूप हुशार, पहिलीपासून रैंक होल्डर, पहिली ते सातवी त्या एकाच स्कूलमध्ये होत्या,

त्यानंतर हायस्कूलमध्ये देखील एकाच वर्गात, मग कॉलेजदेखिल सारखे निवडून त्यांनी 'बी एससी' कम्प्लीट केली होती... पियुने पुढे "बी -एड" केले व ती एका प्रतिष्ठित शाळेत शिक्षिका म्हणून काम करायची , सिस्टीमिटीकनेस हेच सूत्र तिला १००% लागू होणारे होते, प्रत्येक गोष्टीत सिस्टीमिटीकपणा तिला हवाच असायचा,

वाचनाची खूप आवड आणि खूप बोलकी,,, कोणामध्ये हि पटकन मिक्स न होणारी, आणि झालीच तर खूप बडबड करणारी, देवाला मनापासून मानणारी, एखाद्या सेनटेन्स मधील IMP शब्द देखील पट्टीने रेखांकित करणारी अशी होती आमची पियू (प्रियांका ) आता या उन्हाळी तिला एप्रिल-मेची सुट्टी भेटली होती आणि

कामाच्या दरम्यान तिला फ्रेंड्सना भेटण्यात आल नव्हत , मग त्याही भेटणार होत्या. नम्री म्हणजे नम्रतादेखील खूप हुशार " बी एस सी " करून एम.सी.ए करत होती . आज्ञाधारक आणि प्रामाणिक अशी नम्रता आताच थोड्या दिवसापूर्वी तिने final परीक्षा दिल्या होत्या आणि निकालाची वाट पाहत होती ...... नम्रीने पियुला

विचारले "अग तो अंगारा ?", तेवढ्यात पियू म्हणाली 'काही नाही, असाच घेतला ' तेव्हा पियूचा सेल वाजला आणि बंद झाला म्हणजे अर्थातच मिस्ड कॉल तो होता सरीचा.. त्यां दोघी मंदिराच्या बाहेर रस्त्यापलीकडे होत्या ते नम्रताने पाहिले आणि दोघीहि मंदिरा बाहेर पडल्या अन सरी व पूजा जवळ पोहोचल्या तोच उशिरा झाला

म्हणून सरी व पूजा सॉरी सॉरी करीत होत्या, "आता असुदेत" असे म्हणत चौघी हि ऑटो करून बसस्टॉपला पोहोचल्या आणि खानापूरच्या बसची वाट पाहू लागल्या, चौघीहि एकमेकींच्या ड्रेसवर कमेंट्स करीत होत्या. कधी नाही ते सरीने आज जीन्स आणि टॉप घातला होता.. आणि एक रेड स्कार्फ गळ्याभोवती गुंडाळला होता.

पूजी तर नॉर्मल पंजाबी ड्रेसमध्येच अवतरली होती पियुच तर नेहमीच आपले हटके काही तरी असायचं तिने लॉंग स्कर्ट आणि टॉप घातला होता आणि त्यावरच मैचिंग स्टोल गळ्यात टाकला होता , नम्रता आमची खूपच फँनसी पोरगी ब्लैक जीन्स आणि व्हाईट टॉप आणि डोळ्यावर तो गोगल्स चढवून उभी होती.. खूप दिवसांनी

भेटलेल्या मैत्रिणींच्या गप्पा चालूच होत्या कि, आमची खानापुरची बस आली त्या सगळ्या बसमध्ये पटापट चढल्या अन त्यांना सीट्स हि मिळाल्या त्यांना पोहोचायला जवळपास तीन वाजले नम्रीने तिकिट्स काढले. नम्रता व पियू एका सीट्स वर तर त्यांच्या मागे पूजा आणि सरी दोघी बसल्या होत्या नम्रता खिडकीजवळ बसली होती

आणि मागे पूजा व सरी बोलण्यात गुंग होऊन गेल्या होत्या म्हणजे बडबडीत
त्या दोघी बोलण्यात गुंग होत्याच कि तोच नम्रता त्यांना ओरडू लागली आणि शांत बसण्यास सांगू लागली "किती ती बडबड ?" कारण तिला झोप येत होती, म्हणून सरी आणि पूजी दोघी चुपचाप बसल्या, सरी तशी साधी आणि सिम्पल मुलगी होती, पण खूप हुशार १० वी ला पहिली आली होती आणि बी.एस.सी

नंतर एका कॉलेज मध्ये लैब असिस्टंट म्हणून काम करायची, पण खूप झोपाळू होती ,तशी आमची पूजा , उसका तो क्या कहना? , घरी खूप श्रीमंती त्यामुळे खानापिना और सोना बस एवढच काय ते पूजीचे काम होते, आता राहिली ती पुष्पा जिच्याकडे आम्ही सर्व सुट्टीला आणि तिचे नवीन घर पहायला जात होतो तिला आपण

खानापूरला पोहोचल्यावरच भेटूयात .... गाडी चलत होती दोन्ही बाजूला घनदाट जंगल , गार वाऱ्याची झुळके असा तो खानापूरच रस्ता होता या चौघी झोपी गेल्या आणि अचानक धक्का लागल्याने यांची झोपमोड झाली तोच नम्री पाहू लागली काय झाले ते ? रस्त्याच्या मधोमध एक झाड पडले असल्याने, बस, मध्येच रस्त्यात थांबली

होती आता काही लोक उतरून ते झाड बाजूला करण्यात आले .... यातच एक तास गेला... आणि बस परत धावू लागली.... यांना खानापूरच्या अलीकडे पेट्रोलपंपाजवळ उतरायचे होते आणि त्यांनी तसे कंडक्टरला सांगितले होते, सरी तेव्हा ,कोठे पेट्रोल पंप दिसतो का? ते पाहत होती. आणि हो तेवढ्यात तिला एक पेट्रोल पंप

दिसला देखील आणि बस थांबली कंडक्टरने सांगितले" आला तुमचा स्टॉप "आणि त्या चौघी त्यातून उतरल्या व जाऊ लागल्या, भूक लागली होती, मग त्यांनी तिकडे एका झाडाखाली बसून पियुच्या टिफिन मधून अर्धे अर्धे पराठे खाल्ले... इकडे पियू पुष्पीला कॉल लावून पाहत होती खरी पण तिला काही कॉलच लागेना झाला

होता. डायरेक्ट कॉल एंड असे म्हणायचे .. मग पियुने आपल्या बैगेतील पेपर काढला त्यात पुष्पीने मुख्य रस्त्या पासून आपल्या घर पर्यंतचे रफ स्केच काढून तिला दिले होते. त्यानुसारच त्यांनी जाण्याचे ठरवले. जवळपास ५ वाजत आले असतील , तिथेच बाजूला असलेल्या जंगलातील पायवाटेने त्यांना जायचे होते हातात तो पेपर

घेऊन नम्री आणि पूजी पुढे तर पियू आणि सरी त्यांच्या मागे... सायंकाळीचे ५ :३० झाले होते.. तरीही त्या जंगलात खूप अंधार अंधार असा वाटत होता, खूप घनदाट जंगल , उंच उंच झाडे, तर मध्येच होणारी पानाची सळसळ आणि सूर्यप्रकाश त्याच झाडाच्या पानातून येत होता त्यात देवा रे या पोरींच्या पायात हिल्स , म्हणजे

त्या जंगलातून चालणे इतके कठीण होते तरी त्या चलत होत्या वर त्यात आमची सरी थोडी भित्रीच होती मग ती इकडे तिकडे पाहत सावधगिरीने चलत होती, मध्येच सर्वत्र उमटलेली भयान शांतता आणि त्यात यांच्या चपलांचा आवाज एवढेच काय ते ऐकू यायचे , काही केल्या पुष्पाला कॉल लागेनासा झाला . १ तास त्या चौघी

चलत होत्या तेव्हा कुठे जंगलातून चालल्यावर एक वर्तुळाकार पटांगण येणार होते आणि त्याच्याच मधोमध एक भले मोठे विशाल असे चिंचेचे झाड होते .. ते दिसले जरा धीर आला रस्ता बरोबर आहे ते ,,,... मग त्या चलत होत्या इतक्यात पियुला काहीतरी भासले , असे कि जणू कोणीतरी मागून तिचा स्टोल ओढला ती पडणार

तेवढ्यात सरीने तिला सावरले,, पियुने मागे वळून पाहिले तोच स्टोल एका झुडूपात अडकले होते ती ते काढण्याचा प्रयत्न करू लागली... तितक्यात तेथेच बाजूला उभा असलेल्या सरोजला झाडाखाली एक धड दिसले हलकेसे हलताना तिने तिकडे जाऊन पाहिले तर ती आकृती मानवी वाटू लागली जशी कि लहान मुले आहेत

तिथे सरी थोडीशी घाबरत तेथे गेली तर तिने पाहिले तेथे दोन बाहुले होते सरीची नजर त्या बाहुल्यांच्या डोळ्यात पडली जणू ते बाहुले कुठल्याहि क्षणी जिवंत होतील असेच वाटत होते ... सरोज त्यांच्या डोळ्यातच पाहू लागली..... आणि काय झाले ? अचानक ती जणू संमोहितच झाली आणि सरीने ते दोन्ही बाहुले उचलले व

यांच्याकडे घेऊन आली . पियुने सरीच्या हातात ते पाहिले.... तेवढ्यात सरीने सांगितले कि "अस अस ते झाडाजवळ मला मिळाले" ते पाहून पियू खूप रागवली आणि तिने ते फेकून देण्यास सांगितले पण सरी थोडी खेळकर होती तिने निदान बाहुली तरी असावी म्हणून तिने पियूच्या नकळत पटकन बाहुली आपल्या बैगेत ठेवली

आणि तो बाहुला तेथेच टाकून दिला पण काही केल्या इकडे पियुचा स्टोल निघेचना झाला मग तिने सरीला हेल्प करण्यास सांगितले सरीने काहीच विचार न करता जोरात ते ओढलं आणि ....."टर्र्र्रर्र्रर्र्र र्र्र्र "असा आवाज करीत तो स्टोल फाटून पियूच्या हातात आला त्याचा एक तुकडा त्या झाडातच अडकला पियू ते पाहताच तिला

ओरडली आता असुदेत असे म्हणत चल म्हणून दोघी हि निघाल्या तोच नम्री आणि पूजी एका झाडा खाली त्यांची वाट पाहत बसल्या होत्या पियुने सरोजला विचारले "त्या बाहुल्या ?? ", "दिल्या फेकून" असे म्हणत सरी चालू लागली परत त्या दोघी मिळून चालायला लागल्या .. कि अचानक सरोजला आपल्या बैगमध्ये काहीतरी

हालचाल जाणवू लागली .. सरोज ते पाहणार तितक्यातच तेथे सोसाट्याचा वारा वाहू लागला, झाडे हलु लागली ... जणू ते जंगल जोजोरात .. भयंकर रीतीने त्यांच्यावर हसत आहे ...असे वाटू लागले होते .. त्यातच तो रफ स्केच पेपर नम्रताच्या हातून सुटला व उडला ... इकडे तो कागद एका काटेरी झुडूपात अडकून फाटलाच होता

....मग आता .... झाले कल्याण ..आता मात्र सर्वजनी घाबरल्या पूजी मात्र आपली चिप्स खाण्यात गुंग , वरून सरी रडूच लागली होती खरतर हे सरीने आणलेल्या बाहुल्यामुले घडतय या पासून तर ते अनभिद्न्यच होते .. पुढे तर संकटाच्या असंख्य पायऱ्या त्यांना चढायच्या होत्या आणि नियती मात्र त्यांच्यावर हसतच होती तिच्या

मनात वेगळच काहीतरी होत.. 

काळाकुट अंधार पडला होता, सर्वत्र गार गार वारा आणि मध्येच त्या घनदाट जंगलात कुत्र्यांचा आवाज येऊ लागला होता. आता मात्र चौघी घाबरल्या होत्या , आता तर पुष्पीच्या घरी जाणारया मार्गाचा पेपर देखील नव्हता, नम्रीने व पियूने पुढाकार घेतला व त्या दोघी चालू लागल्या , त्यांच्या मागून सरी व पूजी होत्या, तितक्यातच सरीच्या बाजूने चलणाऱ्या पुजीला..."खी,,खी..खीssss " असा आवाज ऐकू आला कि, पूजा थरकलीच तिने इकडे तिकडे मागे पाहिले..आणि पुन्हा तसाच आवाज..आणि यावेळी हा आवाज सरीच्या बैगेतून आला होता.... पूजाने एवढे लक्ष न देता तसीच पुढे चालू लागली , तोच त्या चौघींना एक मोठ गोलाकार पटांगण दिसले .... त्याच्या बाजूने गोलाकार पटांगणात घरे होती. घरे ? कि दुकाने ? जणू एखाद्या जत्रेतील बंद पडलेली दुकाने होती ती, आणि त्यांच्या मधोमध एक चिंचेचे झाड होते एकदम त्या स्केच प्रमाणेच पुन्हा एकदा ते झाड आले होते ....असे कस काय ? पण यावेळी दुकाने ? त्या भांबावून गेल्या होत्या.... इथ पर्यंत आलोय खर आपण , पण इथून पुढील रस्ता त्यांना माहित नव्हता, त्या पटांगणाच्या शेवटच्या टोकास त्यांना एक मंदिर दिसले, अगदीच जुने पडके होते, त्याच्या शेजारी एक छोटीशी जुनी झोपडी होती....आणि तेथून एक दिव्याचा प्रकाश हलकासा पडत होता. ते पाहून त्यांना जरा बरा वाटले..... त्यानंतर पटांगणातून त्या झोपडीकडे गेल्या.... नम्रीने आत पहिले.... तेथे एक आजीबाई देवाऱ्यासमोर हात जोडून बसल्या होत्या, त्यांच्या देवाऱ्यात गणेशाची एक मूर्ती व एक शिवलिंग होते, जणू ते मातीचे होते. हाताने बनवलेली, शिवलिंगावर एक पांढरे मोगऱ्याचे फुल, तर गणपतीच्या माथी एक लालभडक असे जास्वंदीचे फुल ते सर्व नम्री व पूजी पाहतच होत्या..... तोच पियुने आत डोकावले... ती हि हे सर्व पाहून थक्क झाली....आणि पियू तिकडे आकर्षित झाली... असे कि थेट त्या आजीच्या शेजारी जाऊन हात जोडून बसली.... तिकडे तेथे अगदी प्रसन्न वातावरण होते. देवाच्या आवडीनिवडी जपल्या जात होत्या तेथे पूजी पियुला हाक मारणारच कि तेवढ्यात त्या आजी बोलल्या "या पोरीनो, आत या " अशी हाक दिली... त्या सर्वजनी दचकल्या "घाबरू नका, आत या " असे म्हणत त्यांनी डोळे उघडले .. मग पियुने हि डोळे उघडून त्याना सांगितले.... कि आम्ही मैत्रिणीच्या घरी आलो आहोत... आणि रस्ता चुकलो आहोत यावर त्या आजी म्हणाल्या "खूप धाडसी आहात तुम्ही " मग नम्रीने त्यांना विचारले "पीटर्स बंगलो कुठे आहे आजी ?" आम्हाला तिथे जायचे आहे " त्या आजी उतरल्या "या बाजूला मंदिराच्या मागे एक चर्च आहे , आणि त्याच्याच पलीकडे आहे तो बंगला " पण तुम्ही तिघी सावकाश जा ... " काय तिघी त्या आजी अस का म्हणाल्या ? हे ऐकून पूजी म्हणाली "तिघी नाही चौघी आम्ही चार जनी आहोत " असे म्हणत तिने बाहेरून सरीला आत बोलावले.. सरोज आत आली सरोजला पाहताच क्षणी आजीच्या चेहऱ्यावरील रंग उडाला तिचे डोळे लाल झाले आजीने ताडकन उठून सरीला विचारले " तू काय आणलंयस तुझ्या सोबत ? दुष्ट शक्तीला सोबत घेऊन फिरतेयस तू पोरे , मूर्ख मुलगी आहेस " असे आजी म्हणत होती तिचा तो अवतार पाहून सर्व जनी घाबरल्या , पण ती आजी त्यांना तिकडून जाऊ देत नव्हती, तिने पियुचा एक हात पकडला होता , आणि ती तिला ओढू लागली होती.. पण पियूचा दुसरा हात पूजी आणि नम्री ओढू लागल्या त्यांना आता वाटू लागले ती आजीबाई वेडी आहे या झटापटीत पियूच्या या हातातील बांगड्या फुटल्या व त्या आजीला लागल्या आजीने पियुचा हात तात्काळ सोडून दिला .. आजी ओरडू लागली "थांबा पोरीनो तिकडे धोका आहे खूप मोठा धोका आहे तुमच्या सोबत " पण या पोरी पळत सुटल्या ते थेट त्या मंदिराजवळ जाऊन थांबल्या सरी ती तर रडूच लागली, पुजीने तिला धीर दिला , पियुला हाताला थोडे लागले होते. पण ती आजीच्या बोलण्याचा विचार करीत होती "धोका आहे आमच्या सोबत अखेर त्या आजीबाई काय म्हणत होत्या नेमक्या ??" तोच त्यांनी मंदिराच्या बाजूने चर्चच्या दिशेने जाणारी वाट शोधली व त्या बाजूने जाऊ लागल्या पुढे त्यांना सुंदरसे चर्च दिसले नम्री आणि पियुला आत जायचे होते पण सरीची अवस्था लक्षात घेऊन आधी पीटर्स बंगलो शोधणे गरजेचे होते. तोच त्याचे सार्थक झाले व मागेच त्यांना एक बंगला दिसला आणि तोच होता " पीटर्स बंगलो " पण यांना खात्री नव्हती सो पियुने पुष्पाला कॉल लावला आणि तेव्हा "थेंक गॉड कॉल लागला " आणि तिकडे पुष्पीने कॉल उचलला "हेलो अग पियू कुठे आहे तुम्ही ?" तेव्हड्यात पियू "आग पुष्पे तुझ्या बंगल्याबाहेर तू बाहेर ये पाहू " आणि हो हो म्हणत पुष्पी बाहेर पडली आणि यांना दरवाज्यात येऊन कोणीतरी उभे असलेले दिसले पुष्पीने बाहेर येताच तेथे लाईट उजळवली पुष्पीला दारात पाहून पियू ओरडतच "पुष्पीSSSSS असे ओरडत तिच्या दिशेने धावली ", आणि तिला जाऊन मिठी मारली , आणि इकडे या सर्वजनी बंगला पाहू लागल्या खूपच आलिशान सर्व बाजूने सुंदरता कम्पाउंड आलिशान असा होता तो आणि मधोमध छोटेशे गेट प्रवेशद्वार सर्व काही जणू गोष्टींप्रमाणे होते गेट समोरच एक पूल जात होता आणि त्या खाली एक नदीशी वाहत होती. "वॉव हे तर खूप सुंदर आहे " असे म्हणत त्या गेटजवळ आल्या अन बंगल्यात जाऊ लागल्या आम्हाला तेथे पुष्पीचे डैड देखिल भेटले ते काही कामानिमित्त बाहेर गावी जानार होते. मग ते यांना भेटन निघालेही होते....आता मैत्रिणी आल्यामुळे पुष्पा खूप खुश झाली होती. पियूच्या खांद्यावर हात टाकून ती तिला आत नेऊ लागली.. या देखील मागून आत आल्या सार्वजनीनि आपापले समान काढून बाजूला ठेवले सर्व जनी खूप थकल्या होत्या आणि त्या फ्रेश होण्यासाठी गेल्या पियू आणि पुष्पा मात्र बाहेर गप्पा मारत बसल्या होत्या तोच सरीच्या बैगेतून कसला तरी आवाज येऊ लागला होता असे पियुला वाटले पण तिने फार लक्ष न देता त्यांच्या गप्पा रंगवल्या तोवर या तिघी हि फ्रेश होऊन आल्या पुष्पा त्यांच्या साठी काही खायला आणायला गेली होती.. ८ : ३० वाजले होते पियुला देखील फ्रेश व्हायचे होते पण तिला वाशरूम माहित नव्हते म्हणून ती नम्रीला घेऊन फ्रेश व्हायला गेली पियूपण फ्रेश होऊन आली आणि पुष्पा देखील खायला घेऊन आली . ती म्हणाली "चला जेऊन घेऊयात तुम्ही दमला असाल मग आराम करूयात " पूजी खायला नको म्हणाली तस हि चिप्स व पराठ्याने तिचे पोट भरले होते सर्वांनी थोड थोड जेऊन घेतले आणि सर्व कामे उरकली आतल्या हॉलमध्ये झोपायचे ठरवून सर्व अंथरून आणि पांघरून तेथे आणायचे ठरवले बाहेर हॉलमध्ये पूजी नम्री आणि सरी टि वी पाहत होत्या पुष्पा आणि पियू तेथेच आपला चष्मा चढवत वाचत बसली होती ..... पुस्तक "एक होता कार्व्हर" ... पण काही केल्या तिचे लक्ष लागत नव्हते , काही न काही धाकधूक तिच्या मनात चालली होतीच इथे पुष्पी अभ्यासात गुंग होती..ती एम.एस.सी इन maths करीत होती तिचे एक्झाम असल्याने तिला अभ्यास करणे हे तर अनिवार्य होते... म्हणून तिला त्रास देणे योग्य नसल्याने पियू पुन्हा आपले डोके कार्व्हर मध्ये खुपसून बसली इकडे नम्री आणि सरी टीव्ही पाहत होत्या आणि पूजी तर टीव्ही पाहता पाहता झोपी गेली आणि सरोज ती तर एकदम गप्पच एक हि शब्द तिच्या तोंडून बाहेर येत नव्हता इतका वेळ झाला होता तरी म्हणून नम्रीला बोर होऊ लागले म्हणून ती सरीला म्हणाली "आग सरी जा न पियू आणि पुष्पा काय करीत आहेत ते पहा निदान पियूला तरी बोलाव हि बघ पूजी ढाराढूर झोपलीय जा ना " मग सरोज ओके म्हणत आत जाऊ लागली तेव्हा तिचे लक्ष आपल्या बैगकडे गेले. आणि तिला त्या बाहुलीची आठवण झाली म्हणून ती बैग जवळ गेली आणि ती बैगची झिप ऑपन करणार तितक्यातच इकडून तिला नम्रीचा आवाज आला " ए सरी कुठे आहेस ग ?" 
तेव्हढ्यात सरीने ती झिप अर्धवट उघडून तशीच ती पियुला बोलवायला गेली इकडे काही केल्या यायला तयार होईना .. इकडे "अग नम्री पियू येईना झालीय " असे म्हणून तिने पुन्हा टीव्ही पाहण्यास सुरवात केली. तिला देखील झोप येत होती पण नम्रीने तिला टीव्ही पाहण्याचा आग्रह केला इकडे पियुला अस्वस्थ वाटू लागले म्हणून तिने कॉफी बनवायचे ठरवले तशी मग ती उठून पुष्पा जवळ गेली आणि तिने तिला देखील कॉफी हवी आहे का ते विचारले तिने "हो चालेल" असे उत्तर दिले मग ती बाहेर आली व तिने घड्याळ पाहिले तर पावणे बारा वाजत आले होते तिने नम्री आणि सरीला देखील कॉफी बद्दल विचारले सरी नको म्हणाली आणि नाम्री हवी म्हणाली तेव्हा पियू किचन मध्ये गेली दुध व कॉफी पाउडर तिला मिळाली पण साखरच सापडत नव्हती तिने दुध गरम करायला ठेवले... आणि पुष्पी ला हाक आरु लागली "ए पुष्पी , साखर कुठे ठेवली आहे ग ? " आणि त्याच वेळी किचनची खिडकी उघडी असल्याने त्यातून थंड हवेची एक सनसनित झुळूक आतमध्ये आली त्याला पियू थोडी घाबरली तिला तेथेच साखरेचा डब्बा दिसला आणि तिने तेथे जाऊन तो उचलला व पटकन खिडकी लावून , कॉफी बनवून ती बाहेर आली ,, आता कुणाला काय सांगावे कि नको तेच तिला समजेना तरी तिने तीन कप कॉफी आणि एक रिकामा मग आणला होता मग तिने थ्री बाय ४ कप कॉफी केली व चौघीत हि दिली सरीने देखील ती घेतली तशी पियू पुष्पीला म्हणाली "अग हि घे कॉफी आणि थोडा ब्रेक घे " अस म्हणत पियू परत आपल्या जागेवर येऊन बसली आणि कॉफी पीत पीत बुक वाचू लागली बुक तर ती वाचत होती पण मनात विचार भलतेच चालू होते "तो साखरेचा डब्बा कसा अचानक आला आणि हे ते खूप काही तिच्या मनात घुसमटत होत .... तेवढ्यात खाडकन कसला तरी आवाज आला आणि तिथेच तिची विचार मालिका तुटली पुष्पी देखील तेवढ्या वेळात अभ्यास करीत झोपी गेली होती ... आणि तो आलेला आवाज तो कशाचा होता ... पियुने थोडीशी संदेहता घेतली तर तो आवाज किचन मधूनच आला होता , ..आणि सरी पण तेवढ्यात घाबरली होती पियू सरीजवळ आली तेव्हा "सरी तू तो आवाज ऐकला का ग ?" पियू म्हणाली "हो ऐकलाय मी किचनमधून आला आहे बहुतेक " चल पाहायचं का ?" दोघी हि एकमेकीना हातात हात धरून आत गेल्या तर ती खिडकी ती उघडली होती ते पाहून पियू आणि सरीच्या अंगावर सरसरून काटा उभा राहिला पियू तशीच खिडकीकडे न पाहता तेथे गेली आणि तिने खिडकी लावून घेतली आत मध्ये मध्यम प्रकाश होता त्या दोघी बाहेर येणार इतक्यातच सरीला तिच्या एकांगी दृष्टीने किचनच्या कोपऱ्यात काही तरी हालचाल दिसली पण तिने पूर्ण पणे पाहण्याच्या आधीच पियू तिला बाहेर घेऊन आली आणि नम्री व पूजाला उठवून आत झोपायला बोलावले पण त्या काही केल्या उठण्यास तयार होईना झाल्या म्हणून "त्या इथेच झोपू देत ,आपण आत जाऊन झोपुयात "असे सरी म्हणाली व त्या आत पुष्पा कडे गेल्या आत मध्ये पुष्पीला पांघरून घालून तिच्याच बाजूस झोपी गेल्या मध्ये सरी झोपली होती पण कॉफी पिल्यामुळे तिची झोप उडाली होती थोड्या वेळात पियुला झोप लागली आणि सरी मात्र जागीच तिचा घसा अचानक कोरडा पडला, पाणी प्यावे म्हणून तिने पुष्पीजवळ ची पाण्याची बोटल घेतली तर त्यात पाणीच नव्हते म्हणून पाणी आणण्यासाठी सरी किचनच्या दिशेने निघाली .. तिने पाणी घेतले व मघाशी झालेल्या हालचालीच्या कोपऱ्यावर देखील नजर टाकली पण तस काही तिला आढळले नाही ती तशीच बाहेर आली आणि बाहेर पडताच तिची नजर आपली बैगेवर पडली ती अर्धवट उघडी होती .. तिचे लक्ष बैगेवर होतेच कि तेवढ्यात अचानक एका झटक्यातच त्यातून एक हात बाहेर आला .. तो ..... तो हात त्या बाहुलीचा होता.. त्याच हाताने ती बैगेची झिप ओपन करण्यास सुरुवात केली आणि तस करीत करीत त्या हाताने पूर्ण बैग उघडली सरीच्या सबंध अंगावर काटा उभा राहिले तिचे डोळे मोठे ते मोठेच राहिले हाता पायाचे पाणी होऊ लागले.. कोणी कानसुलात मारल्या सारखे तिचे कान सुन्न पडू लागले होते...तिच्या हातातील पाण्याची बॉटल खाली पडली ती दबकत दबकत मागे जाऊ लागली .. आणि मागे जाऊन अचानकच ती भिंतीला धडकली , ती भिंतीस खीळलीच जणू तिकडे सर्वत्र अंधार होता .. त्या उघडलेल्या झिप मधून बाहुलीचे तोंड वर येऊ लागले.. आणि बाहेर येताच तिने सरीकडे वळून पाहिले ..सरी आपले तोंड दाबून आवाज होऊ नये म्हणून भिंतीस लागून उभी होती... ती बाहुली सरीकडे पाहून हसत होती.. तिचे ते लाल लाल डोळे ..... उघड झाप करीत तिने आपला एक पाय बैगेच्या बाहेर काढला ,..... आणि तसेच दुसरा पाय काढीत ती आता पूर्णपणे बाहेर आली होती आणि ती एका जागी थांबूनच आपली मान गरगर फिरवून इकडे तिकडे पाहू लागली होती... तिने ते आपले डोळे वर केले होते तशीच ती मान फिरवत वरती पाहत होती.सरी जणू मूर्ती सारखे तेथे दाबून बसली होती ती भिंतीपासून हलण्याचे नाव घेत नव्हती ... कि अचानक त्या बाहुलीचे मान फिरवणे थांबले आणि हे सर्व सरी आपल्या उघड्या डोळ्यांनी पाहत होती.. तिच्या अंगातून घामाच्या धारा सुटल्या होत्या तोंडावर घट्ट दाबून ठेवलेल्या हाताने तिला ओरडता देखील येत नव्हते 
तेवढ्यात ती बाहुली काहीतरी बडबडू लागली तिचा आवाज ऐकायला सुंदर होता पण तितकाच भीतीदायक "jack , अरे jack कुठे आहेस तू ?, अरे हे आपलेच घर आहे न jack " सरोज ला हे सर्व स्पष्ट पणे ऐकू आले .. तेवढ्यात हा धक्का सावरतो कि नाही तिला अजून एक धक्का बसला यावेळी अजून एक आवाज तिला ऐकू आला तो मात्र किचनमधून ..... "jill ...., jill अग मी इथेच आहे " हे ऐकताच आता मात्र सरीला वाटू लागले आपला अंतिम क्षण जवळ आला आहे तिला लगेच लक्षात आले कि जंगलात या बाहुलीसोबत अजून एक बाहुला होता आणि तोच तेथे किचनमध्ये त्या कोपरयात होता.. आता मात्र सरीला कळून चुकले कि ते दोघ जंगलातील बाहुला आणि बाहुले jack आणि jill आहेत. 

आणि तेवढ्यात सरीच्या खांद्यावर कोणाचा तरी हात पडला सरीने वळून पाहिले तर पियू होती .. तिने सरोज ला भानावर आणले , सरी घामाने पूर्ण भिजली होती.. तिच्या तोंडून एक हि शब्द बाहेर पडत नव्हता तिची बोलतीच जणू बंद पडली होती, तिने समोर बोट केले पियू त्या दिशेने पाहू लागली तर , तर तिथे कोणीच नव्हते , मग पियुने सरीला समजावले आणि नेमके काय झाले ते विचारू लागली .. पण सरोजच्या तोंडून काहीच निघेना फक्त एकच शब्द तिच्या तोंडून आला... "पाणी" पियू तिला पाणी आणण्यासाठी किचन मध्ये जाऊ लागली तर सरी तिला किचनमध्ये जाउच देईना तरीदेखील पियुने न भिता किचनमध्ये जाऊन तिच्या साठी पाणी आणले ... तेव्हा कुठे ती थोडी सावरली आणि काही न बोलता गुपचूप जाऊन आत झोपली पियूला काहीच समजेना नेमके तिला काय झाले होते ? तरी ती हि जाऊन झोपली ती झोपते न झोपते तेवढ्यात इकडे पुजिला जाग आली,,, तिला किचनमधून काहीतरी आवाज ऐकू येत होता, तिने नम्रीला उठवले आणि आपल्या सोबत गुपचूप येण्यास सांगितले तीच शक्यतो अस म्हणन होत कि आत चोर घुसले आहेत , ती नम्रीला घेऊन किचनमध्ये जाऊ लागली .. तेव्हा त्यांना अचानक काहीतरी गाणेसारखे ऐकु येऊ लागले... आणि त्याचे बोल होते "jack nd jill went up the hill" आणि आवाज मात्र भयानक होता हि तर कविता होती .. त्यांनी आत पाहिले तर तेथे दोन बाहुला बाहुली हि पोएम म्हणत हातात हात घेऊन नाचत होते .. आता हे पाहून नम्री आणि पूजी चांगलीच घाबरल्या jack ची पाठ त्यांच्या कडे होती तर jill ला त्या स्पष्ट पाने पाहू शकत होत्या तेवढ्यात त्या बाहुल्याने एका क्षणात आपली मान फिरवून त्या दोघींकडे वळून पाहिले आणि म्हणाला ."कोण आहे तिकडे हा? हिहिहि ... " ते पाहताच क्षणी दोघेही बाहुला बाहुली जोरजोरात त्यांना पाहून हसू लागले जस कोणी लहान मुलगाच बोलतोय त्याच्या तोंडून पण तो भयानक आवाज होता हे पाहताच पूजी जोरात ओरडत पळाली , आणि पाठोपाठ नम्रीदेखील त्या दोघी थेट हॉलमध्ये आल्या आणि नम्रीने हॉलची कडी लाऊन घेतली.. या सर्वां गोंधळात सगळ्या जनी जाग्या झाल्या.... मश्ग घडलेला प्रकार नम्रीने व पुजीने सर्वाना सांगितला हे ऐकताच सरीनेदेखील सर्व काही सांगितले कि ती बाहुली तिनेच इथे आणली होती , आता पियू सरीवर खूपच रागावली , आता तिच्या लक्षात आले कि ती आजी सरीला असे का म्हणून बोलत होती.. एवढ्यात पहाट होत आली होती पुष्पा ला तर काहीच समजत नव्हते , आता सर्व घटनांची जुळवा जुळव करता सर्वाना समजले कि हे घर त्या बाहुला बाहुलींचे आहे jack आणि jill चे पण त्यांना हे मात्र समजेना jack तो बाहुला इथे कसा आला jill तर सरीच्या बैगेतून आली होती तेवढ्यात हॉलच्या दरवाज्यावर थाप पडली... "धाप्प धाप्प धप्प धाप्प " असा चार वेळा आवाज आला त्या आवाजाने मात्र या पाच जणींच्या ह्रदयात धडकीच भरली सर्वजणी खूप घाबरल्या होत्या तेवढ्यात बाहेरून बोलण्याचा आवाज आला ,, बाहेर ते दोघे बाहुला बाहुली jack आणि jill बोलत होते.... jill त्याला म्हणाली " jack आपण एक काम करू , या पाच जणींना आपण मारून टाकू ,,मग घरात फक्त आपलेच राज्य मग मज्जाच किंनय " परत jill म्हणाली "नको नको चार च जणींना मारू ती सरोज आहे ना तिला सोडू हा मी तिच्या शरीरात जाईल मग नंतर " त्यावर jack उत्तरला "हो jill तू जस म्हणशील तसच होईल " परत ती jil म्हणाली "अखेरीस तिनेच तर मला इथे आणले आहे न ..दादा .. ही ही हि हि हि हिहि " त्यावर jill म्हणाली तू कसा आलास इथे पर्यंत त्यावर jack म्हणाला आत मध्ये हि सर्व जन ऐकू लागले "अग ती अति शहाणी नाही का पियू तिचा तो कपडा होता ना झुडूपात अडकलेला मी त्याच्याच वासाने इथवर आलोय तुझ्यापर्यंत ह ह ह " "हम्म हम्म तूच तर शोभतोस माझा भाऊ " इकडे आत सर्व जनी पियुकडे आणि एकमेकीकडे पाहू लागल्या पियू आपल्या डोक्यास हात लावूनच बसली..आणि दोघे परत " jack nd jill went up the hill" हीच पोएम गाऊ लागले त्या प्रत्येक ओळीत एक एक जबरदस्त भीती आणि थरार पणा होता आणि तो त्यांच्या क्रूर भयंकर आवाजाने भरला जात होता.. थोडा वेळ झाला आणि सर्व शांत झाले त्यांचा आवाज बंद झाला होता... आणि आतमध्ये तर पुष्पीतर थंड पडलेली होती...सर्वाना कळून चुकले हे पीटर्स बंगलो त्या बाहुला बाहुलीचे आहे jack पीटर आणि jill पीटर यांचे आहे आणि ते बहिण भाऊ आहेत आता मात्र सरी खूप रडू लागली त्यामुळे तिचे कोंटेक्ट लेन्स देखील निघाले तरी सर्वांनी तिला शांत केले आणि पियू बोलू लागली "पाहिलेस न ,आता तू, ते आमच्या जीवावर उठले आहेत ते अश्या अनोळखी ठिकाणी कधी अनोळखी वस्तूला हात लावू नये आणि तू सरी तरी मी सांगत होते कि नको घेऊ ते बाहुला बाहुली आणि तू ती बाहुली पाठीवर घेऊन फिरत होतीस .. " पियूचे बोलणे ऐकून सरीला अपराधी वाटू लागले तेव्हा पुष्पा सांगू लागली "या बंगल्याचे आधीचे मालक आता फोरेनला राहतात आता काय करायचे आपण " नम्री मध्येच बोलली "अग पियू ती आजीबाई" पियूदेखील तिचे वाक्य वाढवत म्हणाली "हो तीच आजीबाई, आपल्याला काही ती मदत करेल काही करून तिला बोलावले पाहिजे " त्यावर पूजी म्हणाली "अग हो पण तिथपर्यंत जायचे कसे आपण ? आणि हे काम करणार तरी कोण ?" त्यावर सरी म्हणाली "तुम्ही सर्व माझ्यामुळे या संकटात अडकला आहात मीच जाईल तेथे " त्यावर नम्री म्हणाली नाही नको मी आणि पियू जाऊन येते तेथे तुम्ही इथेच थांबा " पियूच्या देखील मनात हेच होते....तेवढ्यात पियुला आठवला तो गणपती मंदिरातील अंगारा ... तिच्या बैगेत होता आणि ती सुदैवाने आतच होती आणि तिने पटकन बैगमधून ती पुडी बाहेर काढली आणि तो अंगारा सर्वांना लावला आणि आपण देखील लाऊन घेतला आणि त्या अंगार्याच्या छोट्या पुड्या सर्वजणीच्या हातात दिल्या पुष्पा सार काही समजून गेली आता पूजी आणि सरीचे रक्षण तिला करायचे होते आणि पियुने "चल बे नम्री " अस म्हणत दार उघडला .. पुढे पियू मागे नम्री तिने आतून परत दरवाजा लाऊन घ्यायला तत्यांना सांगितला .. पुष्पा दार लावायला तयारच होईना पियू तिला जोरात ओरडू लागली "पुष्पा प्लीज दार लाऊन घे बे " तेव्हा नम्रीने दार बाहेरून लाऊन घेतले... आता या दोघी हॉलबाहेर आल्या होत्या आणि सावकाश पावलांनी जात होत्या
कि तेव्हढ्यात त्याना आवाज आला "jack nd jill went up the hill to fetch a pail of w..a..t..e..r " हे ऐकून त्या घाबरल्या आणि मुख्य दाराच्या दिशेने धाऊ लागल्या तेवढ्यात नम्रीचा पाय मागून कोणी तरी ओढत होत त्यांनी मागे पाहिले पण कोणीच नव्हते पण तिकडेच ती jill होती काही केल्या नम्रीला ती पुढे जाऊ देत नव्हती इकडे पियुचा हात डोरच्या latch पर्यत पोहोचला होता...पण दार उघडतच नव्हते jack तिथेच शेजारी उभा होता तेवढ्यात नम्रीच्या हातून ती अंगारा असलेली पुडी खाली पडली आणि इतका जोरात वाऱ्याचा झुळूक आला कि तिच्या कपाळावरील अंगारा देखील नाहीसा झाला.. पण पियू नम्रीचा हात घट्ट पकडून होती व ती आपली सर्व ताकत लाऊन दार उघडण्याचा प्रयत्न करीत होती... तोच दरवाजा उघडला , पण इथे नम्रीचा पाय,,, jill ने धरला होता.. पियू दाराबाहेर आली आणि तिने आपली पुडी ती नम्रीच्या हाती दिली आणि तोच jill ने तिचा पाय सोडला पण नम्री लंगडत येऊ लागली तरीही पियुने आधार देत तिला कसेबसे झोपडीत आणले.. आजीबाई जवळ पोहोचल्या होत्या त्या दोघी आत गेल्या आणि त्यांनी आजीनं घडलेली सर्व हकीकत सांगितली आजीच्या चेहऱ्यावरील भाव दर्शवत होते कि आjillा या बद्दल थोडा फार अंदाज होताच आजीने देवाला नमस्कार केला आणि नम्रीच्या जखमी पायास मलम पट्टी केली आणि बोलू लागली "माझ्या बाळांनु , लेकरानु भिऊ नकाशी त्यो हाय तुमच्या पाठीशी पण मी यात तुमची साथ नाही देऊ शकत या सगळ्यांना तुम्हालाच सामोरे जाव लागल " हे ऐकताच त्यांना वाटले आपली हि शेवटची आशा देखील संपली आणि त्या दोघी धाय मोकलून रडू लागल्या पियू म्हणाली "आजी काही केल्या आम्हाला वाचवा प्लीज आजी काहीतरी उपाय असेल न या सर्वावर " त्यावर आजी म्हणाली हो आहे जेव्हा एक रस्ता बंद पडलेला असतो तेव्हा तेथेच देव दुसरा रस्ता पण उघडा करून ठेवतो.. आहे एक आशा आहे ." त्यावर नम्री बोलली काय आहे आजी लवकर सांगा ?? तेव्हा आजी सांगू लागल्या teva ajji sangu laglya, त्या बंगल्यात पोहोचल्यामुळे त्या बाहुला बाहुलीची ताकत वाढली आहे...ते बंगल्या बाहेर काहीच नाही करू शकणार त्या बंगल्याच्या शेजारी ते चर्च आहे न तिकडे आत जाऊन तेथील भिंतीवर एक मंत्र आहे तो मंत्र तुम्ही पाच जणींनी पाच वेळा म्हणा आणि तो हि बंगल्यात जाउनच " आणि आजीनी त्यांना एक पात्र दिले एक सुंदर फुलाच्या आकाराचे ते देत आजी पुढे म्हणाली "हे पात्र तुम्हा पाच जनीच्या मधोमध ठेवून तुम्ही बाजूने एकमेकीचे हात धरून बसा आणि पूर्ण श्रद्धेने ते मंत्र म्हणा " आणि त्याच वेळी त्या पात्रात "आब -ए जमजम म्हणजे पवित्रजल जमा होत जाईल तेही थेंबानुसार च जमा होईल आणि ते पवीत्र जल तुम्ही त्या नाराधमांवर शिंपडाल तेव्हा नरकात जातील ते नरकात.... अंत होईल त्या बाहुल्यांचा आजी पूर्ण आवेशात बोलत होती त्या दोघी तेथून निघाल्या व घराजवळ आल्या पियू ने ते पात्र नम्रीच्या हाती दिले आणि तिला तेथेच थांबवून तिने एकटीने घरात जाण्याचे ठरवले कारण घरातून पुष्पा सरी आणि पूजी ला बाहेर आणायचे होते... आणि चर्चमध्ये त्यांना जायचे होते,, पण नम्री तिला एकटीला आत सोडेना तरी त्यांच्याजवळ एकच अंगाराची पुडी होती,,, म्हणून नाईलाजाने नम्रीला बाहेर थामाबवेच लागले पियू निघाली आत , तोपर्यंत नम्री इकडे चर्च मध्ये गेली आणि तो मंत्र शोधू लागली इकडे आत घरात खूप विचित्र प्रकार चालू होता .. घराच्या आत पियुने पाउल टाकताच क्षणी विजांचा कडकडाट सुरु झाला आणि ढग गरजू लागले आणि सुसाट्याचा वारा सुटला आणि जोराचा पाउस सुरु झाला आणि अख्या घरात सर्वत्र पाणीच पाणी पियू आत येऊन हॉलमध्ये असलेल्या सरी आणि पूजिला हाक मारू लागली त्या तिघी आतमध्ये गपचूप बसून होत्या पाण्यामुळे त्यांच्या तिघींच्या कपाळावरील अंगारा पुसला गेला होता आणि त्या पुड्या देखील, सरीने धैर्याने दार उघडले समोर पियुला पाहून तिला खूप ख़ुशी झाली पण ती नम्री बद्दल विचारू लागली , पियू म्हणाली "नम्री ठीक आहे " आणि पियुने त्या तिघी जणांना बाहेर येण्यास सांगितले त्या तिघी हि एकमेकींच हात धरून बाहेर आल्या.. आणि इतक्यात jack आणि jill त्यांच्या मुख्य भयंकर एक क्रूर रुपात आले होते.... ती दोन छोटी मुले लहान एक मुलगा ८ वर्षाचा आणि एक मुलगी ती ६ वर्षाची पण इतक्या भयंकर रुपात कि त्यांच्या कडे पाहवले जात नव्हते त्या मुलाच्या डोक्यातून आलेले रक्त ते त्याच्या चेहऱ्यावर चिकटले होते डोळे कि जणू त्यात काळ्या बुभळचे नाव देखील नव्हते रक्ताळलेले डोळे लालबुंद केस पूर्ण चेहऱ्यावर जमा झाले होते आणि रक्तामुळे चिकटले गेले होते... फाटलेले ओठ आणि त्यातच ते वेडे वाकडे हसण्याचा प्रयत्न करीत होते.... तिच्या शेजारी jack एका फाटलेल्या युनिफॉर्ममध्ये दोन छोटी मुले पण भयानक रुपात विचित्र हसत """jack and jill went up the hill to fetch a pail of water" म्हणत रडत हस्त ओरडत होते .. तेवढ्यात परत विजांचा कडकडात मात्र यावेळी अतोनात अंगारा असलेल्या पुड्या देखील नष्ट झाल्या होत्या आणि काही क्षणात ते दोघे फैनवर बसून हसत काय होते ? jack सरोज ला नको मारायचं आपण आधी न दीड शहाणी पियू आहे न तिलाच मार तेव्हा पियुने अत्यंत चपळाईने पूजी आणि सरी ला बाहेर ढकलले आणि पुष्पास घेऊन बाहेर आली आणि शेवटची उरलेली पुडी पियुने जोरात jill च्या अंगावर फेकून दिली आणि jill ला जोराचा धक्का बसला व ती जाऊन भिंतीस आदळली सर्वजणी घराबाहेर पडल्या आणि चर्च मध्ये गेल्या तेथेच नम्री होती ती आणि बाकी सर्वाना समजल्यास त्या देखील भिंतीवरील मंत्र शोधू लागल्या ..

त्या मात्र शोधत होत्या पण, तेथे एकही भिंतीवर एकही मंत्र नव्हता, आता मात्र त्या पूर्ण खचल्या, पियुने त्या देवासमोर हात जोडले, आणि आपल्या स्कूलमधील प्रार्थना तिने म्हणली "पवित्र आत्मा ,ओह पवित्र आत्मा , मुझे लेजा तू येशू के चरणो मे, पवित्र आत्मा " असे उद्गार तिच्या तोंडून निघताच तेथे एक व्यक्ती आत आली , सर्वांनी मागे पाहिले तर, त्या दिव्य व्यक्तीने एक मंत्र पुटपुटला , आणि समोरच्या भिंतीवर आपोआप तो एक मंत्र उमटला गेला , तो कोणत्या भाषेत होता माहित नाही, पण तो त्या पाच जणींना वाचता येत होता आणि तो मंत्र पूर्ण स्पष्ट तेथे उमटताच, सर्वांनी आजीने सांगितल्याप्रमाणे रिंगण केले, मध्ये ते पात्र ठेवले आणि सर्वांनी डोळे मिटले , तो मंत्र पाच ओळींचा होता , आधी पियू, मग सरी ,मग नम्रता , मग पुष्पी नंतर शेवटी पूजी असे करून पाच वेळा मंत्र म्हणायचा होता , आधी पियुने सुरुवात केली सर्वाना क्रमाने ऐकवला सर्वांनी मंत्र म्हणून पुरा केला, तेवढ्यात त्या पात्रात एक थेंब जमा झाला असे क्रमा क्रमाने सर्वांनी मंत्र म्हणल्यानंतर त्यात ४ थेंब जमा झाले पण पुष्पीच्या मंत्र म्हणायच्या वेळी मात्र तो मंत्र परत भिंतीवरून गायब होत जाऊ लागला. तरीही पुष्पीने मंत्र पटापट म्हणून पूर्ण केला पण पाचव्यांदा जेव्हा मंत्र म्हणायला तिने सुरुवात केली तेव्हा जोराचा वर सुटला होता आणि भिंतीवर मंत्र नव्हता तरी हि पूजीने आपले डोळे मिटले व पटापट मंत्र म्हणून मोकळी झाली. आता त्या पात्रात पवित्र जल निर्माण झाले होते. पियुने ते पवित्र जलपात्र उचलून नम्रीच्या हातात दिले आता सर्वांनी त्या व्यक्ती कडे पाहिले ते त्या चर्चमधील पास्टर होते. पुष्पा त्यांना ओळखत होती. ती काही बोलणार इतक्यात तेच बोलू लागले "मला माहित आहे सर्व , तुम्ही या संकटांना सामोर जाणार हे मला माहित होत ", आणि त्यानि jack व jill बद्दल सांगण्यात सुरुवात केली "हे दोघे पीटर्स कुटुंबातील गोंडस मुले होती त्यांच्या नावामुळे ते दोघे नेहमी jack and jill हि कविता नेहमी म्हणायचे अगदी सुखी राहायचे त्या बंगलो मध्ये पण एक दिवस अचानक " ते शाळेतून घरी परतलेच नाहीत त्याच दिवशी त्या पटांगणात जत्रा भरली होती खूप खाऊ आणि खेळण्यांची दुकाने होती ते दोघे ते पाहून जत्रेत गेले , असेच फिरता फिरता jack व jill जत्रेत खूपच आत गेले खूप लोक आणि अत्यंत गर्दी होती आणि तश्यातच ते दोघे फिरत होते आणि श्रीमंत वाटत होते अश्याच या गोंडस मुलांवर एका दुष्ट माणसाची नजर पडली त्याने jack व jill ला पकडले व डांबून ठेवले, तो बाहुल्यांचा खेळ करणारा जत्रेतील माणूस होता. दोन्ही मुल पळून जाण्याचा प्रयत्न करू लागली तर त्याने jillला जोरात ढकलले ती पडली तेव्हा तिच्या नाकावर जोरदार मार लागला तिच्या नाका तोंडातून रक्त वाहू लागले, jackला हे पाहवले नाही त्याने त्या दुष्ट माणसाला मारण्याचा प्रयत्न केला. पण त्याने मोठा दगड उचलून त्या गोंडस मुलाच्या डोक्यात घातला तेव्हा jack तेथेच संपला आणि jack व jill तेथेच मरण पावले पुढे त्या मानसला पकडून त्याला फाशीची शिक्षा देण्यात आली आपल्या मुलांच्या जाण्याच्या दुखात पीटर्स कुटुंब हे घर सोडून फोरेनला निघून गेले .. पण jack व jill त्यांचे आत्मे मात्र त्या माणसाजवळ असलेल्या बाहुल्यातच अडकून राहिले पण कालांतराने त्या बाहुल्या जंगलात टाकून देण्यात आल्या " हे ऐकून सर्व जन थक्क झाले त्यांना वाईट वाटू लागले "पण आता ती मुले , खूप क्रूर आणि राक्षसी झाले आहेत , त्यांचा खात्मा करणे अत्यंत गरजेचे आहे " असे म्हणून ते थांबले , परत बोलू लागले "चला ते पवित्र जल घ्या आणि मुक्ती मिळवून द्या त्या मुलांना " असे बोलून त तेथून निघून गेले , या पाचहि जनी आता त्या बंगल्याच्या दिशेने निघाल्या, सर्वांनी एकमेकींचे हात धरले , आता त्यांना हे पवित्र पाणी jack आणि jill च्या अंगावर शिंपडायाचे होते कि बस मग झाले काम, पण तेच खूप कठीण काम होते , त्या घाबरत घाबरत आत गेल्या , घरात सर्व काही नॉर्मल होत ,सर्व वस्तू जागच्या जागी होत्या , पाणी नाही कि काही नाही , आता त्या दोघांना jack आणि jill ला शोधायचे होते . पियू आणि सरीखाली थांबल्या , नम्रता आणि पुष्पा वारी जाऊन शोधू लागल्या नम्रीने पवित्र जल पूजाकडे दिले, पूजा खालीच थांबली .. आणि सरीने jill ला हाक मारली " ए jill कुठे आहेस तू मी आलेय, मी, सरोज " हे ऐकताच आम्हाला jack पायऱ्यांच्या सर्वात वरच्या टोकास उभा दिसला आणि jill त्याच्या मागे उभी होती आणि ते दोघे हि आपल्या मूळ रुपात होते आणि दोन गोंडस ती मुले रडत होती ,त्यांना पाहून मात्र सरीच्या डोळ्यात पाणी आले पण वरून नम्री आपली धीट ती सरीला ओरडली सरे त्यांच्या रुपांवर जाऊ नकोस ते क्रूर आहेत चल मार त्यांना " हे ऐकताच ते दोन्ही बाहुले jack आणि jill मूळ रुपात त्या दुष्ट रुपात आले आणि जोरात किंचाळत ओरडत गाऊ लागले . "jack nd jill went up the hill, to fetch a pail of water" तेवढ्यात पियुने पाहिले कि पायऱ्यावरील कार्पेट वर jack उभा होता मग काय पियुने चपळाईने ते कार्पेट ओढले व jack खाली येऊन आपटला त्यावर पुजीने त्याची अर्धवट लाईन पूर्ण केली "jack fell down nd broke his crown"पुजीने ते पवित्र जल त्यावर शिंपडले कि तो अचानक धूर होऊन जळू लागला jack ओरडतच jill वरतून त्याला आवाज देऊ लागली आणि ओरडू लागली इतक्यात jack नाहीसा झाला . हे jill ला सहन नाही झाले आणि ती वेड्यासारखे "jack jack ओरडू लागली ...." आणि नम्रीने पाठी मागून येऊन तिला खाली ढकलले
नम्रीने jillला ढकलताच , jill पायऱ्यावरून घरंगळत खाली आली अन सरीच्या पायात पडली, आणि ती सरीचा पाय चाऊ लागली. तेवढ्यात पियुने सरीकडून पवित्रजल पत्र घेतले अन उरलेले तीन थेंब पवित्र जल तिच्यावर शिंपडले, ती देखील चिरकत ओरडू लागली... तेवढ्यात नम्रता आणि पुष्पा खाली येऊ लागल्या पायऱ्या उतरत उतरत, पुष्पाने पोएम कम्प्लीट केली, "and jill came tumbling after" हे ऐकताच सर्वांच्या तोंडावर हास्य उमटले, आणि इकडेही jill चा धूर होऊन तो धूर हवेत गायब झाला... सर्वांनी मग सुटकेचा श्वास घेतला, आणि एकमेकीना घट्ट मिठी मारल्या ... वातावरण प्रसन्न वाटू लागले, सर्व काही पूर्ववत झाले, आणि संध्याकाळी पुष्पीचे वडील आले. त्यांना सर्व प्रकार सांगितल्या नंतर , त्यांनी सर्वाना घेऊन शहरात जाण्याचे ठरवले. सर्व पैकिंग करून ते निघाले जाता जाता चर्चला पाया पडून पुढे गेले त्या आjillा भेटून त्यांना सर्व काही सांगायचे होते. पण या झोपडीत गेल्यावर तेथे कोणीच नव्हते . फक्त गणपतीची मूर्ती ,शिवलिंग व तो तेवणारा दिवा देवारयात होता. गणपतीच्या मूर्तीवर लाल जास्वंदीचे आणि शिवलिंगावर पांढरा मोगरा मात्र होते. देवाला नमस्कार करून त्या झोपडीबाहेर पडल्या नि गाडीमध्ये बसल्या आणि जंगलच्या दिशेने गाडी न घेता बाजूच्या मुख्य रस्त्याने त्यांच्या परतीच्या प्रवासास सुरवात झाली समाप्त...

एक बाई विद्रुप झालेला चेहरा

गाव मंजरी, आमच्या गावामध्ये एक माने नावाचेकुटूबं राहत होते. ते गावातील सरपंच होते पण एक दिवशी त्याचा ह्रदय विकाराने मृत्यू झाला.. त्यानंतर त्याचा मुलगा विजय ला सरपंच पद देण्यात आले..पंचायत मध्ये बसलेला असतानच त्याला एक सुंदर मुलगी दिसली.. तो तिला पाहताच तिच्या प्रेमात पडला. थोड्या कालावधीने त्यांचे लग्न झाले. त्यानंतर विजय आपल पंचायतच काम संपवुन येण्यास त्याला रात्र होत असे किवा तो पंचायतच्या कामासाठी बाहेर जात असे.एक दिवशी विजय आपले काम संपवुन येत असताना त्याला काही माणसांनी सांगितले कि दर अमावस्याला व पौर्णिमेला तुझ्या घरातुन भयंकर आवज येतात व तिथे एक बाईचे विचित्र सावल्या दिसतात त्याला खुप जणांनी सांगितलेमग त्याने एक दिवशी आपल्या बायकोला सांगितले की, मी काहि कामासाठी बाहेर चालोय आणि येण्यास रात्र होईल असे म्हणून तो घरातुन निघाला. काहि अतंरावर तो गेल्यावर त्याने आपला सामान तिथेच सोडून तो घरी आला व त्याने जे द्रुश्य तेथे बघितले त्याला झटकाच बसला कारण त्याच्या घरात एक बाई विद्रुप झालेला चेहरा आपल्या बाळाला घेऊन नाचत होती. त्याला ते पाहून झटकाच बसला त्याने गावतल्या एका देवदुश्याला हि सर्व घटना सांगितली त्या देवदुश्याने त्याला सांगितले की ती एक चुडेल आहे. त्याने विचारले ह्याचा काही उपाय नाही का?. देवदुश्याने सांगितले अमावस्याला जेव्हा ती तिच्या खर्या रुपा मध्ये येणार तेव्हा तिच्या साडीचे 'गोंडे' कापून ते जाळून टाक त्यामध्ये तिची शक्ती आहे.काही दिवस गेल्यावर अमावस्याची रात्र आली. रात्रीच बारा वाजणार होते ती तिच्या रुपात येणार होती तो पर्यंत विजय तिथे आला. ती त्याला पाहून एकदमच दचकली. तीने आपला चेहरा लपवला आणि ती म्हणाली माझी तब्येत काही बरी वाटत नाही तुम्ही डॉक्टरला आणा. विजय डॉक्टरला आणायला घरातुन निघाला बारा वाजता ती तीच्या रुपात आली आणि आपल्या बाळाला घेऊननाचु लागली. तिथे विजय अचानक पणे आला आणि तिच्या साडीचे गोंडे त्याने घट्ट धरुन ठेवले. जस-जसे तो गोंडे धरत तस-तसे ती जोरात रडत होती.. ते गोंडे कापले ती जोरात ओरडू लागली. मी तुला सोडणार नाही, मी तुला सोडणार नाही. तेवढ्यात विजय ने ते गोंडे चुलीत टाकून दिले आणि ती नष्ट झाली.टिप - हि कथा खोटी वाटत असल्यास कोणी हि या कथेची चौकशी करावी आणि त्या चुडेल चा मुलगा आज चाळीस वर्षाचा आहे व तो मंजरीच्या एका प्राथमिक शाळेत शिक्षक म्हणून काम करतो

Ruman Beg