गहिरा अंधार ---- भयकथा

“मूव्ह बाजूला सरका…..क़्विक …. क़्विक … टेक हिम टू दि ICU…. लवकर … वार्डबॉय…. बापरे किती रक्त वाहतय यांच……..” डॉक्टर…. डॉक्टर वाचेल न हो तो…बोलाना डॉक्टर” दिक्षा.. डॉक्टर ची कॉलर पकडून जोरजोरात रडत ओरडत होती. “बोलाना डॉक्टर…. हंअ…हं अहं अहं हं… प्लीज डॉक्टर…प्लीज…” हे पहा मी माझ्या परीने सर्व प्रयत्न करीन तुम्ही थोडा धीर धरा.. “दिक्षा रडू नकोस ग.. अश्विनी ने दिक्षास डॉक्टर पासून दूर केले.. आणि बाकडावरती बसवत तीला समजावू लागली… डॉक्टर ताड ताड चलत आत मध्ये गेले… दिक्षा अश्विनी च्या खांद्यावरती आपले डोके ठेऊन ढसा ढसा रडत होती..”येईल ना ग माझा आदी परत ”अश्विनी रडत रडत तीला समजवत होती…. इकडे अमित पाणावलेल्या डोळ्यांनी दूर बाकडा वरती डोक्याला हात लावून बसला होता..कारण भावापेक्षा हि जवळचा त्याचा मित्र आज मृत्यूशी झुंज देत होता… अमितला पर्श्चाताप होत होता.. आपल्यामुळे आपला मित्र या अवस्थेत आहे….. आय सी यु मध्ये आदी मरणाच्या दाराशी येऊन ठेपला होता… एक एक क्षण त्यास जणू डोळ्यासमोर फिरताना दिसत होता.. डॉक्टर, नर्स धडपडीने.. त्याच्या छातीतून… तो धारदार लोखंडी गजाचा तुकडा बाहेर काढू पाहत होते.. पायात घुसलेल्या काचा..डॉक्टरांनी.. कचकच उपसून काढल्या.. उपसताच ते तेथे स्पिरीट लाऊन ते दाबून धरत होते…आणि आदी निपचित पडून होता.. डोक्यावर झुलणारा तो ऑपरेशन बेड वरील बल्बाकडे तो एकटक पाहत होता.. वेळ जणू त्याच्या साठी..मंद झाला होता…आदिने आपले डोळे हळुवार झाकले कि….

2 दिवसांपूर्वी ………
“भाऊ भाऊ अहो!! जरा सावकाश..!! आह आ सावकाश सावकाश हा आना आतमध्ये ठेवा तेथे.. हे घ्या तुमचे पैसे धन्यवाद !!” अमित ने टेम्पोतील सर्व सामान आपल्या नव्या घरात उतरवून घेतले आणि उतरवताच सर्व लाऊन देखील टाकले.. आतून कंबरेत खवलेला पदर काढत अश्विनी डोक्यावरील घाम पुसत अमित जवळ आली.. “झाले का रे सगळे सामान लाऊन..”ती म्हणाली अमित अश्विनी कडे पाहत म्हणाला “ हो अग! तेवढ्या क्रोकर्या किचन मध्ये ठेवल्या म्हणजे झाले…” खूप थकलीयस जरा बस ना .. “ अरे नको… अजून खूप काम आहे खाली त्या पायऱ्या जवळची ती खोली उघडत नाहीये ..ती साफ करायची राहिलीय..” अग असुदेत बस इथेच.. अमित ने अश्विनीस एका हाताने हलकेस तिला ओढून आपल्या जवळ सोफ्यावर बसवले…अश्विनी देखील त्याला न नकरता त्याच्या जवळ बसली. त्याच्या खांद्यावरती डोके ठेऊन .. घरास पाहू लागली…अमित तिच्या केसात कुरवाळत तिला म्हणाला “काय झाल आशु? काय पाहतेयस..” “आपल्या स्वप्नातील घर.. आज आपल्याला मिळाल ” अश्विनी अमित च्या हातावर हात ठेऊन म्हणाली… अमित ने तिला घट्ट आवळले.. आणि एक सुस्कारा टाकला.. “होय खरय आपल्या स्वप्नातलं घर ”… अमित तिला दुजोरा देत म्हणाला.. ..”ओह मिस्टर आज ऑफिस नाहीये का ?” अमित पुन्हा गडबडीत उठला आणि म्हणला “ओह नो खरच कि.. बॉस ओरडेल खरच निघतो मी.. मला उरकावे लागणार… घाई गडबडीत अमित ने आपले सर्व उरकून घेतल.. आणि निघाला .. अश्विनी पुन्हा आपल्या कामास लागली… कि अचानक दारात कोणीतरी ठोठवले ..ती अश्विनी ची लहान बहिण गोड गोबरे गाल ..सरळ नाक चेहरा जणू देवाने स्वतः कोरलेला ..सुंदर पाणीदार टपोरे काळेभोर डोळे…करवंदासारखे असलेले अशी होती “दीक्षा”… तिला.. त्यांचे नवीन घर दाखवण्यास आणि तिला सोबत म्हणून अश्विनी नेच तिला बोलवून घेतले होते… दिक्षास पाहून अश्विनी ला खूप आनंद झाला.. अश्विनी ने दिक्षास पाहताच तिला जाऊन कडकडून मिठी मारली… तिच्या हातातील पर्स व sag घेऊन तिला आत आणले … “आत येताच दिक्षा ने अमित बद्दल विचारले ताई अग अमित कुठे गेलेत.. “ अग तू बस आधी मी तुला पाणी आणते अमित ऑफिस ला गेला आहे…येईल सायंकाळी .अश्विनी ने दिक्षा साठी पाणी आणले ..आणि तिला पाणी पाजत पाजत विचारू लागली. मग सांग कशी आहेस तू? आई कशी आहे..?.?… हो हो सांगते थांब जरा मला पाणी तर घेऊ देत..

अश्विनी ने दिक्षास पाणी दिले दीक्षा पाणी पिऊन तृप्त झाली आणि ती अश्विनी कडे वळली आणि म्हणाली “हम्म आता विचार काय विचारायचं ते …” अश्विनी बोलणार तेवढ्यात दीक्षा अश्विणीस थांबवत म्हणाली ..”हो हो अग ताई घरी सर्व जन ठीक आहेत आई बाबा मी आम्ही सगळे मजेत आहोत आणि तुझ आणि अमित जीजू च स्वतः: च घर म्हणल्यास तर बाबा जाम खुश झाले आहेत पहा ” अश्विनीच्या डोळ्यात पाणी आले ते पुसत पुसतच अश्विनीने अजून एकदा विचारले अग आपला आदित्य कसा आहे ? अश्विनीच्या त्या प्रश्नाने दिक्षाचा तो गोड चेहरा कोमेजला गेला अश्विनीने ते हेरले आणि म्हणाली..”काय ग काय झाल ? असा चेहरा का पाडलास ? आदित्यला काही ” .त्याला नाही मला ..मला एकटीला सोडून गेला तो …न सांगताच कोठेतरी दूर ?”. “म्हणजे!” अश्विनी म्हणाली दिक्षाने तिला मधेयचं अडवत म्हणाली ..जाउदे अश्या लोकांची आठवण देखील नसावी जाऊ दे गेला तर गेला मला माझी life आहे न जगायला मी आहे स्वतंत्र त्याच्या शिवाय …अश्विनी तिच्या डोक्यावर हात फिरवत म्हणाली ..बर असुदेत मी नाही काही विचारत आता तू हि थकली असशील खूप चल तू फ्रेश होऊन ये मी तुझ्यासाठी मस्त गरमा गरम कांदे पोहे बनवते तुझ्या आवडीचे ते पण जा होऊन ये फ्रेश असे म्हणत अश्विनी .. किचनच्या दिशेने निघाली…दिक्षाने आपली पर्स बाजूला ठेवली आणि फ्रेश होण्यास निघाली निघाली खरी पण तिला वाशरूम माहित नव्हते ..म्हणून ती किचन च्या दिशेने गेली .आत मध्ये अश्विनी काहीतरी चाकूने कापत होती . पण एका वेगळ्याच अंदाजाने ..आपली मान डाव्या बाजूस झुकवून कोथिंबीर कापण्यास लागणारा हलकासा वार देखील ती रागारागात करत होती..ख्प्ख्पख्प्ख्प….” तेवढ्यात दिक्षाने अश्विनीस हाक मारली आणि म्हणाली अग ताइ बाथरूम कोठे आहे? तसी अश्विनी थांबली ..आणि ती तसेच आपला चेहरा पुढे ठेवून म्हणाली ..”इथून थेट पुढ जा …समोर उजव्या बाजूस एक खोली आहे त्या खोलीच्या समोरच आहे ” दीक्षा थोड थांबून तीच बोलन ऐकत होती .. दीक्षाला जरासे वेगळे वाटले. पण ती तसीच निघाली तिच्याकड दुर्लक्ष करून… दीक्षा त्या खोलीच्या दिशेने जाऊ लागली… कि समोरून तिच्या पुढ्यात अश्विनी आली तिच्या हातात पोह्याचा डब्बा होता आणि ती तो खोलण्याचा प्रयत्न करीत होती.. दीक्षा अश्विनीस पाहून एका जागी थक्क झाली.. कारण तिने आताच अश्विनीस किचन मध्ये पाहिलं होत ..ती अश्विनी जवळ गेली आणि म्हणाली .. “ताई मी तुला आताच किचन मध्ये पाहिले तू कोथिंबीर कापत होतीस ” अश्विनी डब्बा खोल्ण्याच्याच प्रयत्नात होती तिचे बोलणे ऐकून ती तशीच थांबली आणि म्हणाली दीक्षा बाळा मी आत्ताच तुझ्या समोरून आले न बाहेर .मी किचन मध्ये कशी असेल ” काय तू इकडे होतीस अग नाही तू मला आताच बाथरूम चा रस्ता पण सांगितलास कि समोरील खोली जवळच बाथरूम आहे अश्विनी तिच्या त्या वाक्याने चकित झाली कारण ..आताच आलेल्या दिक्षास ५ मिनिट देखील झाली नसतील तिला बाथरूमचा मार्ग कसा कळाला .. दीक्षा पण अग मी तर इकडे “ अश्विनीस काही कळेना ती म्हणाली “चल आपण पाहूयात कोण आहे किचन मध्ये मी तर इकडे आणि किचन मध्ये चल कोणी चोर वगेरे तर नसेल न ” दोघी घाबरत घाबरत जाऊ लागल्या .. अश्विनीने हातात झाडू घेतला आणि दीक्षाच्या मागोमाग जाऊ लागली … आणि त्यांनी किचन चे दार ढकलले ……………………..
…..
आत कोणीच नव्हते .. अश्विनी जरासी हसली अग कोणीच तर नाहीये तुला न बाळ थकवा आला आहे इतका लांबचा प्रवास केला आहेस तू जा आणि फ्रेश हो .. दीक्षा ठीक आहे म्हणत बाथरूम कडे गेली आणि अश्विनी पोह्याच्या तैयारीस लागली .. दीक्षा एक paranormal गोष्टीची शोधकर्ता होती..तिने बरेच अश्या गोष्टींवर आपले लेख लिहले होते .. तीला एखाद्या ठिकाणी असणाऱ्या नकारात्मक गोष्टी भाकीत होत होत्या .. दीक्षा बाथरूम कडे निघाली.. कि जात जात तिला बाजूच्या खोलीत पलंगावर कोणीतरी विचित्र रीतीन् बसून तीला पाहत होत.. ते दिक्षास तेव्हा दिसले नाही ..पण जेव्हा तिने बाथरूमचा दरवाजा उघडला तेव्हा …….
……
.. . बाथरूमच्या आरश्यात तिला ते दिसले … चेहरा पूर्ण जणू पांढराशुभ …केस एकदम विंचरून आंबाडा बांधलेला ..ओठावर लालभडक लाली ..मोठे काळे भोर डोळे आणि त्यात ठासून भरलेलं काजळ .. अंगात काळी साडी ..जे दिक्षास पाहत होत ते तिला दिसले दीक्षा च्या पायाखालील जमीन सरकली तिच्या हृदयात धस्स झाले .. कारण तिने आता पर्यंत ज्या गोष्टींवर लेख लिहले इतकी रिसर्च केली .ते अक्षरश: तिच्या डोळ्या समोर होत.. दीक्षा ते पाहतच राहिली तिला काही कळेना कि अचानक बाथरूमचा दरवाजा आतून लॉक झाला ..दीक्षा समजून चुकली ..आपण याचा प्रतिकार केला तर ते अजून आपणास हानी पोहचवण्याचा प्रयत्न करेल …म्हणून दीक्षा शांतपणे विचार करू लागली .. तिला माहित होते अश्या क्षणी काय करायचे तीझ मन आधीपासून जीवनातील मोठमोठ्या दुख:ना सहन करून भक्कम दगड सारखे झाले होते .. कि अचानक बाथरूम मध्ये तिला दुसर कोणीतरी असल्याचा भास झाला ..पण तो भास नव्हता ते सत्य होत.. तिच्या बाजूने एक काळसर भुरकट प्रतिकृती ..फिरताना तिला दिसू लागली .. पण त्या गोष्टीस ..दीक्षा चे प्राण नाही तर दीक्षाच्या शरीरात प्रवेश हवा होता .. दीक्षाने आपले मन सकारत्मक ठेवले ते प्रेत आणखीनच प्रयत्न करू लागले .. तेव्हा मात्र दीक्षाच्या समोर ती प्रतिकृती हरली आणि दहाड करत आरश्यामध्ये सामावली ..दिक्षाने बाथरूमचा दरवाजा उघडला आणि तात्काळ खाली आली.. खाली येतच ती किचन मध्ये गेली… आत घुसताच तिच्या नाकात घमघमीत पोह्याचा गरम वास घुमला… अश्विनीने पोहे तैयार केले होते..त्यावरती नेबारीक चिरलेली कोथिंबीर ,,,…कुरकुरीत शेव … त्याव्र्र बारीक चिरलेला कांदा ..आणि बाजूला एक गोल अशी लिंबाची चकती… दीक्षा ते पाहून जे बोलण्यास आली होती ते विसरूनच गेली.. अश्विनीने तिच्या तोंडात चमचा भरून गरम पोहे घातले ,… कि दिक्षाने आपले डोळे झाकले …ती सगळ विसरून गेली ”आई ग!!! ताई …तुझे पोहे ..म्हणजे ना …वाह खूपच छान दे न ती प्लेट मला ” हो हो घे अग तुझ्या साठीच आहेत हे ..धर !! चल हॉल मध्ये बसून खावूयात..त्या दोघी हॉल मध्ये गेल्या ..दीक्षा तिच्या ताई च्या बनवलेल्या पोह्यावर ताव मारू लागली .. पण लगेच ते दृष्य देखील तिच्या लक्षात आल .. तिने न राहवून विचारले …”ताई या आधी या घराचा मालक कोण होता ” अश्विनी तिच्या त्या प्रश्नाने जरा गंभीर भावात म्हणाली काय दीक्षा पुन्हा तेच अग या घरात तसे काही नसणार बाळा …आम्ही घेण्यापूर्वी अमित च्या कंपनीकडून पूर्ण याची हिस्ट्री जोग्राफी जाणून घेतली काही काळजी नकोस ग करू..तुझा प्रोफेशन न जिथ एखाद मोकळ घर असेल तिथच भूत असणारच अस थोडी असते..” हम्म तू म्हणतेयस तर ठीक आहे ..पण मगा .. नाही काही नाही जाउदे ..मी tv पाहते तो पर्यंत हा हो पहा अश्विनी दोघींच्या पोह्यांच्या प्लेट्स उचलत होकार देत जाऊ लागली ..आणि किचन मध्ये गेली दीक्षाने tv सुरु केला पण tv ला सर्व मुंग्या आल्या होत्या … दीक्षा channnel पलटून पलटून पाहत होती काही लागेना.. तिने अश्विणीस हाक मारणार तेवढ्यात एक channel चालू झाला त्यावर काही नाव नव्हते पण एक बातमी दाखवत होते..कि एका घरातील कुटुंबांचा त्यांच्याच घरातील वडिलाने आपल्या मुलीस आणि स्वताच्या पत्नीस कुऱ्हाडीने घाव घालून जीव मारले आणि स्वतः घरातील हॉल मध्ये लटकून आत्महत्या करून घेतली .. दीक्षा ने chaannel चेंज केला ..पुन्हा तीच बातमी पुन्हा चेंज केला पुन्हा तीच बातमी ..पुन्हा चेंज पुन्हा तीच बातमी दीक्षाने अश्विनी हाक मारली अग ताई ऐक ना असे म्हणत ती उठली आनि अश्विनी कडे गेली….ती ऐक न अग tv ला एकच chaannel आहे दुसर काही दाखवतच नाहीये तेव्हा अश्विनी दीक्षा कडे वळली आणि म्हणाली अग tv ला अजून कनेक्शन पण नाही जोडलं तर tv कसा चालू होईल आज केबल वाला येणार होता तो हि नाही आला मग तू tv कुठून पाह्तेयस.. दीक्षा ला कळून चुकले कि कोणीतरी नक्की आहे इथ जे हे सगळ घडवून आणतय याला काय कराव तिला सूचेना म्हणून न काही बोलताच ती रूम मध्ये गेली आणि आराम करू लागली इकडे अश्विनीकिचन मध्ये होती ति कामात गुंग झाली होती..कि अचानक टिळा वाटले तिच्या बाजूला किचनच्या कोपरयात कोणीतरी उभ आहे त्या भागात काळोख वाटत होता ..कि अचानक तिला कोणाच्या तरी गुर्गुण्याचा आवाज येऊ लागला .. “ह्र्हर्ह्हग्ग्गग्र्र्र ” … अश्विनीस वाटले असेल काही तरी …पण ते काहीतरी नव्हते … पुन्हा तोच आवाज “ह्र्हर्ह्हग्ग्गग्र्र्र या वेळी मोठा आणि स्पष्ट अश्विनी मागे वळली कि एका क्षणातच मागे त्या अंधारातून एक काळी साउली बाहेर आली जिचे तीक्ष्ण दाते आणि लाल डोळे ते थेट अश्विनी च्या अंगावर धावले कि अश्विनी जोरदार किंचाळली आणि तेव्हाच तिथ दीक्षा आली कारण तिला भाकीत झाले होते कि असे काही होणार दीक्षा येताच ती गोष्ट नाहीसी झाली दीक्षा नी अश्विनीस देवघरात पाठवले … आणि किचन मध्ये मेणबत्ती हुडकण्यास सुरुवात केली ,,,,… कसी बसी धडपड करून दीक्षा ला मेणबत्ती सापडली आणि तिने ती पेटवली… सर्व दारे खिडक्या तिने तत्पूर्वी बंदच करून घेतल्या होत्या… दीक्षा हातातील पेटलेल्या मेंबात्तीकडे एकट्क पाहून काही तरी पुटपुटू लागली…..ती हळू हळू किचनच्या प्रत्येक एका कोपऱ्यात जाऊ लागली आणि जशी ती किचन च्या दारा मागील अंधारात पोहोचली कि पोहचता क्षणी .. मेणबत्ती मधून काळभोर असा धूर निघायला सुरुवात झाली मेणबत्ती वेगा वेगा ने जाळू लागली… मेन हळू हळू ओघळत दीक्षाच्या हातावर येऊ लागले दीक्षाला चटके बसत होते ,,तरी हि तिने मेणबत्ती सोडली नाही समोरील त्या अंधारात कोणीतरी त्या मेंबात्तीमुळे तडफडतय अस वाटत होत .. आणि ते अचानक रागाच्या भरात निघून त्या अंधारातून थेट दीक्षाच्या अंगावर धावले ….ते जसे दीक्षाच्या अंगावर धावले कि दीक्षा आपली सर्व ताकत एकटवून ..त्या प्रेताकडे बोट करत ओरडली ….”थांब ….तेथेच ..एक पाउल हि पुढ टाकलस तर जाळून खाक करीन तुला ..” त्या समोरील काळ्या प्रतिकृतीस पाहून दीक्षाचे डोळे मोठे झाले होते… ती भयंकर गोष्ट जणू दिक्षाच्या जीवावर उठली होती…
त्याच्या तोंडून रागाने गरम फुत्कार बाहेर पडत होते …”हःस्स्स्सस्स्स्सह्ह्हह्ह्हह्ह्हह्ह्हह्ह्ह स्स्स्सह्ह्हह्ह्हह्ह्हस्स्सह्ह्हह्ह्ह ”
दीक्षा बोलू लागली ,,…. “कोण आहेस तू ? काय हवय तुला ” … ती समोरील गोष्ट आपल्या रागाच्या भरात दीक्षाच्या आणखीन जवळ आली.. दीक्षा भक्कम हृदयाची होती.. तिने जीवनात बरेच दु:ख पाहिलं होत.. म्हणून तीच हृद्य हि जणू दगडाचे बनले होते… इ गोष्ट तिच्या चेहऱ्या जवळ आली आणि एका अनोळखी भाषेत बडबडू लागली “हे मंझ घराय…हे मंझ घराय … तुन्जा नाय तुन्जा नाय …तुम्जे मार्जी मे निग्जा निग्जा ” दिक्षास ती भाषा जणू नवी होती… पण त्या प्रेतात्म्याचे भाव ती ओळखू शकत होती … ते प्रेत मोडी भाषेत बडबडत तेथून गायब झाले… दीक्षा नाही समजू शकली त्याला.. तिला फक्त एवढेच समजले कि त्याला आम्हा सगळ्याच इथ येन आवडल नाही.. आणि त्याचा दुसरा काहीतरी हेतू होता … दीक्षाच्या हातावर ते सगळे मेन पाघळून तिचा हात लाल झाला होता … ती बेसिन मध्ये गेली आंनी तिने तेथे आपला हात धुतला…आणि त्यावर मलम लावला … ती दाराकडे वळाली तर दारात अश्विनी उभी होती…. ती थरथरत उभी होती. तिला कळेना झाले काय म्हणावे …
तिने हळू हळू आपला हात वर उचलला …तिचे ओठ बोलताना थरथरत होते… दीक्षा तिच्या जवळ गेली… आणि तिचा हात पकडत तिला हॉल मध्ये घेऊन आली… आणि तिला सोफ्यावर बसवले आणि बाजूचा पाण्याने भरलेला ग्लास दिक्षाने अश्विनीस दिला अश्विनी घट घट पाणी प्यायली.. आणि ती एकटक नजरेने दीक्षाला पाहू लागली … तेव्हा दीक्षा म्हणाली ..”ताई तू काही काळजी करू नकोस अग मी आहे न इथ तुला अथवा जीजू ला काही काहीच होणार नाही ते जे काही आहे मी बरोबर त्याची विल्हेवाट लावीन …आणि हो एक अजून एक काम ” दीक्षा पुढचे बोलणार तेवढ्यात दारात कोणीतरी आले …”माईई……..मायी ,,….गरिबाला भाकर दे माई ..देव तुझ भल करेल माई ” बाहेर एक अधेड वयाची वयस्क एक म्हातारी गळ्यात कवड्याची माळ घालून हातात परडी घेऊन माथी कुंकवाचा टिळा लेऊन उभी होती आणि परडी साठी दान मागण्यास आली होती. अश्विनी त्या आवाजाने थोड सावरली तिला किचन मध्ये त्या म्हातारी ला देण्यास काही आणण्यासाठी जाऊ वाटत नव्हते कारण तिने जे पहिले होते ते पाहून कोणीसुद्धा तिथ जाणार नाही.. अश्विनी बाहेर त्या म्हातारीस नाही म्हणण्यास निघाली … तरी हि दीक्षा किचन मधून काहीतरी घेऊन आली… अश्विनी त्या म्हातारीस नाही म्हणण्यास बाहेर पोहचली ..तसेच मागून दीक्षा आली…. दीक्षा म्हातारीच्या परडीत भाकरी ठेवणार तेव्हड्यात ती म्हातारी चार पावले मागे सरकली… “ती डोळे मोठे करून करून दीक्षा आणि अश्विनी च्या मागे वर दुसर्या मजल्यावर जाणाऱ्या पायऱ्याकड पाहत थरथर करत होती “दीक्षा म्हणाली “काय झाले आजी घ्याना हे ” ती म्हातारी काही बोलेना झाली ती फक्त त्या दोघींच्या मागे पायऱ्या कडे पाहत होती अश्विनीने मागे पाहिले पण मागे कोणी नव्हते
अश्विनी काही बोलणार तेवढ्यात त्या म्हातारीने अश्विणीस आणि दीक्षाला हाताला धरून बाहेर खेचले .. आणि आपल्या तोंडावर बोट ठेवत म्हणाली ..”शुssssssssss……….!!! काही बोलू नका ऐकेल तो ” अश्विनी अजून जणू घाबरली आणि थरथरतच तिने विचारले …..”क्क्क्ककोण ….?” त्या म्हातारीने आत मध्ये बोट करत दाखवण्याचा प्रयत्न करू लागली पण आत पाहत नव्हती ती न पाहताच म्हणाली बघा त्या पायऱ्यावर उभा आहे तो… आपल्या कड बघून हसतोय तो… दीक्षा उतरली …”होय माहितेय मला पाहिल आहे मी त्यांना तो एकटाच नाही आत मध्ये आजून काही जन आहेत “…. दीक्षाच्या त्या उत्तराने ती अचंबली .. आणि ती दीक्षा कडे वळली …आणि तिने दीक्षाच्या माथ्यावर हात ठेवला आणि आपले डोळे झाकले आणि झटक्यान हात काढत बोलली ” हा पोरे …..समजली मी सगळ .. त्यान शिकवलं न हे सगळ करायचं तुला .. जो आता तुझ्या जवळ नाहीये तुला सोडून गेलाय.. पण लेकरा तू एकटी नाय अडवू शकणार या नराधामाना ते चांगले नाहीत त्यांना फक्त तुम्हा सगळ्यांचा जीव घ्यायचाय …असले प्रेतात्मे फक्त दुसऱ्याचा जीव घेण्यासाठी असतात… तरी लेकरा तू दगडाची हायस नशीब लय बलवत्तर हाय तूझ आन … ” अस म्हणत ती म्हातारी थांबली आणि दीक्षा म्हणाली “आणि काय ?” आणि तो पण येतोय परत तुझ्या साठी …होय तो माघारी येतोय .. यां नराधमाची ऐसी कि तैसी कराय आणि तुझ्या जीवनात पुना रंग भराय ..तुझ प्रेम ” दीक्षा तीच बोलन कळून चुकली दीक्षा आणि अश्विनी च्या तोंडून एक साथ एक नाव बाहेर पडल …..”आदित्य ” अश्विनीस बरी वाटले पण दीक्षा चा गोड चेहरा पुन्हा पडला.. त्या म्हातारीने आपल्या बगलेतल्या पोट्लीतून अंगाराची पुडी बाहेर काढली आणि ती अश्विनीच्या हातात ठेवली… आणि ती म्हणाली बाळा हि तुला आणि तुझ्या पोटातल्या बाळाला सुरक्षित ठेवल… हे वाक्य ऐकता क्षणी दोघींना धक्का बसला .. कारण त्यांना आताच कळाल होत कि अश्विनी आई होणार होती…. अश्विनी च्या आनंदाला पारावर राहिला नव्हता… आणि दीक्षा देखील आनंदाने तिला बिलगत होती…. कि गेट जवळ ….. गाडीचा आवाज आला …. “व्रूम्म्म्मम ….क्र्र्हछ्च्च्च…क्र्च्च.. ” आवाज करत गाडीचे ब्रेक लागले.. आणि दरवाजा उघडला तर त्यातून ..कोणीतरी ..”भ्वाऔ …..” अश्विनी आणि दीक्षा दचकल्या कारण आवाज ओळखीचा होता .. पुन्हा एकदा आवाज आला आणि ..आतून कोणीतरी बाहेर उडी मारली… कि दीक्षा आणि अश्विनी च्या तोंडून एक शब्द बाहेर आला ..”रॉकी..” अग ताई हा तर रॉकी आहे .. पण हा इथे कसा गाडीतून अमित उतरला आणि म्हणाला मी आणले अग याला इथ “.. दीक्षा धावत रॉकी कडे गेली रॉकी हि तिच्या आजुबाजुसी घोळू लागला “ओह्ह्ह माझ शोनू कस आहे पिल्लू ”… रॉकी भुकत होता …तिला चाटत होता ..”भूऊ भूउ ..उन्नंग” thank u thank u जीजू … अग मी म्हणले अश्विनी ला सोबत होईल मी नसल्यास म्हणून आणले आणि तू आली ते बाबांनी सांगितल मला .. कशी आहेस आणि तो भूत कुठाय आद्या?.. दीक्षा काहीच बोलली नाही ती म्हणाली तो गेला दूर न सांगता …..आणि पुन्हा रॉकीशी खेळू लागली…रॉकी अश्विनी जवळ धावला .. पण अश्विनी जवळ जाताच तो थांबला आणि तिच्या मागे पाहून भूकू लागला .. तो खुप चवताळू लागला .. अश्विनीने मागे पाहिले पण कोणीच दिसेना ..आणि ती म्हातारी पन जणू गायब झाली होती.. अश्विनी आणि दिक्षाने इकडे तिकडे पाहिलं पण नाही ती गेली होती केव्हाची या दोघींना चेतावणी देऊन.. अमित उतरला ..आणि अश्विनी व दीक्षास आत चलण्यास बोलला ..त्या दोघी .. जराश्या बावरल्या आणि एकमेका कडे पाहू लागल्या तरी हि ते आत गेले आणि रॉकी बाहेरच थांबला व बाहेरून आत पाहत जोरजोरात भुंकू लागला ..त्याच्या भुंकण्याचा समज दिक्षास आला होता..पण नाईलाज होता रॉकी जेव्हा पिल्लू होता तेव्हा आदित्य ने तो तिला गिफ्ट केला होता ..खरच तिला आदित्यची गरज भासू लागली होती ती मनातल्या मनात त्याचा धावा करीत होती..”कुठेयस तू? ये ना रे आदी” ..पण आत जाऊन पुढे खरी सुरुवात होणार होती ते त्यां पासून अनभिद्न्य होते….

दीक्षा आणि अश्विनी ..त्या दोघींच्या मनात चलबिचल चालू होती..पण आत जाण्याशिवाय दुसरा काही पर्याय नव्हता.. आणि रॉकीच्या अश्या वागण्याने अश्विनी अजून घाबरली होती.. तिला काही कळेनासे झाले होते.. आपल्यां पोटातील बाळा बद्दल अमित ला सांगाव कि त्या घरातील पिशाचाबाद्द्ल सावधान कराव.. किलगेच अश्विनीच्या लक्षात आले ..त्या म्हाताऱ्या आजीने तिला अंगारा दिला होता.. तो अंगारा तिने मुठीत घट्ट आवळला होता.. दीक्षा समजून चुकली होती.. कि अश्विणीस तिच्या बाळाची चिंता होत आहे आणि आतील असणाऱ्या धोक्यापासून वंचित राहिलेला अमित…ते तिघे आत मध्ये आले आत शिरताच दिक्षास ..एक हलकेसे हसण्याचा आवाज आला ..”ह्ह्म्हह ह्ह्ह ..ह्ह्स्सस” दीक्षा तात्काळ अमित कडे गेली आणि म्हणाली जीजू.. तुम्हाला काहीतरी म्हत्वाच बोलायचं आहे..

..”बोल ना दीक्षा ! काय म्हणतेयस थांब ह मला जरा बूट काढूदेत ..हा झाले .आता बोल ” जीजू इथ या घरात .. दीक्षा त्या घडलेल्या घटना बद्दल अमित ला सांगणार होती ..पण तिने अचानक विषय बदलला .. का नाही माहित तिला अस जाणवल कि हे सांगणे आता बरोबर नाही राहणार..म्हणून ती थांबली आणि आनंदाने ओरडत म्हणाली … “जीजू ताई आई होणार आहे…” दीक्षा च्या तोंडून ते वाक्य ऐकून अमित च्या हातातील बूट खाली पडला त्याचे डोळे आश्चर्याने ..मोठे झाले होते.. अमित ला आनंदाचा धक्का बसला होता.. तो तसाच बूट खाली टाकून उठत अश्विनी जवळ जाऊ लागला त्याच्या चेहऱ्यावर हलके हलके हास्याचे प्रहर उमटू लागले होते…. तो बोलण्याचा प्रयत्न करीत होता …”म ममी मी ..मी बाबा मी वडील म्हणजे तू आई ..मी बाबा ..खरच !! अश्विनीने होकारार्थी लाजत मान हलवली ..कि अमित “ .oh myy god woooo hhhoo आशु आशु ..जानु आज आज तू मला जगातलं सगळ्यात सुंदर आणि गोड गिफ्ट दिलयस ” असे म्हणत तो तिला उचलणार होता .. कि थांबला नाही नाही ..अश्या अवस्थेत ..उचलन बरोबर नाही .. ओह god ..आशु I love you आशु .लव यु ..डीअर ..thanks देवा ..आणि आशु तुझ हि .. तुम्ही तुम्ही डॉक्टर कडे गेलात का ” अश्विनी म्हणाली नाही ..मला इथेच कळाले ..अमित समजला .. “ओह ठीक ठीक आहे आपण डॉक्टर कडे जाउयात आताच चल लवकर.. ” अश्विनी त्यास अडवत म्हणाली अरे पण ..इतक्या रात्री “अग सात तर वाजले आहेत.. तू चल आधी “अमित म्हणाला अश्विनीस नाईलाज होता तिला जावच लागणार होत.. दीक्षाच्या हि आणि अमितच्या हि डोळ्यात आनंदाश्रू आले होते.. अमित अश्विणीस मिठीत घेऊन ..पाणवला होता.. अश्विनी त्यास सरकवत म्हणाली “अरे दीक्षा पाहतेय” दीक्षा थोड दुसरीकडे चेहरा करून स्मित हस्य करू लागली… तिला पाहून अमित अश्विनी पासून दूर झाला आणि म्हणाला “चल मग जाऊन येउत..” अश्विनी तैयार होण्यास जाऊ लागली ..दीक्षा पुन्हा सतर्क झाली..आणि ती अश्विनीच्या मागोमाग गेली .. पण अमित ने तिला थांबवले ..”दीक्षा ..!” दीक्षा थांबली आणि अश्विनीला पाहत पाहतच म्हणाली “काय जीजू ?” मी अश्विनी साठी रॉकी आणला खरा आणि तुझ्या साठी पण काहीतरी आहे … येईल लवकरच .” दीक्षा समजू शकली नाही ती म्हणाली ”काय येतय? काय आणलय जीजू तुम्ही ?” अमित स्मित हस्य देत म्हणाला “येईल आल्यावर कळेलच तुला ” दीक्षा ठीक आहे म्हणत अश्विनी कडे जाऊ लागली ..पण समोरून अश्विनी तैयार होऊन आली..दीक्षा ने तिला थांबवल आणि म्हणली “आत बेडरूम मध्ये काही ?” अश्विनी गंभीर भावात म्हणाली “नाही काही नव्हत आत सध्या “… बर ठीक आहे जा तू .. अमित अश्विनीचा हात हातात घेऊन जाऊ लागला जाता जाता त्याचं बोलन सुरु होत..बोलता बोलता अश्विनी सहज म्हणून गेली अमित अरे ती खोली मागच्या बाजूची काही उघडत नाहीये… त्या कोपर्यातील तेव्हा अमित म्हणाला अग काय आशु तू पण हि वेळ काय कामाचे बोलण्याची आहे का ? काय आशु तू पण न ? चल जाऊ ..? तेवढ्यात इकडे दीक्षा ते ऐकून ताड्कन मागे वळली आणि तिने अश्विणीस हाक मारली ..”ताई थांब ! ” तिच्या त्या हाकेने अश्विनी दचकून थांबली .. आणि मागे वळली .आणि तिने हलकीशी मान हलवून विचारले.. “काय झाले ?” अमित पुन्हा म्हणाला काय झालय दीक्षा .. अहो काही नाही जीजू ..ताईला म्हणत होते कि त्या खोलीच्या चाव्या मला देता का मी साफ करते ती उघडून “ अमित म्हणाला “अग पण“ अश्विनीस कळून चुकले कि .. दीक्षाला काहीतरी तिथे सुगावा हवाय ..तिने पुढचे काही न बोलता आपल्या पर्स मधील चाव्या बाहेर काढल्या आणि दीक्षा कडे सोपवल्या आणि ते दोघे गेले .. ते जसे गेले तसा एक अनर्थ झाला … घरातील … लाईट गेली …
लाईट जाताच ..दीक्षाच्या तोंडून ..एक दचकून भीतीपोटी आवाज निघाला “नाहीईईइ..!!!” आणि या वेळी तो क्रूर रीतीने हसण्याचा आवाज …”ह्ह्हम्म्ह्ह्ह ह्ह्ह..” दिक्षाने तरी आपले मन आपल्या ताब्यात ठेऊन भानावर राहण्याचा प्रयत्न करीत होती… तीला अंधारात काहीच दिसत नव्हते .. दिक्षाने आपले एक पाउल उचलले .. तिच्या लक्षात होते ती जिथ उभा होती तेथून काही ६-८ पावलांवरती किचन होत आणि किचन मध्ये टेबलावरतीच मेणबत्ती आणि काडेपेटी होती .. दीक्षा हळू हळू चाचपडत चाचपडत जाऊ लागली… ती भिंतीवर एक हात ठेऊन जात होती… हा अंधार तिच्या जीवावर बेतणार कि काय असे तिला वाटत होत कारण अश्याच अंधारात पिशाचाच दुगन राज्य असत… तीच मन नकारात्मकतेने भरू लागल होत.. तिच्या मनात भीती निर्माण झाली होती आणि तेच तिच्यावर होणाऱ्या पुढच्या वाराच कारण होत… दीक्षा चाचपडत किचन मध्ये गेली..जाताच ती कशाला तरी जाऊन धडकली तो तिच्या नशिबाने टेबल होता आणि त्यावरच मेणबत्ती व काडे पेटी होती दीक्षा ने काडेपेटी उचलली तिचा हात भीतीने थर थर कापत होता प्रत्येक क्षण तिला जीवघेणा वाटत होता …आता काय होईल ? कधी कुठून कसे काय? पुढे येईल अंगावर धावेल कसला वार कोण करेल हे सगळे प्रश्न तिच्या मनात घूमत होते कि अचानक तिने काडेपेटीची काडी पेटवली ..कि समोर तिला एक विचित्र स्त्री उभा असेलेली जाणवली..तीचा पांढराशुभ्र चेहरा ..ती भयानक स्त्री वाटत होती,.. डोळ्यात काळेभोर काजळ ओठ लालभडक अंगात काळी साडी पांढरे केस आणि सूळे दात जिचा उजवा हात रक्तानी माखलेला होता ती.. दीक्षाला आणि दीक्षा तिला पाहतच उभे होते कि अचानक काडी विझली… दीक्षाच्या माथ्यावरती घामाचे थर जमा होत होते ..पुढची काडी पेटवताना ती सारखी सारखी तिच्या हातून सटकत होती. तरी हि कशीबशी करून ती पेटली ..”ख्ख्स्सस्स्स….” कि समोर कोणीच नव्हते यावेळी..दीक्षा ने मेणबत्ती पेटवली कि मागून तिच्या कोणीतरी पळत गेले दीक्षा चरकन मागे वळली कि मागे कोणीच नव्हते कि अचानक हॉल मधून कोणाच्या तरी बोलण्याचा आवाज दिक्षास आला दीक्षा हातात मेणबत्ती घेऊन हॉल कडे जाऊ लागली आणि हॉल मध्ये एक लहान मुलगी पांढऱ्या शुभ्र फ्रॉक मध्ये कोणाकडे तरी हाक मारत होती ..पण त्या हॉल मध्ये तिथ समोर कोणीच नव्हत पण ती मुलगी हॉल च्या मधोमध उभा राहून म्हणत होती कि ..”आन्ट्टी . मला उचलून घेना .. आन्ट्टी हिह्हिही…” तिने दिक्षास पाहिले आणि तीझ हसणे बंद झाले आणि ती रडू लागली …”मला ..मारू नका मी काही नाही केल प्लीज नका मारू मला “ असे म्हणत ती पळू लागली ..तिला पळताना पाहून दीक्षाही तिच्या माग धाऊ लागली.. ती मुलगी धावत धावत एका कोपऱ्यातील खोली जवळ जाऊन थांबली .. आणि आत पाहत रडू लागली… ती दीक्षा कडे मदत मागत होती… वाचव वाचव माझ्या आईला ताई “ बाबा मारतायत तिला .. ती तीच खोली होती जी अश्विनी उघडण्याचा प्रयत्न करीत होती .ती खोली उघडली होती आपोआप… आणि आतून एक प्रकाश बाहेर आला होता ..आतून दोघ जनाच्या साउल्या बाहेर पडत होत्या एक पुरुष जो चलताना हातात कुऱ्हाड घेऊन लंगडत आहे अस वाटत होत आणि एक स्त्री जी हात जोडू लागली होती गडगडून खाली लोळत होती . दीक्षा हळू हळू त्या मुलीकड जाऊं लागली ती मुली दीक्षा जवळ येताच त्या खोलीत धावली.. दीक्षा हि खोली जवळ पोहचली तिच्या हातात मेणबत्ती तशीच जळत होती.. ती जशी त्या खोली जवळ पोहचली त्या खोलीतील त्या साउल्या आणि ती मुलगी नाहीसी झाली आणि ती खोली उघडी राहिली..दीक्षा त्या खोलीजवळ पोहचली कि त्याच क्षणी.. आत तिला फक्त एक पियानो दिसला ..धूळ खात असेलला…पण स्थिती जणू नव्या सारखीच होती .. दीक्षा आत मध्ये गेली.. आत ती थेट पियानो जवळ जाऊन बसली.. तिथ अचानक तीच मुलगी आली . ती दिसण्यास जरा गोड होती .. दीक्षाला तिला पाहून जरास बर वाटले ..ती मुलगी तिला म्हणू लागली .. ताई वाजव न आई पण वाजवायची वाजव न ताई “ दीक्षा तिच्या कड पाहतच राहिली होती तिच्या मनात जरा भीती कमी झाली होती.. तिने पाहिलं बीप वाजवता क्षणी दीक्षा समोर एक लक्ख प्रकाश आला .. त्या प्रकाशात वेगवेगळे दृष्य दिसत होते… आणि त्याच प्रकाशात अचानक तिला एक एक करून सगळे दिसू लागले त्या घराचा इतिहास … आणि शेवटी दिसले कि त्या घरातील मुख्य सदस्याने .. आपल्या पत्नीस आणि मुलीस वेडाच्या भरात येऊन राक्षसा सारख्या निर्घृण वूत्ती ने त्या इवल्याश्या जीवाच्या आणि आपल्या प्रेमळ पत्नीच्या छातीत वार करून करून ठार केले होते… आणि स्वतः त्याने आत्महत्या केली होती…. दीक्षाच्या समोर काही तरी ठेवल होत तो एक कागद होता त्यावरती एक धून लिहिली होती .. दीक्षा पियानो वाजू शकत होती तिने ती धून वाजवण्यास सुरुवात केली ..ती बाजूची मुलगी .. उड्या मारू लागली.. पण आजूबाजूचे ठेवलेलं सामान धाड…!!धाड!!! हलु लागले.. दीक्षा ने वाजवणे बंद केले आणि ती बाहेर पळाली ती मुलगी मागून तिला ओरडू लागली “बाहेर नकोस जाऊ…. हॉल मध्ये बाबा आहेत त्या त्यांना झुंबलावर दोरीला झोका खेळतायत त्यांना आवडत नाही कोण तिथ आलेलं…” असे बोलत बोलत त्या मुलीच्या छातीतून रक्ताचे ओघोळ बाहेर पडू लागले बघता बघता तिचा पांढरा फ्रॉक रक्ताने माखला गेला… दीक्षा ते पाहूनच बाहेर धावली ..कि हॉल मध्ये अचानक येताच झुंबरावर कोणीतरी फाशी घेऊन लटकलेल तिला दिसल.. दीक्षा ते पाहून स्वतः ला सावरू शकत नव्हती.. त्या लटकनाऱ्या माणसाचे उघडे असणारे अन तिला पाहणारे ते भयंकर डोळे.. आणि विचित्र रित्या बाहेर आलेली त्याची जीभ आणि थेट खाली रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेली.. ती कुऱ्हाड दीक्षा सर्व विसरून दाराच्या दिशेने धावली..कि दार आपोआप धाडदिसिने बंद झाले दीक्षा दीक्षा सैरवैर पळू लागली रडू लागली.. पण काहीच उपाय नव्हता… अंधारात आता मेणबत्ती देखील खाली पडली होती आणि विझण्याच्या कगारीवर येऊन ठेपली होती .. कि कशाला तरी अडखळून ती खाली पडली.. खाली पडताच तिच्या समोर तोच फाशी घेतलेला माणूस उभा होता.. जो या वेळी हातात कुऱ्हाड घेऊन दिक्षास मारण्याकरिता आला होता.. दीक्षा अडखळून खाली पडली होती… आणि ते प्रेत तिच्यावर घाव घालणार तेवढ्यातच दाराच्या पलीकडून एक आवाज आला खूप मोठा आवाज त्या घरात घुमला .. “भ्वाऔ….व्ब्भह्ह…. भ्वाऔ ” दीक्षा दरवाज्याकड पाहू लागली दरवाज्याच्या पलीकडून रॉकी उभा होता आणि त्या सोबतच आणखीन कोणीतरी होत ज्याने रॉकीस धरल होते दीक्षा त्या व्यक्तीस अंधारात ओळखू शकेना … कि अचानक दरवाज्यावर जणू कोणीतरी मोठ्याने लाथ घातली आणि दरवाजा उघडला… दरवाजा उघडता क्षणी रॉकी अजून एकदा जोरात भुंकला..कि अचानक दीक्षा पासून ते प्रेत दूर जाऊ लागले ते रॉकीच्या भुंकण्यास घाबरून निघून जात होते कि अचानक ते नाहीशे झाले.. ज्याने रॉकीला धरले होते त्याने आता रॉकीला सोडले रॉकी धावतच जाऊन दिक्षास बिलगून तिला चाटू लागला… दीक्षा त्या दारात उभा असलेल्या ओळखीच्या साउलीस… पाहण्याचा प्रयत्न करीत होती… कि अचानक लाईट आली …. आणि……….. दारात……… उभा होता
..

.
..
आदित्य ..आदित्याला पाहून दिक्षाचा आनंद गगनात मावेनासा झाला होता तिला रडू का हसू काहीच कळेनासे झाले होते .. पण तिला त्याचा आलेला राग अजून तिच्या मनात होता.. आदित्य .उंच असा लांब सरळ नाक….सुटसुटीत मउ केस.. अंगात..पांढरा शर्ट पायात जीन्स ची pant… हातात एक bag.. आणि हसमुख तेजस्वी गोरा चेहरा…आणि गळ्यात श्री हरी पांडुरंग विठ्ठलाचे लॉकेट .. आणि डोक्याने थोडासा .. सनकी… जगापेक्षा वेगळा विचार ठेवणारा .. असा होता आदित्य… त्याला पाहून दिक्षास मनातल्या मनात खूप आनंद झाला होता… पण ती दाखवत नव्हती.. ती वरून त्यावरती रागवलीच होती… कारण न सांगता तिला सोडून तो काही कामा साठी विदेशी गेला होता…ते पण एकूण ७ वर्षासाठी आदित्य, अमित आणि अश्विनी हे एकाच कॉलेजात असायचे दीक्षा अश्विनीची लहान बहिण होती,,…पण आदित्याच्याच वयाची… सहज आदित्य आणि दिक्षाची भेट झाली मैत्री झाली आणि मग प्रेम..

ती आदित्यच्या जवळ गेली.. तिच्या डोळ्यात घळघळून पाणी आले होते ते तसेच घेऊन ती त्याच्या जवळ गेली… ती जवळ यत आहे पाहून आदित्य स्मित हस्य करत होता…ती जवळ गेली आणि
आणि तिने खणकन आदित्यचा कानाखाली दिली … .आदित्य तिच्या चापटीने इव्ह्ळला …”स्स्स आई ग …!! दिशू अग किती जोरात मारतेस ..लागले न मला ” दीक्षा चा तो प्रेमळ राग आदित्यला खूप आवडला .. .दीक्षा त्याला रागवू लागली …”तू … तू मूर्ख बेअक्कल, बेह्या बेशरम आदित्य गुप्ता,,नालायक…..कशाला आलास माघारी तिकडेच मेला असतास तर बर झाले असते .. आणि ”..ती पुढच काही बोलणार तेवढ्यात आदित्यने आपला उजवा हात तिच्या कंबरेत घातला आणि तिची कंबर गच्च आवळून तिला आपल्यावरती खेचले… आणि तीझ्या ..शिव्या चालू असणाऱ्या सुंदर ओठांमध्ये त्याने आपले ओठ सामावले आणि तिचे चुंबन घेतले ..त्या प्रेमळ ह्र्द्यभेदी स्पर्शाने दीक्षाचे डोळे आपोआप झाकले जाऊ लागले.. … तिच्या झाकलेल्या डोळ्यातून ..घळाघळा पाण्याचे थेंब बाहेर ओघळत तिच्या गालावर येऊ लागले.. आदित्यने आपले ओठ तिच्या ओठातून बाहेर काढले.. तशी दीक्षा त्याला कडकडून बिलगत मिठी मारत रडू लागली,….. तिच्या रडण्याने आदित्य हसला आणि म्हणाला …”ए वेडूबाई …काय झाल ग अस रडायला? ” ..ती रडत रडत म्हणू लागली ..”का रे ? का अस सोडून गेला होतास न सांगता ? तुला काहीच कस वाटल नाही रे माझ्या बद्दल..किती वाट पाहिली मी तुझी ..साधा एक फोन तरी करायचा जिवंत आहे म्हणून ” असे म्हणत म्हणत ती त्याच्या छातीवर हलके हलके मारत रडू लागली .. कि आदित्यने तिला अजून बिलगून घेतले .. कि खाली रॉकी भूकू लागला लाईट हि आली होती .. बाहेर गाडीचा आवाज आला गाडीतून अमित आणि अश्विनी बाहेर पडले… आदित्यस पाहून दोघे हि खुश झाले .अमित दिक्षास म्हणाला पाहिलस मी म्हणालो होतो न तुझ्या साठी पण एक गिफ्ट आहे हे होत ते गीफ्ट .. अश्विणीस आदित्य ने शुभेच्छा दिल्या .. आणि अमित कडे वळला तेव्हा अमित म्हणाला ..”काय रे भूत माझ्या या गोड मेहुणी ला तुला सोडून जावस कसे वाटले रे ” आदित्य म्हणाला अरे माझ खूप म्हत्वाच काम होत तिकडे एका पिशा ,,,…. अश्विनी मला खूप भूक लागली आहे बघ तू आणि दीक्षा आमच्या करिता काही तरी जेवण बनवान तो पर्यंत मी आणि अमित येथे बोलत बसतो ..आदित्य बोलता बोलता थांबला आणि त्याने दीक्षा व अश्विनीस जेवणाची तैयार्री करण्यास सांगतिले.. आदित्य आणि अमित ..बाहेरच सोफ्यावर बसले …आदित्य जरा गंभीर मुद्रेत होता आणि अमित ने ते हेरले अमित म्हणाला काय रे काय झाले असा चेहरा का पाडलास .. तेव्हा आदित्य त्या कडे वळला आणि म्हणाला .. तुला आठवतय का .. एक वेळ मी तुला तिकडून मला मिळालेल्या केस बद्दल सांगितले होते कोणती ती तीच ना एक प्रेत एका कुटुंबाच्या मुली मागे लागलेले आणि त्याने म्हणे त्या घराच्या मुख्य सदस्यात त्या मुलीच्या वडिलाच्या आत घुसून सर्व घरादारास मृत्यू तोंडी ढकलले.. आदित्य म्हणाला” हो हो तीच तीच केस “ “मी त्या घरातील मुलीच्या विनंतीने ते घर पिशाचमुक्त केले.. मी आज पर्यंत असले जुनुनी पिशाच नव्हते पाहिले.. त्या पिशाचा मुळे मला इथून जावे लागले.. म्हणून मला इथ येण्यास वेळ लागला ..” “हो अस पण तू हे मला पुन्हा का सांगतोयस ” तेव्हा आदी उत्तरला… इथ आपल्या इथ पण याच शहरात अशीच एक केस घडली होती…पण त्यात पिशाच नव्हते ..एका माणसाने वेडाच्या भरात येऊन आपल्या मुलीस आणि पत्नीस कुर्हाडीने जीव मारले.. आणि जिथ असे घडले होते ,,,.. ते घर हेच होते… ..” तेव्हा ते ऐकून अमित म्हणाला ”तुला काय म्हणायचं आहे नेमके ?” आदित्य म्हणाला मला संशय आहे कि या घरात पिशाच्च आहे…. त्याने आता पर्यंत दोन वेळा आपले वास्तव्य साध्य केल आहे ..तू चिंता करशील म्हणून… अश्विनीने तुला सांगितले नाही.. “तेव्हा अमित हसला “ह्हा हाहाह … काय तू पन अरे .. ज्या घरात खून झालेला असतो तिथ भूत असेलच अस काही नसते .. तू उगाचच कलजी करतोयस .. मला तर तस काही जाणवले नाही .. आणि अश्विनीस या घराबद्दल नाहीये तस काही तू खर्च काळजी करू नकोस .. अरे वा मस्त वास येतोय जेवण तैयार आहे वाटते..चल जेवण करूयात ” आदी त्याला थांबवत म्हणाला तुला जर वाटत असेल मी चेष्टा करतोय.. तर तस नाहीये . तरी पण … तू सावध राहा माझ काम तुला इथ असलेल्या धोक्या पासून सावध करन आहे मीत्राच्या नात्यान.. “ अमित उतरला “ठीक आहे चल आता नाहीतर जेवण थंड होईल ..” सर्वांनी जेवण उरकून घेतले.. सर्व उरकून झाले अमित आणि अश्विनी झोपण्यास जाऊ लागले अश्विनीस दीक्षा नि थांबवले आणि तिला एका कोपरयात नेऊन तिने तो अंगारा अश्विनीच्या माथी लावला .. आणि तिला म्हणाली “ताई काही चिंता करू नकोस आता आदी पण आला आहे आणि अमित जीजू तुझ्या सोबत आहेत त्यांना घडलेला प्रकार नकोस सांगू ” अश्विनी भीत भीत होकारार्थी मान हलवत झोपण्यास गेली आदित्यचा गंभीर चेहरा दिक्षाला गोंधळात टाकत होता कारण आदि आणि दीक्षा आदी कडे आली त्याचा चेहरा तेव्हाच गंभीर व्हायचा जेव्हा एखादी परेशानी असेल ती पण साधी नव्हे एखाद्या प्रेताची . असेल तर अमित इकडे झोपण्यास गेला होता.. पण जात जात त्या पूर्वी तो बाथरूम मध्ये जाण्यास निघाला.. तो आत मध्ये गेला… आणि रॉकी हि त्याच्या जवळ आला होता रॉकी दारात बसला होता आणि बसूनच त्याला पाहत होता ..अमित आत मध्ये गेला…त्याने आपले तोंड धुतले आणि आरशात पाहिले पाहताच क्षणी आरशात त्याला एक काळी प्रतिकृती दिसली त्या आरशात त्याला दिसली त्याच्या हातात एक कुऱ्हाड होती आणि तो दिसण्यास अतिशय विचित्र वाटत होता तो माणूस त्या आरश्यातून बाहेर येऊ लागला अमितला आपल्या जागेवरून हलता येईनासे झाले होते… तरी हि तो प्रयत्न करीत होता रॉकी बाहेरून भुंकत होता.. आदित्यने रॉकीचा आवाज ओळखला त्याला समजले काहीतरी नक्कीच गडबड आहे .आदित्य धावला आणि बाथरूम कडे जाऊ लागला ..आणि ते प्रेत अमित मध्ये त्याच्या श्वासाद्वारे प्रवेश करण्यात समर्थ झाले… होते ..आदित्य बाथरूम कडे धावला आणि त्याने रॉकीस बाजूस घेऊन शांत केले… आदित्यास अमित ला पाहून खूप वेगळ वेगळ वाटत होत.. त्याच्या हावभावात बोलण्यात फरक जाणवत होता… पण आदित्य त्याला काही बोलला नाही.. अमित आपल्या रूम मध्ये जाऊ लागला.. जात जात त्याने रॉकी कडे एका रागीट नजरेने कटाक्ष टाकला.. आणि बेडरूम मध्ये गेला.. पण तो अश्विनीचा जीव घेण्यास आत जात होता ते आदित्यच्या लक्षात आले नाही.. आदित्यनेत्याकडे थोड दुर्लक्ष केल आणि तो परत दीक्षा कडे आला.. आणि म्हणाला दिशू आता पर्यंत झालेल्या सर्व घटना मला सांग लगेच ताबडतोब दीक्षा ने सर घटना क्रमाक्रमाने सांगितल्या त्या ऐकल्या नंतर आदित्य शेवटी एका निष्कर्षावर येऊन ठेपला… आज पर्यंत त्याने exorcism च्या प्रयत्नाने बऱ्याच लोकांना मुक्त केल होत… आदित्यने दिक्षास त्या खोली कडे चलण्यास म्हणला जिथे तो पियानो होता दीक्षा आणि आदित्य त्या पियानो कडे जाऊ लागले आदित्यने त्या खोलीचा दरवाजा उघडला… कि आतून एक थंडगार वाऱ्याचा झुळूक त्या दोघांना भेदत त्यांच्या आरपार झाला.. तो झुळूकाचा भेद असहनीय थंड होता. त्या ठिकाणी अंधार होता . आदित्यने खिशातील लाईटर बाहेर काढून पेटवले..दीक्षा त्याच्या कडे रागाने पाहू लागली ती म्हणाली “हे केव्हा पासून मिस्टर “ आदित्य भांबरला अग नाही हे माझ नाहीये हे तर अमितच आहे “ “बर!! जीजुच आहे होय हे ठीक आहे” तेवढ्यात आदी विषय बदलत म्हणाला ..”अग हाच का तो पियानो..” आदी समोरील हूल खात असलेल्या पियानो जवळ गेला आणि बोलला ,,, आदी त्या वरती बसला आणि त्याने एक बीप वाजवल ..काहीच होईना … दीक्षा पुढे सरसावली.. कि अचानक तो पियानो आपोआप वाजण्यास सुरुवात झाली… त्या पियानो भोवती काही साउल्या फिरू लागल्या .. आदी ते समजण्याचा प्रयत्न करू लागल्या त्याने आपल्या खिशातून एक क्रिस्टल बाहेर काढला तो एका साखळीस लटकत होता आदिने तो आपल्या मुठीत बंद करून त्यावर त्याने काही तरी मंत्र म्हणाला … आणि त्याने त्या क्रिस्टल वर फुंकर मारत तो तळहातावर धरला तळहातावर धरता क्षणी समोरील साउल्या एका जागी थांबल्या त्या थांबताच आदिने क्रिस्टल दीक्षाच्या हातात ठेवला.. पण इकडे अमित आपल्यात असलेल्या पिशाच शक्तीस अडवू शकत नव्हता .. त्या पिशाचाने ज्या प्रमाणे वेडाच्या भरात आपल्या पत्नी आणि मुलीस कुऱ्हाडीने ठार केले होत तसेच अमितला त्याने पछाडले होते.. आणि अमित आज अश्विनीचा जीव घेणार होता… इकडे आदी त्या साउल्या जवळ जाताच त्यांना रंग रूप आकार आले चेहरा आला,,,… त्यात एक आई आणि तिची मुलगी खेळताना दिसत होते आणि त्यांच्या मागे,… त्या स्त्रीचा पती कुऱ्हाड घेऊन मारण्यासाठी येत होता… त्याच्या मानेवर कसली तरी खुण होती ..ते पाहून आदित्य ला काहीतरी आठवू लागले त्याला वाटू लागले कि त्याने कोठेतरी आधीपण पाहिली आहे ती खुण कि आदित्यच्या लक्षात आले त्याने ती खुण अमित च्या मानेवर बाथरूम मध्ये असताना पाहिली होती ” आदित्यला सर्व काही कळून चुकले कि अमित आता अमित नाही राहिला त्यात त्या पिशाचाने आपला समावेश केला आहे .त्या पिशाचाने आपल्या पत्नीस आणि इवल्याश्या जीवास मारले होते… म्हणजे अमित अश्विनीस आणि तिच्या पोटातील इवल्याश्या जीवास मारणार “ओह्ह नो” आदीच्या च्या तोंडून उद्गार बाहेर पडले ….. कि तो दिक्षास घेऊन अश्विनी कडे धावणार तेवढयातच त्याला मागून त्या साउल्या मधून कोणीतरी हाक मारले त्या लहान मुलीचा आवाज होता तो ती म्हणाली … ताई अजून एकदा वाजव न हे पियानो आई वाजवायची .. दीक्षा त्या मुलीस पाहून घाबरली आणि ती आदी जवळ आली.. आदिने तिला म्हणले .. वाजव तो पियानो … दीक्षा म्हणाली का ? आदी उत्तरला ”कारण याच्या आवाजाने तिला तृप्ती मिळते. आणि ती आपल्या खऱ्या पिशाची योनीत येऊन मुक्त होईल … तू वाजव मी आहे तुझ्या सोबत .. गो ! दिशू यु कॅन डू इट” दीक्षा तीच धून वाजवू लागली ती मुलगी चिरकू लागली तिचा आवाज जीवघेणा येत होता…त्या आवाजाने इकडे अश्विनी जागी झाली आणि समोर तिच्या अमित उभा होता तो देखील कुऱ्हाड घेऊन ..अमितने कुऱ्हाडीने तिच्यावर वार केला ….”य्याआआआह्ह्ह… खच्च” पण .. अमित ने केलेला तो वार निष्फळ होता .. ती कुऱ्हाड त्याने अश्विनीच्या पोटाकडे वळवली तो तिच्या पोटावर वार करणार होता कि त्याच क्षणी अमित दूर जाऊन पडला गेला.. त्याला जोरदार झटका बसला होता … अश्विणीस काही कळेना .. ती अमितला घाबरू लागली… अमित तसाच उठला अश्विनीचे लक्ष तिच्या जवळील आरश्यात गेल तीला आढळून आल कि आई जगदंबेचा आशीर्वाद त्या म्हातारी आजीचा अंगारा तिच्या माथी होता .. पण अचानक त्या कडे अमित चे हि लक्ष गेले आणि त्याने बाजूचा पाण्याने भरलेला जग घेतला आणि अश्विनीच्या तोंडावरती … भिरकावला तो जाऊन थेट तिच्या माथ्याशी धडकला आणि तसेच तिला इजा झाली आणि ती खाली पडली ती थेट तिच्या पोटावरच .. अश्विणीस भयंकर पोटात त्रास जाणवू लागला ती रडू लागली इव्ह्ळू लागली …. तिच्या त्या रडण्याचा आवाजाने अमित ला (त्याच्यातील पिशाचाला० ) अत्यानंद होऊ लागला… तिचा आवाज ऐकून आदी तिच्या कडे येऊ लागला दार आतून बंद होत… आदी दारा जवळ पोहोचला तेव्हा रॉकी चा मृतदेह दाराबाहेर पडला होता .. आदी संतापला आदी जोरजोरात बाहेरून धक्के देऊ लागला .. दार उघडेना झाले होते.. इकडे दिक्षाने ती धून चालू ठेवली होती… ती धून संपत येत होती आणि ती समोरील मुलगी देखील हळू हळू आपल्या पिशाच योनीतून मुक्त होत चालली होती….अश्विनी बेशुद्ध झाली होती पाण्याने तिच्या माथ्यावरील तो टिळा पुसला होता आणि अमित तिला मारण्यास पुढे सरसावत होता… अमित ने कुऱ्हाड हातात घेतली .. त्याने एका क्रूर नजरेने अश्विनीकडे आणि एकदा कुऱ्हाडी कडे हस्य करत पाहिले आणि तो घाव घालणार इतक्यात .. दरवाजा तुटला गेला ..आणि आदित्य आतमध्ये आला त्याने अश्विनी वरील वार आपल्या वर घेतला आणि त्याच क्षणी ती कुऱ्हाड आदित्यच्या छातीवर बसली आणि एक रक्ताची त्या सोबत च त्याच्या छातीतून काही मांसाचे चिथडे बाहेर पडले…. तरी हि त्याने न विचार करता घृण रित्या आदीच्या छातीतून,…. ती कुऱ्हाड त्याच्या छातीवर पाय ठेऊन ती उपसली आदीच्या तोंडून एक मोठा चित्कार बाहेर पडला …आदीस अमित च्या मागे काहीतरी विचित्र उभा असलेले दिसत होते एक प्रेत अमित ला नियंत्रित करीत होते ..ते त्याच माणसाचे होते ज्यानी आपल्या पत्नी व मुलीस मारले होते इकडे ती मुलगी मुक्त झाली होती….. आणि
पण त्या सोबत त्या मुलीची आईही त्या साउल्यामधून बाहेर पडली आणि ती देखील मुक्त झाली..तिने दीक्षाचे आभार मानले आंनी जात जात तिला सांगू लागली … “तया नराधमाचा जीव त्यांज कुर्हडीत हाय जर तुम्जा त्यास नष्ट करायचं तर त्याच्या कुराडीन त्याच मुंडक उडवा ..” एवढच बोलून ती नाहीशी झाली तिच्या बोलण्याहून दिक्षास कळाले कि हीच किचन मध्ये होती ते ..पन या वेळी ती काय म्हणाली होती हे तिला समजले… म्हणून दीक्षा धडपडत पळत आदित्यकडे जाऊ लागली… पण आदित्य इकडे जखमी होऊन रक्ताच्या थारोळ्यात पडला होता…..अश्विनी अमित कडे दयेची भिक मागत होती,… पण तो अमित नव्हता… अमित पुन्हा अश्विणीस मारण्यास सज्ज झाला होता या वेळी त्याने कुऱ्हाड उचलताच दीक्षा तेथे आली…. आणि रक्ताच्या थारोळ्यात बेशुद्ध पडलेल्या … आदिकडे पाहून तिचे डोळे रागाने लालबुंद झाले होते… तिचा राग अनावर झाला होता तिने आपली सर्व ताकत एकटवून अमितला जोरदार धक्का दिला…..त्या धक्क्याने अमित अक्षरशः दूर जाऊन पडला … तिने अश्विनीस उठवले आणि आदिलाही कसे बसे बाहेर आणून तिने बाहेरून कडी लाऊन घेतली व आदीस आणि अश्विनीस हॉल मध्ये घेऊन आली तिथे ते दृष्य दिसत होत जे दिक्षाने आधी अंधारात पाहिले होते तोच झुंबरास लटकलेला माणूस त्याच ते देह लटकत होते… कि त्या आत्म्याने अमितचा देह सोडला आणि तो आपल्या मुळ शरीरात आला आणि त्या झुंबरास लटकणारे ते प्रेत जिवंत झाले.. डोळे पांढरे शुभ्र जणू त्यात बुभळे नव्हतीच .,,, रक्ताने माखलेली जीभ .. जेव्हा त्याने आपल्या मुलीस मारले होते तेव्हा त्याने कुऱ्हाडीच रक्त चाटून ती कुऱ्हाड साफ केली होती…वाढलेली केस … दिसण्यास राक्ष्सापेक्षा हि भंयकर .. आणि त्याने आपल्या गळ्यातील दोर तोडून तो जमिनीवर सावकाश सावकाश येऊ लागला.. सर्वत्र एक भयान वातावरण निर्माण झाले ह होते आला … त्याच क्षणी आदी थोडा फार शुद्धीवर आला होता…. आणि समोर त्यास दिसले कि ते प्रेत दीक्षा वर वार करण्यात येत आहे त्याच क्षणी आपल्या जखमांचा विचार न करता एका हाताने त्या पिशाचाची कुऱ्हाड पकडली… आदित्य उरले सुरले आवसान घेऊन उठला त्याने आपल्या गळ्यातील लॉकेट तोडून आपल्या मुट्टीत दाबून धरले तो पर्यंत त्या पिशाचाने आदीवर दुसरा वार केला आदिने तो हुकवला हुक्वता क्षणी ते पिशाच नाहीशे झाले आदी समजून चुकला.. कि ते नक्कीच दुसरी कडून परत अंगावर येईल इकडून अमित बाहेर आला ..अमित येताच आदी ओळखून राहिला कि अमित ठीक आहे आदिने सर्वांना घराबाहेर पाठवले…दीक्षा जाण्यास तैयार होईना ती म्हणू लागली” मी तुला एकवेळ हरवल आहे मला तुला पुन्हा नाही हरवायचंय ..मला थांबू दे रे आदी .. त्या नराधमाचा जीव तेव्हाच जाऊ शकतो जेव्हा तू त्याला त्याच्या कुऱ्हाडीने मारशील ऐक माझे “ आदी म्हणाला “काय ?” दीक्षा म्हणाली होय ए तसेच आहे आणि त्याच्या कडून ती कुऱ्हाड घेण अशक्य आहे … आदी विचारात पडला आणि त्याने किचन मध्ये असलेल्या gas सिलिंडर कडे नजर टाकली आणि म्हणाला “ठीक आहे मी पाहतो त्याच काय करायचं ते ” असे तो म्हणाला पण त्याने तीच एक न ऐकता तिला घराबाहेर काढले आणि तो किचन कडे गेला त्याने ठरवले होते कि आज स्वत:चा जीव गेला तरी चालेल पण यांना वाचवायचच!.. म्हणून आदिने किचनचे दार खिडक्या बंद केल्या कि त्याच क्षणी मागून त्याला एक गुरगुरण्याचा आवाज आला ..”hhrhrhggggggg” आणि क्षणातच त्यावर कुर्हाडीचा वार झाला आणि यावेळी तो वार थेट आदी कडून हुकवताच gas सिलिंडर वर बसला आणि gas लिक होऊ लागला … आदीच्या चेहऱ्यावर हास्य उमटले…. “चल ये आपण दोघ आता सोबतच यमलोकात जाउयात “ असे म्हणत आदिने आपल्या खिशातील लाईटर बाहेर काढले… आदिने जोरदार विठ्ठलाच नामस्मरण केले आणि क्षनार्धात आदिने हसत हसत एक वेळ डोळे झाकून दिक्षाचा चेहरा आठवला ..आणि लाईटर चा खटका खाली ओढला ….
.कि“”
…
ध…..डाsssssम!!!!!!
..
… पूर्ण किचन मध्ये सिलिंडरचा स्फोट झाला … आणि त्या सोबत आदित्य देखील .. किचनच्या खिडकीतून बाहेर पडला ….
त्याच्या छातीत एक गजाचा तुकडा घुसला होता आणि छातीतून ..घळघळ रक्त बाहेर पडत होत…. आणि पायात असंख्य काचा घुसल्या होत्या ,,,… आणि आदी तडफडत …. बाहेर येऊन दीक्षाच्या समोर पडला होता… त्याला पाहून दीक्षाने आपले अंग टाकून दिले तिच्यात काहीही अवसान नव्हते राहिले अमित ने आणि अश्विनीने त्या दोघास गाडीत टाकले .. आणि दवाखान्यात आणले .. इकडे येत येत अश्विनी ने दिक्षास शुद्धीवर आणले होते…. दीक्षा आदित्य ला आपल्या मांडीवर घेऊन रडत होती….. ते दवाखान्यात पोहचले कि
आदित्यास थेट आय सी यु मध्ये नेण्यात आले त्याचे ऑपरेशन झाले ऑपरेशन गृहाची बत्ती बंद झाली…
डॉक्टर आतून बाहेर आले
..
.
..
.
मी आज पर्यंत माझ्या मेडिकल करिअर मध्ये अशी केस कधीच पाहिली नव्हती… हा एक चमत्कारच आहे यांच ह्र्दय जणू घोड्या सारख दौड करतय… he is steel … ठीक आहेत ते आता तुम्ही भेटू शकता त्यांना जाऊन ,, पण कोणीतरी एकच जा …. अश्विनी आणि अमित ने दीक्षाच्या खांद्यावर हात ठेवत तिला जाण्याचा इशारा केला .
आणि दीक्षा त्याच्या जवळ गेली … आदी आणि दीक्षा एकमेकास पाहून रडत होते…
..
आदिला बर होण्यास जास्त काळ लागला नाही एक आठवड्यातच तो ठीक झाला…
अश्विनीच्या देखील पोटातील बाळ ठीक आहे असे सांगण्यात आले
अमितने या वेळी स्वतः चे घर बांधले आणि दीक्षा ने देखील आदी सोबत लग्न करून आपले नवीन घर घेतले… आणि ते सर्व सुखाने नांदू लागले
…
. आदिने ..सर्व गहिरा अंधार आता प्रकाशात ने नाहीसा केला होता ,,,.. पण .. एक गोखले नावाचे कुटुंब तेथे त्या घरात राहण्यास आले होते … आणि दुसऱ्या दिवशी पेपरात आदिस एक विचित्र बातमी…. एक विचित्र बातमी आढळून आली.. ती बातमी पाहून आदीस जोरदार धक्का बसला … .कि गोखले नावाचा एक कुटुंब एका रात्रीत एका घरात विना मुंडक्याचे मृत आढळून आले आणि घराच्या मुख्य सदस्याने आत्महत्या केली होती … आणि त्या घराचा फोटो पण त्या सोबत होता ते तेच घर होते ,,,,,………समाप्त ” धन्यवाद !!!!

रहस्य

तो रात्रीचा किरर अंधार होता. वाडा जणू त्या अंधारात हैवानी ताक्तिनी लखलखत होता..आकाशात विजांच्या गर्जना चालू होत्या.. ढग एकमेकावरती आदळत होते संपतराव वाड्यातील तळघरात होता.. त्या वाड्याच्या रौद्र रुपास पाहून आपल्या हातातील थैलीत काहीतरी भरून तो तळघरातून वाड्याच्या बाहेर पडला . एखादा लालसी माणूस आपल्या जीवाची पर्वा न करता जवळ चोरलेल्या अथवा त्या मिळालेल्या धनाची फिकीर फक्त करत धावतोय असा तो धावत होता आणि कशापासून तरी आपला जीव वाचवण्याचा प्रयत्न करीत होता… जीवाच्या आकांताने तो वाडा सोडून जंगलाच्या मिळेल त्या वाटेने तो पळत सुटला होता…पळता पळता श्वास भरत सारखे सारखे तो मागे पाहत होता असे वाटत होते कोणीतरी त्याच्या मागावर होते… त्याच्या मागावर होते कि त्याच्या हातातील थैलीत असलेल्या त्या धातूच्या आणि काचेच्या तुकड्यासाठी त्याचा पाठलाग करीत होते कोणास ठाऊक.



पळता पळता तो दगडास ठेच लागून धडपडून तोंडावरती पडला. पडल्या नंतर त्याला जाणवले कि जे कोणी आपल्या मागावर होते ते नक्कीच जवळ आलेले असणार … असा विचार करीत संपत ने मागे पहिले. पण मागे पाहताक्षणी त्याला कोणाचेच चिन्ह दिसेनासे झाले… भीतीने त्याच्या अंगाचा थरकाप उडाला होता.. मागे कोणी नाही आहे पाहून तो जरासा सावरला..आणि हात जमिनीवर टेकवून उठू लागला ..आणि त्याचक्षणी संपत च्या समोर त्याला कोणीतरी उभे असेलेल दिसले… पुढ्यात उभा असणाऱ्या त्या संदिग्ध व्यक्तीचे ते रक्तानी भरलेले लालभडक पाय…अंगात पांढरा शुभ्र कपडा पण तो हि रक्ताच्या सड्यात भिजलेला.. ते काय होत स्त्री कि पुरुष ठाऊक नव्हते.. संपतच्या हातातील ती थैली आधीच धडपडीने पडून फाटली होती..आणि त्यातील वस्तू खाली जमिनीवर विखुरल्या गेल्या होत्या.. संपत स्वतःला सावरत उठला.. आणि त्याची त्या समोरील गोष्टीशी नजरानजर झाली त्याचे फक्त काचेच्या गोटीसारखे पांढरे डोळे.. चेहरा पूर्णपणे डोक्याच्या तापटसर काळ्या केसांनी झाकलेला होता.. संपत त्याच्या डोळ्यात पाहत होता.. ते डोळे एकवेळ संपत कडे आणि एकवेळ खाली पडलेल्या त्या धातूच्या तुकड्याकडे पाहत होते .. संपत पुढील काही कृती करणार तेवढ्यात.. तो मागे असलेल्या झाडाकडे आपोआप खेचला जाऊ लागला.. त्याचा आवाज निघेनासा झाला होता.. झाडातून एक वाळलेली फांदी अनुखुचीदार रीत्या बाहेर डोकावत आली होती आणि त्या संदिग्ध शक्तीने संपत ला एक जोरदार धक्का दिला त्या धक्याने संपत झाडास जाऊन धडकला आणि धडकताच ती फांदी त्याच्या छातीच्या आरपार झाली… आरपार होता क्षणी….संपतचे डोळे लालबुंद पडले..तोंडातून लाळेवाटे जणू रक्त बाहेर टपकु लागले संपत ने हळूवार आपली मान खाली झुकवली आणि तसाच राहून संपत..गतप्राण झाला.. त्याच्या छातीतून रक्ताचे ओघोळ त्याच्या अंगावरती ओघळत खाली येत होते आणि पायावरून जमिनीवर पाण्यासारखे त्याचे थर जमा होऊ लागले.. मान खाली टाकून.. संपतच प्रेत त्या झाडास अडकून राहिले.. इकडे ती संदिग्ध शक्ती ती विलक्षण गोष्ट.. नाहीशी झाली आणि त्या सोबतच ते धातूचे आणि काचेचे तुकडे देखील…
***
सुनील हातात पांढरा कंदील घेऊन त्या तळघरात जाणाऱ्या गूढ अंधारातील पायऱ्याच्या सुरुवातीच्या टोकास उभा होता.. खाली जाणाऱ्या कोणास तरी हाका मारून तो थांबवण्याचा प्रयत्न करीत होता.. अनि मला सोडून जाऊ नकोस .. मित्रा अस नकोस करू मला सोडून जाऊ नकोस … थांब अनिरुद्ध थांब… असे तो झोपतेच बेड वर पडून ओरडत होता कि अचानक .. ट्रिंगट्रिंगssss…ट्रिंगट्रिंगssss.. अंथरुणात पहुडलेला सुनील.. त्या खनखन करणाऱ्या आवाजाने खडबडून जागा झाला..आत पडलेल्या स्वप्नाने तो बावरून गेला होता ते स्वप्न रोज त्याला येऊन सारखे असे त्याला जाणवून द्यायचे कि त्याचा जवळचा मित्र अनिरुध्द कसल्यातरी संकटात आहे ते इकडे तो फोन वाजत होता सुनील ने स्वतःस सावरले चेहऱ्यावरील घाम पुसला आणि बाजूला असलेल्या ग्लासाने घटाघटा पाणी प्यायला व थोडा श्वास घेऊन सुनील फोन उचलला तिकडून जणू कोणत्यातरी उच्चपदाधिकाऱ्याच्या आदेश ऐकत असल्यासारखा.. सुनील फोन वर सर्व काही ऐकत होता.. आणि आदेश फक्त मानत असल्यासारखाच.. आदराने इकडून होकारार्थी उत्तरे देत होता.. .. सुनील एक व्यवसायाने.. सरकारी चाकरच म्हणा पोलीस खात्यात.. एक प्रशस्थ असा डिटेक्टीव्ह जासूस होता.. आणि त्याने.. आपल्या जीवनात बऱ्याच गुन्हेगारांना त्याच्या गुन्हानकरिता गजाआड केले होते… पण यावेळी त्याचा सामना कोणत्या गुन्हेगाराशी होणार होता यापासून.. तर सुनील अनभिद्न्य होता. त्या फोनवर सुनीलला त्याची एक नवीन केस त्याला मिळाली होती. आणि ती केस होती.. रामचंद्रराव यांच्या थोरल्या मुलाच्या म्हणजे संपतराव यांच्या खुनाची.. केस होती ती.. तीच केस सोडवण्यास आजच्या आजच .. सुनीलला निघायचे होते..बऱ्याच दिवसांनी त्याला वाटू लागले एक मेंदूस कसरत करायला लावणारी केस आहे वाटते हि… आणि सकाळी आपले सर्व उरकून सामान सार बांधून सुनील त्या ठिकाणी जाण्यास निघाला जिथे.. गूढ अंधाराची अनुमती घेतल्याशिवाय उजेडाचा किरण प्रवेश करत नाही. जिथे अंधाराचे साम्राज्य त्या वाड्यापासून सुरु होते आणि उजेडाचे राज्य तेथेच येऊन संपते.. एक काळे रहस्य जे वाड्याच्या गर्भात होते.. असे रहस्य भेदण्यास सुनील त्या गावी जात होता.. आणि त्या गावाचे नाव होते. “दिजाखेड”…. सुनील सकाळच्या ट्रेन ने बसला आणि मजल दरमजल करीत ट्रेन त्या ठिकाणी पोहोचली…. उतरता सुनील त्या गावचा नजारा पाहत भारावूनच गेला होता.. सर्वत्र उंच डोंगरे हिरवी शाल पांघरून गाढ झोपलेली आहेत असी वाटत होती…. वाऱ्याच्या नादाने त्याला साथ देत देत झुलणारी झाडे थिरकणारी झुडपे.. एक थंड गारवा सुनीलच्या अंगास झोंबत होता… सुनील त्या मनमोहक वातावरणाचा लुफ्त घेतच होता कि उतरता क्षणी एक टांगेवाला टांग्याच्याजवळ उभा असलेला एक वृद्ध लंगडा माणूस जरासा कान्या डोळ्यांनी पाहण्याचा प्रयत्न करीत इकडे तिकडे पाहत सुनील कडे येऊ लागला…. तो सुनील जवळ पोहचला.. आणि त्याने आपल्या कोरड्या दमात विचारले.. तुम्ही सुनील का? सुनील म्हणाला “हो मीच सुनील आणि आपण कोण ?” त्यावर तो समोर उभा असलेला वृद्ध उत्तरला
” मी नाथबा मला रामचंद्र यांनी तो बोलता बोलताच थांबला ” सुनील त्याला संशयी नजरेने पाहत त्याला म्हणाला ” हो कळले मला तुम्हाला रामचन्द रावांनी पाठवले आहे ते. मला फोनवर कळले होते ” तो तोंड वाकडे करीत म्हणाला ..”होय का? बरबर चला ” त्या माणसाने सुनील चे समान उचलले आणि टांग्यात टाकले तो त्याचा उर्मट असा आवाज सुनीलला सारखा परेशान करू पाहत होता तरी पण कसा बसा सुनील त्याला विचारण्याचा प्रयत्न करू लागला.. तो म्हणाला “तुम्ही सगळे जन वाड्यावर राहता होतात का? ” तो माणूस उर्मट रित्याच उत्तर देत बोलू लागला “नाही .. आम्ही वाड्यावर कोणीच राहत नव्हतो ते आमचे संपतराव .. अय्याश एक नंबरचे तेच फक्त राहत होते आम्ही आम्ही बाहेर गावी राहायचो ..पण जस कळले कि संपतराव गेले मग रामराव मालकांनी आम्हाला सगळ्यांना या वाड्यावर आणल ..मालक आता जरा आजारान त्रस्त हायत आणि छोटी मालकीण बी असत्यात आता आमच्या संग छोट्या मालकीण स्वभावान संपत रावच्या एकदम उलट … आणि बोलत बोलत त्याने सुनील ला सर्व काही पारिचारिक माहिती सांगितली… ” रामरावाना एक मुलगी देखील होती संपतरावाची लहान बहिण.. विद्याद्यिनी सर्व तिला विद्या म्हणायचे ती विदेशात डॉक्टरी करून आली होती … आणि तिझे वर्णन म्हणजे अप्सराच अत्यंत सुरेख.. रंग गोरा, उंच, मंजुळ आवाज..आणि दिसण्यास आणि राहण्यास सोज्वळ.. विद्या देखील वाड्यातच होती सध्या ती देखील तेथे होती.. बोलत बोलत..जंगलाच्या वाटेने.. रस्ता कापत कापत..सुनील आणि नाथबा जात होते …. लांबूनच डोंगराळ भागात जणू त्या गावच्या निसर्गाची शोभा वाढवेल असा तो शानदार वाडा सायंकाळ होत आली होती .. सूर्य अस्त होण्याच्या मार्गी होता… आणि त्याच्या शिखराचा अग्रभाग उंच उंच झाडामधून डोकावत स्वतःच स्वतःचा मान राखण्याचा प्रयत्न करू पाहत होता असे वाटत होते… टांग्याद्वारे ते वाड्यापर्यंत पोहोचले.. पण तो वाडा नसून एक प्रकारचा भव्य बंगला निघाला.. त्याची बांधणी वाड्याप्रमाणे होती … जणू इंग्रज कालीन बांधला होता आणि साबूत देखील असा जसा आताच नवीन बांधला आहे.. भला मोठा एकूण २० एक खोल्यांचा बंगला.. शानदार एक इंग्रजांचा राजवाडाच एक प्रकारे म्हणाल तर असा होता तो .. मुख्य द्वारजवळ पोहचण्याची ती सुंदर अरुंद वाट दोन्ही बाजूने हिरवळ गवताच्या शालुनी बाहरून आली होती… फाटक ओलांडून मुख्य द्वारा पाशी सुनील पोहचला .. नाथबाने ते मुख्य द्वार आपल्या दोन्ही हातानी जोर लाऊन उघडले.. तो दरवाजा कररक्र्रर्र आवाज करीत उघडला सुनील आत पोहोचला.. आत शिरताक्षणी.. त्याला एक वेगळाच अनुभव आला.. एक कुबट वासाचा गारवा त्याला शिवून गेला त्या गार वाऱ्याच्या हेलकाव्याने सुनील भांबरला …त्याला जसा तो एका स्वप्नाच्या जगातच आहे.. आपण स्वतः सध्या काय करतोय कसे आहोत याचे तो भान पूर्ण विसरून जाऊ लागला हे प्रथमच त्याला भासत होते.. तिथपर्यंत पोहचता पोहचता अंधार झाला होता हि गोष्ट तर वेगळीच… अश्याच अंधारात.. तो बंगला एकप्रकारे आपल्या रौद्र आणि हैवानी अलौकिक ताक्तींचा वास असल्यासारखा भासत होता… हातातील सामान नाथबानी हॉल मधील सोफ्यावर ठेवले आणि आजूबाजूच्या लाईट्स लावल्या.. सुनील प्रथमच एवढा मोठा बंगला आपल्या आयुष्यात पाहत होता.. समोरून दोन्ही बाजूनी यु आकाराच्या पायऱ्या वरच्या मजल्यावरती जाण्यासाठी होत्या.. आणि हॉल मध्ये थेट सुनीलच्या डोक्यावरती.. एक लटकणारे स्टायलिश असे झुंबर होते.. खाली पूर्ण हॉल मध्ये कार्पेट होते.. मखमली सोफा.. सुनील हे सर्व डोळ्यांनी पाहतच होता कि.. कि एका भारदास्त असा आवाज त्याला आला.. “वेलकम सुनील साहेब!” समोरील उजव्या बाजूच्या पायऱ्याहून … रामराव चालत खाली होते.. अंगात एक प्रकारचा सूट घातला होता.. भरदार बांधा दिसण्यास एकदम कडक वृत्तीचे.. त्यांच्या बोलण्यातून वाटत होते कि त्याच्या मनावर जड ओझे आहे ..अर्थातच असणार कारण एकुलता एक मुलगा वारला होताना वंशाचा दिवाच मालवला होता.. तरीही त्यांनी चेहर्यावरती कोरडे हसू आणून.. सुनीलचे स्वागत केले.. त्यांना पाहून सुनील म्हणाला धन्यवाद !! असे म्हणत रामराव सोफ्यावरती बसले आणि सुनील ला हि त्यांनी बसण्यास आग्रह केला … मला दुख झाले आपल्या मुलाबद्दल ऐकून..सुनील बसत बसतच म्हणला ..रामराव हवेत हात हलवत म्हणाले .. नाही त्याची गरज नाही … “जे आपल्या नशिबात लिहलेल असत ते घडतेच आपण त्याला बदलू शकत नाही रामरावाचे डोळे पाणावल्या सारखे झाले .. होते. तेवढ्यात तेथे विद्या आली.. आणि क्षणभर तिला पाहताच सुनील स्वतःला हरपून गेला.. इतकी सुंदर मुलगी त्याने आपल्या जीवनात प्रथमच पाहिली होती… ती येताच तो तिच्यावरील नजर बाजूला काढूच शकत नव्हता,…. तेवढ्यात त्याला नाथबाचे बोलणे लक्षात आले होते कि.. रामरावास एक मुलगी देखील होती तीच होती विद्या… एकदम साधारण येताच क्षणी तिने सुनील ला नमस्कार केला… आणि ती देखील आपल्या वडिलांच्या बाजूला येऊन बसली.. बसता बसता तिने आपल्या बाबास…एका लहान मुलासारखेच विचारले…” बाबा तुम्ही औषधे घेतली?” तिच्या त्या प्रश्नांनी रामराव बावरले.. आणि त्यांची थोडी चलबिचल झाली….विद्याने बाजूला ठेवलेल्या टेबलावरील गोळ्या घेतल्या आणि.. रामरावाना खाण्यासाठी आग्रह केला.. विद्याच्या त्या हट्टापुढे त्यांना नेहमी झुकावेच लागे.. विद्या आपल्या मंजुळ आवाजात सुनील ला म्हणाली “दादा गेल्या पासून विद्या थोडीशी पाणावली पण पुन्हा तिने स्वतःला सावरत म्हणाली ” बाबांची तबियत काही ठीक नाहीये राहत…आणि ते स्वतःहून कधी औषधे घेत नाहीत ..म्हणून त्यांना मलाच पहावे लागते ..” रामरावानी औषधे घेतली आणि म्हणाले ..”अहो तुमची ओळख करून द्यायचे राहिलेच कि .. हि आमची मुलगी विद्यादिनी …आम्ही लाडाने विद्या म्हणतो… आणि बर का? आमच्या विद्याने आताच डॉक्टरी पास केली आहे .. MBBS आहेत आमच्या विद्या.. ” विद्या बाबांना अडवत हलक्या स्वरात हसत म्हणाली …” बाबा ते आताच आले आहेत.. थकले असतील त्यांना.. चहा वगेरे तुम्ही विचारले का नाही ?” रामराव भानावर आल्यासारखे म्हणाले “अरे हो.. पण आता इतकी रात्र झाली आहे …तर सुनील राव तुम्ही तुमच्या केस करिता येथे आला आहात .. पण आमच्या संपतचे कोणी शत्रू वैरी नव्हते .. बोलता बोलता रामराव पुन्हा थांबले आणि जणू त्यांनी स्वतःस भक्कम दाखवण्याचा प्रयत्न करीत .. म्हणाले ते जाउद्या या विषयावर आपण सकाळी बोलुत ..सध्या जेवण्यास चला.. तिकडे किचन कडे जेवणाची खोली आहे.. या विद्या आधी आत मध्ये गेली आणि टेबलावरती तिने सर्व जेवणाची मांडणा मांडणी केली.. आणि सुनीलकडे आली रामराव जेवणाच्या मेजवर पोहोचले… आणि सुनीलला हात धुवायचे होते .. म्हणून तो इकडे तिकडे काही तरी हुडकत होता.. तेवढ्यात विद्या त्याच्या जवळ आली आणि म्हणाली … या बाहेर पाण्याचा नळ आहे सध्या बाथरूम वरती आहे म्हणून ..बाहेरील नळ जवळच आहे.. तिचा आवाज खूप मंजुळ होता.. तो जणू स्वत:ला विसरूच लागला होता.. दोघेही बाहेर आले.. आणि विद्याने सुनील ला नळ चालू करून दिला आणि ती हातात टोवेल घेऊनच उभा होती… ती त्याच्या कडे केआ आशावादी नजरेने पाहत होती .. ती त्याला पाहत म्हणाली “mr सुनील बरे झाले तुम्ही आला आहात येथे ते.. आम्ही इथे राहण्यास आल्या पासून इथे खूपच विचित्र गोष्टी घडताहेत… खूपच विचित्र.. मी बाबांना नाही सांगू शकत कारण दादा चे दुख आधीच त्यांच्या मनात घर करून आहे.. आणि दादा बद्दल सांगायचे झाले तर.. दादा थोडक्यात उठायगिऱ्या सारखे राहत होते.. बाबांनी त्यांना बरेच वेळा समजावण्याचा प्रयत्न केला पण दादा ऐकत नव्हते ते सारखे बाबाकडून जबरदस्ती पैसे घ्यायचे ..मग ते म्हणाले मी हा बंगला विकून टाकीन यातली एक एक वस्तू विकीन जर तुम्ही मला पैसे नाही दिलेत तर पहा.. दादा आम्हाला सोडून इकडे निघून आले आणि त्यानंतर थेट त्यांच्या मृत्यूचीच बातमी आम्हाला कळली आणि आम्ही मग येथे आलो..दादाची खोली आम्हाला पोलिसांनी जशीच्या तशी ठेवण्यास सांगितली..आणि त्यांनी खोलीस बाहेरून कुलूप लावून त्याची चावी बाबा जवळ ठेवली.. ” सुनील ला विद्या सर्व काही नकळत सांगून गेली.. तो उठायगिऱ्या, अय्याश होता, जुगारू होता.. संपतची बरीच ओळख.. विद्या द्वारे सुनील ला झाली.. विद्याने सुनील ला टोवेल दिला.. आणि तो तिला म्हणाला ..”तुम्ही नकळत मला खूप माहिती संगीतीली आहे.. धन्यवाद आणि तुम्ही विचित्र गोष्टींबद्दल बोलताहात म्हणजे कशा प्रकारच्या..कोण्या अनोळखी व्यक्तींचे पत्र अथवा धमकीचे फोन अथवा तुम्हाला कोणी परेशान तर नाहीं न करत..” मला आरेतुरे म्हणाल तरी चालेल… विद्या स्मित हस्य करीत सुनील ला म्हणाली.. सुनील देखील तिला पाहून थोडासा हसला विद्या पुढे बोलू लागली ती म्हणाली तुम्ही म्हणता त्या पैकी एक असते तर ते मी स्वतः पाहिले असते.. पण अश्या गोष्टी ज्यांना मी कधीच नाही समजू शकणार ..एकवेळच अचानक कोणत्यातरी कोपर्यातून कुणाच्या तरी हसण्याचा आवाज येतो..आणि तोही साधारण नाही खूपच खिन्न हसण्याचा ….घरात कोठे एकटे जात अथवा फिरत असल्यास कोणीतरी पाठलाग करतय आणि दादाच्या खोलीतून कोणीतरी श्वासाच्या ओघात मला हाका मारते..आम्ही जेव्हादादाच्या खोलीस कुलूप लावले..तेव्हा आतमध्ये कोणीसुद्धा नव्हते राहिले… आणि नाथबा रात्री मध्यरात्रीच उठून काहीतरी घरात फिरतंय अशी दोन तीनदा बातक्रार माझ्याकडे घेऊन आला होता.. सुनील तुम्ही एकवेळ घर फिरून पाहावे अशी माझी इच्छा आहे… तेवढ्यात “विद्या अग बाळ विद्या” आतून रामराव विद्यास हाक मारीत होते.. विद्या सुनील ला पाहत आत गेली आणि जाता जाता त्याला आत येण्यास ती म्हणून गेली.. सुनील टॉवेलने हात पुसत आत जाण्यास निघाला.. तो जिथे उभा होता तेथून किचनची खोली बऱ्यापैकी लांब होती.. सुनील जाण्यास निघाला.. पण जेव्हा त्याने बंगल्यात प्रवेश केला जी अनुभूती त्याला झाली होती.. तीच अनुभूती त्याला आता होऊ लागली.. त्या पूर्वी त्याच्या मनात विचार चालू होते. कि दरवेळी प्रमाणे केस सिम्पल आहे.. कि एखाद्या उठायगीर्या माणसाचे बरेच वैरी असतील आणि त्यांच्या पैकीच कोणीतरी एक असेल.. अश्या माणसांना शत्रूंची कमी नसते.. हाच विचार त्याच्या मनात चालू होता.. त्याच्या फाईल मध्ये संपत च्या मृतदेहाचे आणि सर्व इतर माहिती होती.. सुनील ला आत्मविश्वास होता कि तो नक्की दरवेळी प्रमाणे.. हि देखील केस तो आरामात सोल्व करेल… पण सुनील.. मुख्य मुद्यापासून तर लांबच राहिला होता.. त्याने विचार केला होता उद्यापासूनच तो सर्व काम सुरु करेल.. आणि त्याची ती होणारी अनुभूती त्याला त्या घराबद्दल वेगळेच जाणवत होते… जणू या घरात अजून कोणीतरी नक्कीच आहे.. सुनील आतमध्ये आला आणि त्याने जेवण वगेरे उरकली रामरावानि त्याची थोडीफार विचारपूस केली आणि सुनील ने हि न दिरंगाई बाळगता सर्व काही सांगितले.. आणि झोपण्यासाठी तो जाऊ लागला जाता जाता विद्या देखील त्याच्या बरोबर होती ती त्याला त्याच्या खोली पर्यंत सोडण्यास येत होती.. पायऱ्याहून वरती जात असताच.. मध्यभागी वरती बसण्या करिता एक फायरप्लेस होते तिथे दोन आराम खुर्च्या होत्या.. आणि शेकोटीचे फायरप्लेस होते… तो बंगला अत्यंत विशाल होता.. कोणती जणू प्रत्येक खोली आपापल्या शिस्तीत आणि लाईनमध्ये लावल्या सारख्या वाटत होत्या आणि प्रत्येक खोली इंग्रजी मेजपोषणी वात होती.. विद्या सुनील ला त्या खोली कडे घेऊन जाऊ लागली .. जात जात सुनील विद्यास म्हणाला “जेवण, स्वयंपाक एकदम उत्कृष्ट होता… ” नाथबा सुनील ला आणण्या करिता स्टेशन वरती आला होता… तेव्हा विद्याने स्वतः स्वयंपाक करून ठेवला होतां.. त्याचे ते बोलणे ऐकून विद्या गालातल्या गालात हसली.. आणि तो पर्यंत ते दोघे सुनील च्या खोलीत पोहचले.. विद्याने सुनील ला दार उघडून दिले … दार उघडले आणि सुनील आत मध्ये आला.. आतमध्ये एकदम आलिशान असा दिवाण होता.. बसण्यास लोड तक्के आणि गद्दी,,.. सुनील आत आला त्याच्या उजव्या अंगास एक सुंदर अशी एका भरदार पहिलवानाची पिताळाची मूर्ती एका कोपरयात होती.. जणू ती त्या कोपऱ्याची शोभा वाढवण्यासाठीच ठेवली होती आणि तिने हातात एक धातूचा ठोकळा घेतला होता. इकडे विद्या आपल्या वडिलांच्या औषध गोळ्या पाहण्यास गेली होती.. सुनील त्या मूर्ती जवळ गेला आणि…. त्याने ती मूर्ती नीट निरखली.. एकदम उत्तम कारीगरी होती तिची.. आणि तिच्याच हातात तो धातूचा ठोकळा होता… आणि हा तोच ठोकळा होता ज्यांचा ढीग चोरून संपत जीव मुठीत घेऊन धावत होता… सुनील त्या ठोकळ्यास हात लावण्यास पुढे सरसावला….
***
आणि त्याने तो उचलला..उचलता क्षणी त्याला असे वाटले कि जणू कोणीतरी मागून त्याच्या अंगावर धावून आलंय अस त्याला वाटले त्याचे सर्व अंग आकसून जाऊ लागले.. मानेवरचे केस त्याच्या ताठ उभे राहिले.. सुनील च्या मानेवरती कोणाचातरी श्वास थडकत होता.. सुनील च्या खोलीतील वातावरण पूर्ण पालटून गेले होते.. त्याला जाणवू लागले कि नक्कीच त्याच्या खोलीत अजून कोणीतरी त्याच्या व्यतिरिक्त तेथे आहे.. समोरील ती मूर्ती जणू त्याच्याकडे क्रूर घ्रुनात्म्क रीत्या पाहतेय असे त्याला जाणवू लागले होते.. सुनील ने क्षणाचाही विलंब न करता तो धातूचा ठोकळा होता त्या ठिकाणी मूर्तीवर ठेवून दिला…. आणि त्या खोलीतील वातावरण वापस साधारण झाले.. सुनीलला प्रथमच एक अस्वस्थतेचे भान होऊ लागले.. त्याच्या माथी त्याला नकळतच घामाचे ओस निर्माण झाले होते.. आणि अश्या वातावरणात झोप येन ते तर अशक्य होत..म्हणून सुनील आपल्या खोलीच्या खिडकीतून बाहेर… चंद्रास निहारत बसला होता.. अचानक त्याच्या चेहर्यावर एक हस्य आले.. असे वाटत होते तो चंद्रामध्ये… विद्यास पाहत होता… भावली होती ती त्याच्या मनाला… चंद्रास पाहत पाहत तो एव्हाना झोपिदेखील गेला होता..
. सकाळ झाली… सुनील त्याच्या आरामखुर्चीत केव्हा झोपी गेलेला होता त्याचे त्यालाच कळले नाही… सकाळ होताच सुनील उठला … आपल्या अंगातील आळस झटकून तो खिडकीपाशी हवा घेण्यास आला… त्याने केस कडे लक्ष देण्याचा विचार केला आणि आपले सर्व काही उरकून तो खाली आला… खाली विद्या रामरावास चहा देत होती.. आणि तिने सुनील ला पाहत दुसरा कप देखील तैयार केला होता.. पण सुनील येथे चहा घेण्यास आला नव्हता…. त्याने आदराने विद्यास चहा करिता नकार दिला.. आणि थेट फोन पाशी वळला… सुनील ने तेथील लोकॅल पोलीस इन्स्पेक्टर गावढे यांना फोन केला आणि ताबडतोब खुनाच्या ठिकाणी येण्यास सांगितले… इन्स्पेक्टर गावढे.यांच्याबद्दल सांगायचे झाले तर दिसण्यास… जरासे सावळे.. भरदार मिश्या… चपचपीत चमेलीच तेल लावून.. कुरळे केस कसे बसे दाबून ठेवणारे… बाहेरून दिसण्यास वाटायचे कडक पण आतून.. सश्या पेक्षा हि जास्त भित्रे..पण सदैव मदतीस तत्पर इन्स्पेक्टर गावढे.. फोन करताच घटनास्थळी पोहोचले.. तेथे सुनील.. जागेची पाहणी करीत होता… आत मध्ये कोणी येऊ नये अश्या रीतीने पोलिसांचा घेरा आणि पोलीस असे नाव असलेल्या… बंधांनी .. तेवढी जागा आरक्षित केली होती… त्या झाडास ती फांदी जशीच्या तशी होती..ते वाळलेलं झाड.. एकमेव संपतरावाच्या खुनास त्या घटनेचे.. निर्जीव साक्षीदार होते… त्या फांदीस .. संपतरावाचे लालभडक रक्त माखलेले होते… तेथे असणाऱ्या पावलांच्या खुणा देखील जसाच्या तश्या होत्या.. सुनील ने त्या नीट निरखून पाहिल्या… त्यात फक्त एकाच व्यक्तीच्या वाटत होत्या… आणि तो होता संपत.. सुनील खाली पाहतच होता कि.. तेवढ्यात धडपडत.. कोणीतरी.. स्वतःचे जाड पोट (ढेरी ) सावरत येत होते… हातात काठी.. आणि एका बगलेत पोलसांची टोपी.. त्यांना पाहताच क्षणी.. सुनील ओरडला .. “थांबा तेथेच !” ते होते इन्स्पेक्टर गावढे ज्यांना सुनील ने अडवले होते… इन्स्पेक्टर चा एक पाय हवेतच होता.. गावढेना कळेना सुनील ने त्यांना का थांबवले सुनील त्यांच्या जवळ आला आणि त्याने गावढेना आपला हवेत असणारा पाय मागे घेण्यास सांगितला… .. गावढे म्हणाले ..”काय ? काय झाले साहेब ?” सुनील त्यांना काहीच बोलला नाही.. त्याने स्वतः हुन गावढे यांचा पाय हाताने मागे सरकावला.. आणि खाली नीट निरखून पाहिले… तर तेथे लालसर माती.. जी आधी ओली झाली होती कोणत्यातरी..द्रवपदारथाने एखादा घट्ट द्रवपदार्थ… लाल.. आणि त्याच्या पुढ्यातच होते काही चौकोनी आकाराचे… ठसे.. एखाद्या ठोकळ्यांचे असावेत बहुदा सुनील ने त्यांचे आपल्या मोबाईलवर फोटो काढून घेतले… आणि ती ओली माती देखील पाहून सुनील समजून गेला कि ते रक्त होते.. आणि ते देखील जणू एखादाच्या तळपायाच.

आदित्यने आपली टीम बोलावली होती त्यांच्यापैकी सर्वप्रथम होता “गोविंद” एक साधा मुलगा पण अध्यात्मिक सर्व प्रकारच्या मंत्राश्लोकाची माहिती ठेवणारा सर्वप्रकारच्या याज्ञपुजेत माहीर. दुसरा रॉकी एक तंत्रचालक भुत, स्पिरीट आत्मा यांचे सावेन्दन करणारे यंत्रणा चालवण्यात माहीर, प्रज्ञा गोंडस मुलगी .. सारखे जवळ विचित्र

भाषेच पुस्तक बाळगणारी विविध संकेत चिन्ह यांची माहिती ठेवणारी.. शिना एक सनकी मुलगी सतत रागात पण आदित्य सारखीच एक paranorml प्रोफेशन्लीस्ट… ते सर्व तेथे येण्यासाठी तैयार झाले होते.. आदी आणि दिक्षा त्यांच्या स्वागताची तैयारी करीत होते. दिक्षानि सर्व खाण्यापिण्याची तैयारी केली होती..ते सर्व

संध्याकाळ पर्यंत पोहचणार होते.. आदित्य सारखे सारखे ते पुस्तक चाळत बाहेरच बसला होता.. दिक्षाला एक अस्वस्थता खात होती.. आदित्यने दिक्षास बाहेर बोलवले.. दिशू बाहेर येतेस का ??” दिक्षा बाहेर आली आणि पायऱ्यावरच आदित्यच्या बाजूस बसली तिचा चेहरा पडलेला होता.. आदिने तिला पाहिले त्यावर तो म्हणाला ”

काय झाले ? दिशू उम” .. “काही नाही आदी अरे एक विचित्र गोष्ट आहे असे वाटतय पुढे आपल्याला खूप संकटांना सामोर जावे लागेल..” त्यावर आदित्य उत्तरला “होय कळतय मला देखील..आपणास तेथे जाऊन अनिरुद्धला काहीही करून माघारी आणायचेच आहे” होय तेच मीही तेच म्हणतेय त्यास माघारी आणणे सोपे नाही..

दिक्षा त्यास म्हणाली आदिने तिझ्याकडे पाहिले… कि मोठा फोकस त्या दोघांवर पडला.. त्या दोघांचे डोळे चपापले गेले.. समोरून एक van त्याच्यापुढ्यात गर्ग्र्गर आवाज करीत उभा होती.. त्या van चे चारी दरवाजे एकसाथ उघडले गेले.. आणि त्यातून उतरले त्यांना पाहून दिक्षा आंनी आदीच्या चेहऱ्यावर एक आनंदाची

लहर पसरली… गाडीतून जे चार जन उतरले होते .. ती होती आदित्यची टीम … आणि उतरताच .. “सनकी खोबऱ्या आद्या .. असे म्हणत .. शिना त्याच्यावर धावली.. आणि तिने त्याला एक जोरदार धक्का मारला..” आदी त्या धक्क्याने चार पावले मागे जाऊन सरकला.. तरी कसे बसे दिक्षाने त्यास सावरले.. “अरे हे काय ? ती जरा

रागात उत्तरली …” आदी पुढे म्हणाला काही नाही यांचे नेहमीच आहे हे .. हि आहे शिना .. अशीच आहे हि.. आणि तोवर प्रज्ञा पुढे आली अग शिना काही कळते का नाही तुला .. त्याची पत्नी आहे इथे आणि तीझ्या समोरच मारतेस तू त्याला.. प्रज्ञा नाकावरचा चष्मा सावरत हातात एक जाडजूड बुक घेऊन दीक्षाकडे गेली आणि

म्हणाली” सॉरी हा शिना अशीच आहे ..मी प्रज्ञा हा गोविंद हा काही बोलणार नाही खूप शांत असतो हा.. आणि हा रॉकी आमचा टेक्निशियन… रॉकी… गाडीतून काही सामान बाहेर काढत होता… काही जाडजूड कॅमेरे त्यांचे stand.. आणि काही मीटर होते.. आणि गोविंद जवळ देखील काही समान होते… ते चौघे हि…

आदी आणि दिक्षाकडे … आले.. सर्वांचा परिचय झाला … *** प्रसंग (बंगला हॉलमध्ये)***

घरात त्यावेळी घरात सर्वत्र अंधार पसरला होता दिक्षाने सर्वांकरिता चहा बनवला होता. बाहेर कडाक्याची थंडी होती.. आणि आतमध्ये गुडूप अंधार होता… सर्व हॉल मध्ये एकत्र बसले होते आदित्य आपला चेहरा हातात घेऊन गंभीर मुद्रेत सर्वांकडे आशेच्या नजरेने पाहत होता.. दिक्षा हि तेथे येऊन बसली सर्व आदिला घेरून बसले

होते… आदिने खोकून गळा स्वच्छ करीत.. बोलण्यास सुरुवात केली आदीचा… चेहरा गंभीर पाहून सर्वजण गंभीर होते… आदीने आपल्या मागे ठेवलेले सोफ्यावारचे बुक काढले आणि सर्वांच्या मधोमध असलेल्या टेबलवर ठेवले.. सर्व एकत्र पुढे आले आणि ते पाहू लागले… ते पाहताच चष्मा बाजूला काढत प्रज्ञा डोळे फाडून ते बुक

पाहू लागली… तिच्या चेहऱ्यावरचे सर्व भाव बदलले होते.. तीच्या माथी आलेले घामाचे ओस ठळक सांगत होते कि प्रज्ञाला नक्की माहित होते कि ते पुस्तक कशाचे आहे ते … प्रज्ञा थरथरत होती.. असे वाटत होते कि ती भीत देखील आहे आणि तिची जिज्ञासा देखील तिच्या चेहऱ्यावर उमटली होती… प्रज्ञाने आपले हात लांबवून ते

पुस्तक उचलले..त्या पुस्तकावर मोडी लिपी पेक्षा हि अवघड भाषेत काहीतरी नाव लिहल होत तिच्या तोंडून शब्द फुटले.. “जगदमृत” … सर्वांच्या तोंडून एक उदगार बाहेर पडले … “काय ? जगदमृत” कि अचानक प्रज्ञाच्या हातून ते पुस्तक खाली पडले… वाऱ्याचा एक झुळूक सर्वांच्या अंगास शिवून गेला.. आणि त्याच वेळी फडफड

आवाज करीत ते पुस्तक उघडू लागले… जसेजसे ते पुस्तक उघडत होत जसेजसे त्याचे पान पालटले जात होते तसे सर्व गोष्टी पाहून प्रज्ञाच्यादेखील चेहऱ्यावरचे भाव बदलत होते… सर्व जन मेणबत्तीच्या उजेडात होणारा बदल पाहत होते… कि सर्व शांत झाले वाहणारे वारे थांबले आणि त्या पुस्तकाचे शेवटचे पान उघडून ते पुस्तक

देखील थांबले… सर्वांचे श्वास भीतीने वारीखाली होत होते.. तसेच “प्रज्ञा काय होत हे ?.. काय आहे या पुस्तकात ..?” दिक्षा उदगारली…”हे एक विधी पुस्तक आहे..हे पुस्तक सूर्यभान मंडलक यांनी लिहील होत यात सर्व प्रकारच्या विधी आहेत आणि हे पुस्तक ज्याने लिहून संपवलं होत.. तेव्हा त्याच क्षणी शेवटचा शब्द शेवटचा संकेत

लिह्ताच त्यांचा मृत्यू झाला होता… आदित्य उत्तरला सूर्यभान म्हणजे … गोविंद उत्तरला होय तू जे समजत आहेस तेच ते सूर्यभान ज्यांनी.. आपल्या paranorml सेंटर चे सर्वात पहिले स्थापक …”होय त्यांनीच लिहले आहे हे पुस्तक ” प्रज्ञा उत्तरली …”आणि असे म्हणतात कि जेव्हा सूर्यभान हे पुस्तक लिहित होते.. तेव्हा एक

दृष्ट आत्मा म्हणे त्यांना मारण्यावर ठेपला होता .. सूर्यभान यांनी या पुस्तकात तुम्हाला माहित आहे.. आत्म्यांच्या दुनियेत जाण्याचा विधी लिहिला आहे आणि तेथून परत येण्याचा देखील.. आदी ते ऐकून एकदम खुश झाला.. तो प्रज्ञास म्हणाला… तुला माहित आहे का तो विधी.. त्यावर प्रज्ञा नाकावर चष्मा चढवत म्हणाली नाही पण या

पुस्तकात आहे?” का रे ? का विचारतोयस..?प्रज्ञाने आदिला विचारले रॉकी आणि शिना गपचूप सर्व पाहत बसले होते… त्यावर आदित्य म्हणाला … “आपल्या सर्वांना तोच विधी येथे करायचाय … त्यावर गोविंद आणि प्रज्ञा ताडकन उठले ..त्यांच्या तोंडून एका सुरात एक शब्द बाहेर पडला …”काय ? येथे ? ” प्रज्ञाच्या हातातून तिझे

पुस्तके खाली पडली.. गोविंद ने हातातील थैली खालीच सोडली… प्रज्ञा थोड चिडत म्हणाली .. “आदी तुला माहित आहे का? तू हे काय बोलतोयस ते .. अरे तू आत्म्याच्या दुनियेत जायचं म्हणतोयस.. हे आपल्या planchet चा खेळ वाटतोय तुला ?” गोविंद अरे समजाव याला… त्यात शिना ओरडली ..”अबे ओय ,,..झंडू

गोयद्या … ये प्रज्ञा चष्मा खाली बस .. काय तापलाय यार ?? .. आदी काय म्हणतोय ऐकून घ्या बे मला पण माहित आहे ते अवघड आहे पण तो काय म्हणतोय ते ऐकून घ्या मग फाडा तुमच” ते दोघेही शिनाच्या ओरडण्याने खाली बसले दिक्षा म्हणाली “guys हे अवघड आहे पण एकाच्या जीवन मरणाचा प्रश्न आहे .. कोणीतरी

आमच्यावर खूप विश्वास टाकला आहे.. ” सर्व थोडे गंभीर होऊन दीक्षाचे बोलन ऐकत होते. त्यावर आदी म्हणाला” प्लीज दोस्तानो ” त्यावर रॉकी म्हणाला .. “आम्ही तैयार आहोत ..” त्यावर शिनाने रॉकीच्या हातावर टाळी दिली ..”ये हुई न बात .. आदिभाई मी पण रेडी..” आता फक्त प्रज्ञा आणि गोविंद बाकी होते.. ते म्हणले “ओके

!! ठीक आहे मग आम्ही पण तैयार आहोत..” सर्व शांत झाले आदिने प्रज्ञास इशारा केला… प्रज्ञाने पुस्तक घेतले आणि ती खाली बसली… प्रज्ञा ते उघडलेले पान वाचू लागली.. त्यातील न समजणारे संकेत ती स्वतःच्या बुकमध्ये पाहू लागली बराच वेळ गेला प्रज्ञाने पुस्तक बंद केले.. आणि ती बोलू लागली.. “आदित्य आपल्याला

कोणत्या कामासाठी तेथे जायचे आहे ” त्यावर आदित्य उत्तरला “तेथे एकजणाचा आत्मा जिवंतपणी अडकला आहे त्याचे नाव आहे “अनिरुद्ध” या पुस्तकात जे गुप्तधनाबद्द्ल लिहले आहे न! त्याच्यासाठी आणि आपल्या मित्रासाठी त्याने आपला बळी दिलाय, आणि त्यालाच माघारी आणायचे आहे आणि आपण नाही मी जाणार आहे

तेथे ” उम्म ठीक आहे .. पण आदित्य तेथे असंख्य द्रुष्ट आत्मे आहेत… भयंकर पिशाच प्रत्येक क्षणाक्षणास एका सजीव शरीराचे भुकेले आहेत.. त्यांना कोणत्याहि रीतीने तुझ्या शरीरात प्रवेश हवा असेल… तुला तुझ मन भक्कम ठेवावे लागेल.. पण त्यापूर्वी आपल्याला अनिरुद्धचे प्रेत हवे असेल त्या प्रेतास आपल्याला विधीनुसार त्या

प्रेताची गरज आहे …. गोविंद शांत बसून होता चुकून तो वरच्या मजल्यावर पाहत होता… जणू त्याला काहीतरी दिसत होते.. एक पांढऱ्या फ्रोकमध्ये भयंकर असा एक हिजडा तेथे उभा होता तो वरूनच गोविंदकडे पाहत हसत होता.. त्याचा पूर्ण चेहरा पांढरा होता…अतिभयान मोठे डोळे..ओठास रक्तागत लाल लाली .. त्याच्या

केसांचा अंबाडा होता.. आणि हातात मेणबत्ती घेऊन तो वरती पायऱ्याच्या शेवटच्या टोकास उभा होता…मेणबत्तीच्या उजेडात त्याचा चेहरा अजून भीतीदायक वाटत होता गोविंद थोडासा घाबरू लागला.. त्याचा हात थरथरत वरती उठला गेला…त्याचा श्वास वाढला होता…. तो हिजरा त्याचे दात इचकत.. हासू लागला होता… गोविंद

त्याचे रूप पाहून सुन्न झाला होता… त्याला घाम आला होता तरीही हिम्मत करून त्याने आपला हात उचलला.. सर्व बोलण्यात गुंग होते.. कि दिक्षाने त्याच्या कडे लक्ष दिले.. आणि थेट तिने एका झटक्यात आपली मान वळवून मागे वरती पाहिले… कि अचानकपणे तो हिजडा तेथून गायब झाला… आणि दिक्षाने गोविंदला पाहिले..

तिने त्याला विचारले.. “गोविंद हेय .. काय झाले ? काय पाहिलेस तू ….” गोविंद फक्त भीतीने त्या पायऱ्याकडे पाहत होता.. गोविंद थोडा बोलला दिक्षा मी तेथे काहीतरी पाहिले दिक्षा उत्तरली होय इथे अआहे काही तरी पण आपल्याला आपले मन भक्कम ठेवायचे आहे.. घाबरू नकोस.. त्यावर आदी त्यांना पाहून म्हणाला “काय

झाले ?” दिक्षा उत्तरली .. अरे गोविंद ने काही तरी पाहिले.. डोन्ट वरी गोविंद आपण त्यांच्या बंदोबस्ता साठी आहोत येथे… गोविंद सावरला … आदी परत सर्वांकडे वळला .. गाईज लेट्स स्टार्ट द गेम .. सर्व आपली कंबर खचून उठले.. रॉकीने आपले काही यंत्रसामग्री बाहेर काढली.. ज्यात काही ध्वनी यंत्र होते जे एका विविध

फ़्रिक़्वेन्सि ऐकण्यासाठी होत.. आणि एक थर्मल वीडीओ रेकॉर्डर ज्याने नकरात्मक शक्तींना पाहू शकता येत होते… प्रज्ञा सर्वाना सांगू लागली गाईज सर्वप्रथम आपल्याला अनिरुद्धचे प्रेत येथे आणव लागेल.. आदित्य म्हणाला होय ते खाली तळघरात सुनील ने ठेवले आहे… वरून त्या संपतच्या खोलीतून खाली जाण्यास रस्ता आहे

हम्म प्रज्ञा चष्मा ठीक करत उत्तरली .. रॉकी आदीजवळ आला… आणि त्याला म्हणाला … “बडी तुझ्या खांद्यावर हे थर्मल कॅमेरे लाव … एक मागे कंबरेस आणि एक खांद्यावर आणि हि घे टोर्च … शिना देखील येईल तुझ्याबरोबर…. ” आदित्य कंबरेस कॅमेरा फिट करीत ठीक आहे म्हणाला.. दिक्षा आदित्य जवळ आली .. “आदी

गोविंद ने वरती काही पाहिले आहे… जरा सांभाळून… तुझा चाबूक आणलास का इथे..” आदी उत्तरला .. नाही नाही आणला तो राहिला तेथेच सगळे घरीच राहिले अग ” दिक्षा त्याच्या खूप जवळ उभा होती… ती त्याला घट्ट आवळली .. टेक केअर आदी जरा सांभाळून “.. आदी आणि शिना तैयार झाले हातात उजेडासाठी टोर्च

घेऊन .. ते वरती गेले… रॉकी प्रज्ञा दिक्षा आणि गोविंद.. खालीच होते.. रॉकी कानास हेडफोन लावून मोनीटर वर पाहत होता.. आदीच्या पुढच्या मागच्या गोष्टी दिसत होत्या आणि आदीच्या मागे चलणारी शिना… ते हळू हळू संपतच्या खोली पर्यंत गेले… आणि त्या कपाटाच्या जवळ गेले… कि इकडे … थर्मल कॅमेर्याने आपला

कमाल दाखवत थेट खालील चौघांना तो हिजडा दिसला.. तो शिना आणि आदित्यच्या मागेच होता आदीच्या मागे लावलेल्या कॅमेऱ्याने तो दिसला… इकडे.. रॉकी आणि ते सर्व जन घाबरले.. त्यांना काहीच कळेना दिक्षा आदित्यला हाक मारणारच कि तेवढ्यात प्रज्ञाने तिला अडवलं नाही दिक्षा नको आदी ला हाक मारूस जर तू

त्याला हाक मारशील… तर ते जे काय आहे… ते आदित्यला सोडणार नाही गोविंद तिला दुजोरा देत म्हणाला ..”होय असले प्रेत… त्यांच्याकडे वळल्यास जीव घेतात शांत राहा आदी आणि शिनाला सवय आहे याची ते घेतील सांभाळून ” त्यांना तेव्हा आदित्यला आणि शीनास कसे बोलवावे.. शिनास जाणवू लागले कि त्यांच्या मागे

कोणीतरी उभे होत .. आदित्य त्या कपाटास बाजूला करत होता.. आणि ते कपाट बाजूला एका हलक्याश्या धक्क्याने बाजूला झाले.. आणि समोर होता तहखाण्याचा दरवाजा.. शीणाने मागे वळून पाहिलं .. कि अचानक तो हिजडा गायब झाला..पण शीनाने केलेली चूक तिला खूप महागात पडणारी होती .. आदित्य तिझ्याकडे पाहू

लागला.. शिना काय पाहतेय ? त्यावर शिना दचकली.. आणि म्हणाली काही नाही आदिभाई चल तू हायला भेटला का दरवाजा चल खाली .. आदिने तो दरवाजा उघडला.. आणि ते त्या गूढ अंधारातील पायऱ्यांनी खाली जाऊ लागले… ते खाली गेले तर तेथे .. सर्वत्र एक अंधार पसरला होता.. काही लाकडी खोकडे रिकामे पडले

होते… कारण सुनील यांनी ते धन काढले होते.. पण चुकून तेथे एक ठोकळा पडला असेल तो आदिने उचलला.. आदी हळू हळू पुढे सरसावला.. आणि एका लाकडी ताबुतास जाऊन धडकला त्याने हातातील… टोर्च मारून पाहिले ते अनिरुद्धचे प्रेत काचाच्या कबरीत होते.. आणि त्याच्या प्रेतास कोठे हि जखम नव्हती.,, चेहऱ्यावर

एक गौरवी तेज… अत्यंत शांत चेहरा पण मृत.. असे वाटत नव्हते असे वाटत होते तो झोपला आहे… आदिने शीनाच्या कॅमेऱ्यावर येऊन इशारा केला … कि आम्हाला प्रेत मिळाले आहे आम्ही येतोय… येथे खाली हॉलमध्ये सर्वाना आदित्यचा इशारा कळला .. आदी आणि शिना ते प्रेत घेऊन उचलून पायऱ्यानि वरी येऊ लागले..

वरती शेवटच्या पायऱ्यावर येताच शिना आणि आदी ने ते थकून प्रेत खाली टेकवले… शिना त्या पायऱ्यांच्या आतील बाजूस होती… हळू हळू इकडे चौघांना शीनाच्या पाठीवरील कॅमेऱ्यातून मोनिटर वर दिसले कि मागून काही तरी शिना कडे येत होते… आणि अचानक आदित्य ला देखील ते दिसले आदी ओरडणार इतक्यात मागून

तो हिजडा आला आणि त्याने त्याचक्षणी शीणाचा पाय धरून ओढला ,,,,…. आणि ते तिला खाली खेचू लागले .. कि सर्व जन धडधड पळत वरती आले .. पण खोलीचा दरवाजा बाहेरून बंद झाला होता… आदित्यने शीणाचा हात धरला होता…. आदी आपली सर्व ताकत लावून आदी तिला खेचत होता.. आणि इकडून ते हिजड्यांच

भूत होत… आदित्यने आपली सर्व ताकत लावली… पण तो शेवटी हरला… आणि त्या हीजड्याने शिणाचा निर्घृण रित्या… जीव घेतला.. आणि इकडे धक्के देत सर्व दार उघडून आतमध्ये आले…. आदित्यने एक जोरदार गर्जना करीत रागाने भिंतीवर हात आपटले… आता खरी सुरुवात झाली होती… आदित्य ने होईल तितक्या लवकर

आपले पाउल उचलण्याचे ठरवले… 

शिनाच्या अश्या मृत्यूने सर्व हेलावले गेले होते. सर्वजण संपतच्या खोलीतच होते. आदित्य त्या दारावर हात आपटूआपटू थकला होता सर्वजन आपल्या एका खूपच जवळच्या साथीदारास गमावलेले दुखणे उराशी बाळगून हॉलमध्ये परतले दुख आणि प्रत्येकाच्या डोळ्यात एक घ्रुनात्म्क वृत्ती जागी झाली होती. सर्व आपल्या सोबतीच्या

दुखाने पेटून भडकले होते. आदित्य प्रज्ञाजवळ आला आणि म्हणाला “किती लवकर आपण तो विधी उरकू शकतो ? ” प्रज्ञा त्याच्याकडे निरभावाने पाहत म्हणाली “चल! मी आताच सुरुवात करते ” प्रज्ञाने गोविंद कडे पाहिले गोविंदने आपली थैली खोलली आणि त्यातून काही सामान बाहेर काढले प्रज्ञा त्या पुस्तकातील पुढील पाठ 

वाचत होती. त्या पूजेसाठी लागणारे सर्वप्रथम आदित्यचे प्रेत तर त्यांनी आणल होत आदित्यने सर्वाना सूचना देण्याकरिता जवळ बोलवले “हे बघा गाईज.. यात अत्यंत धोका आहे आणि तो हिजडा अजून या बंगल्यात आहे तुम्हा सर्वाना खंबीर राहावे लागेल ते पिशाच आपल्याला नक्की अडवण्याचा प्रयत्न करील पण शिनासाठी आणि

अनिरुद्धसाठी हा विधी करायचाच आहे सर्वप्रथम आपल्याला हा हॉल सुरक्षित करावा लागेल जेणेकरून गोविंद आणि प्रज्ञास कसला अडथळा येणार नाही. ” सर्व उत्तरले ” ठीक आहे लागुयात कामास.” गोविंद पुढे आला आणि त्याने टेबल खुर्च्या सोफा सर्व बाजूला सारून एक जागा पूजेसाठी तैयार केली गोविंदने आपल्या मोठ्या

थैलीतून एक पात्र बाहेर काढले. प्रज्ञा त्या पुस्तकातून पाहून सांगू लागली..” गाईज आदित्य म्हणाला तसेच आहे यात आपल्याला हि जागा सुरक्षित करावी लागेल आणि त्याकरिता यात काहीतरी लिहले आहे कि या गोष्टीनी तुम्ही ती जागा सुरक्षित करू शकता आणि त्या आहेत “आब आसमा आग हवा जमि” यांनी सुरक्षित करावे

लागेल.. सर्व चपापले “आता हे काय आहे ?” दिक्षा सर्वांच्या आधी उत्तरली ” हे पंचमहाभूत आहेत ..” जगातील कुठलीच ताकत या ताक्तींसमोर टिकू नाही शकत ” ” होय दिक्षा म्हणतेय ते बरोबर आहे… आपल्याला पंचमहाभूताचा आधार घेऊन हे सुरक्षा कवच बनवावे लागेल..” प्रज्ञा म्हणाली पण ते आणायचे कसे? आदी

तिझ्याकडे पाहून हसला.. प्रज्ञाने आपला चष्मा नीट करीत नाक मुरडत त्याला विचारले “का हासतोयस रे ?” आदी म्हणाला आलोच मी थांबा..” आदित्य बाहेर गेला आणि त्याने बरीच माती आणली आदिने गोविंदला इशारा केला गोविंद ते समोरील पात्र आदिजवळ सरकावले आदिने हातातील माती त्यात टाकली गोविंदने काही मंत्र

म्हणण्यास सुरुवात केली कि त्या मातीचे रुपांतर एका उर्जेत झाले दिक्षाने पाण्याचे काही थेंब त्यात टाकले ..त्यांचे हि एका तश्याच एका उर्जेत रुपांतर झाले गोविंदने आपल्या थैलीतून.. एक कुपी बाहेर काढली तो उत्तरला .. “मी या गोष्टी नेहमी जवळ बाळगतो काय माहित यांची केव्हा गरज पडेल.. मी माझ्या बऱ्याच प्रयत्नांनी आग

हवा आणि आकाश यांची उर्जा यात सामावली आहे” गोविंदने ती कुपी उघडली आणि त्यात विविध रंगाच द्रव्य त्या पात्रात ओतल कि त्याचक्षणी त्या पात्रात एक विलक्षण गोष्ट तैयार झाली.. एक भुकटी होती ती चमकणारी… गोविंद उदगारला आदी.. हि या भुकटीने आपल्या सर्वांच्या भोवती एक रिंगन बनव आंनी मधोमध एक

पंचतारांकन आदित्य उठला आणि रॉकीहि त्याच्या मदतीस उठला.. दोघांनी मिळून ते रिंगण बनवले आणि ते पंच तारांकन.. प्रज्ञा सर्वांना म्हणाली.. गाईज आपल्या सर्वांना आपले मन सकारत्मक ठेवावे लागेल असे लिहलय यात आदी तुला त्या तेथे पोहचण्यास तुला या तारांकनात बसावे लागेल.. आणि आम्ही सर्व तूला घेरून या

पुस्तका प्रमाणे.. पुढील पाउल उचलू.. जेव्हा तू त्या दुनियेत पोहचशील तुला अश्या काही गोष्टीनवरून समजून येईल कि तू तेथे पोहचला आहेस ? त्यावर दिक्षा प्रज्ञाकडे पाहत म्हणाली कसल्या गोष्टी ? प्रज्ञा तिझ्याकडे आणि आदित्यकडे पाहत म्हणाली ” आदित्य तेथील सर्व गोष्टी उलट असतील… तूला तेथे पोहचल्यावर कळेलच

आणि आदित्य एक सर्वात महत्वाची गोष्ट जर तिथे तुला काही झाले ? तर इथे देखील तू जिवंत राहणार नाहीस” असे म्हणत प्रज्ञाने आदित्यच्या खांद्यावर हात ठेवला “टेक केअर आदी” दिक्षा आदित्य जवळ आली आणि एवढंच म्हणाली.. “मला माझा नवरा परत आलेला पहायचा आहे..” आदित्यने तिला एक जोरदार मिठीत आवळले

दिक्षाच्या डोळ्यात थोडे पाणी आले आणि आदी त्या रिंगणात जाऊन बसला सर्वजन आदिला घेरून होते आणि प्रज्ञा आदित्यचे दोन्ही हात आपल्या हातात घेऊन त्याच्या पुढ्यात बसली होती गोविंदने अनिरुद्धचे प्रेतदेखील सुरक्षित केले होते सर्वांनी आपले हात एकमेकांच्या हातात दिले होते आणि त्यांनी आदित्य व प्रज्ञाला घेरले

होते प्रज्ञाचे रूप हळूहळू पालटू लागले होते वाऱ्याचे झोत संपूर्ण बंगल्यात शिरले होते… सर्वांच्या अंगावरून सरसरून काटा जात होता. कि अचानक प्रज्ञा बोलली तिझा आवाज जणू तिझा नव्हता प्रज्ञाचे ते भव्य रूप… पाहून सर्वांच्या अंगाचा थरकाप उडाला होता.. प्रज्ञाचे डोळे पांढरे झाले होते… जणू डोळ्यात तीझ्या बुभळे

नव्हतीच,,… ती सर्वाना म्हणाली ..”काहीही झाले तरी कोणीसुद्धा आपले डोळे उघडायचे नाही न आपला हात सोडायचा ..” प्रज्ञाचा तो दुहेरी घोगरा आवाज ऐकून सर्व दचकले आणि सर्वांनी आपले डोळे मिटले.. त्या बंगल्यात पसरलेले ते वारे… सर्वत्र वातावरण बदलू लागले होते लावलेल्या सर्व मेणबत्त्या फडफडून विझण्याच्या

कागारीवर होत्या कि अचानकपणे एखाद्या दुधात माशी पडेल असाच तो हिजडा त्याचे तेथे आगमन झाले…. त्या पंचमहाभूताच्या .. सुरक्षेच्या रेखेस तो ओलांडू शकत नव्हता.. पण त्याची यावेळची शिकार होती ….. “दिक्षा?” ते दिक्षाच्या जवळ आले.. पण सुरक्षा रेखेच्या बाहेरच.. ते दिक्षाच्या मागे बसले .. आणि “दिक्षाह्ह्हह्ह्ह…….

दिक्षाह्ह्हह्ह्ह दिक्षाने तरी देखील आपले डोळे उघडले नाही ते पुढे बोलू लागले “…मी तुझ्या आदित्यला सोडणार नाही….मी न त्याचा जीव घेईन…हिहिहिहि…स्स्स्सस असे म्हणत ते विचित्र आवाजात हसु लागले .” दिक्षा खंबीर मनाची होती.. तिने आपले डोळे गच्च मिटून घेतले होते दिक्षाने त्या पिशाचास कसलाच प्रतिसाद दिला

नाही… ते आतोनात प्रयत्न करीत होत.. पण सर्व असफल.. शेवटी प्रज्ञा आदित्यला पाठवण्यात सार्थ झाली.. आदित्य आता त्या आत्म्यांच्या दुनियेत होता.. “आदी तू आता डोळे उघडू शकतोस ..” आदित्यने आपले डोळे उघडले.. आणि उघडता क्षणी आदित्यला प्रज्ञा दिसली.. आणि तीझ्या बाजूने बसलेले सर्वजन रॉकी, दिक्षा,

गोविंद पण ते फक्त आत्मे होते.. त्यांची जिवंत काया मानवी दुनियेत होती.. आदित्यचा गैरसमज झाला आणि तो ताडकन उठला व म्हणाला ..”हे काय प्रज्ञा मी तर आहे तिथेच आहे .. कुठ आहे आत्म्याची दुनिया.. ” पन प्रज्ञा काहीच बोलेना झाली होती..तिझे डोळे उघडे ते उघडेच होते आदित्यने आजू बाजूस पाहिले कि अचानक

त्याला धक्का बसला … कारण त्याच्या बाजूने … आजूबाजूच्या वातावरणात सर्वत्र एक निळसर काळोख पसरला होता… अचानकच प्रज्ञा बोलू लागली तिझा आवाज . जणू वाऱ्या सारखा घुमत आदित्यच्या कानात पोहोचत होता.. ती म्हणाली “आदी मी गेल्यास येथे एक .. काळा दरवाजा येईल.. तो तुला तुझ्या ध्येया पर्यंत

पोहचवेल…” प्रज्ञा तेवढ बोलून नाहीसी झाली.. आणि इकडे मानवीय दुनियेत प्रज्ञान आपले डोळे उघडले.. तेव्हा अचानक तो हिजडा भयंकर रुपात दिक्षाच्या जवळ होता… बाकीच्या सर्वांचे डोळे झाकले होते.. आणि आदित्यचे फक्त शरीरच येथे होते आणि आत्मा …. तिकडे प्रज्ञा आपल्या साध्या अवतारात परतली होती.. तिने त्या

पिशाची हिजड्यांचा तो भयान अवतार पाहिला होता… तरीही तिने काहीच शब्द न बोलता आपले डोळे मिटून घेतले.. त्या हिजड्या पिशाचास समजले कि आदित्य आत्म्याच्या दुनियेत पोहोचला आहे …इकडे आदित्य अजून धक्क्याने प्रज्ञा व इतर जणांकडे पाहत होता.. त्याने बाजूंच्या मेणबत्या पाहिल्या.. तिथल्याच पणत्यावर

देखील त्याची नजर गेली.. त्या सर्वांच्या जळणाऱ्या वाती या वरती नसून खालच्या दिशेने झुकल्या होत्या.. सर्व काही उलट दिसत होत.. अचानकच आदित्यच्या समोर एक काळा दरवाजा प्रकट होऊ लागला.. त्या दरवाज्यास रक्तामांसाने भरलेली कडी निर्माण..झाली आदित्यने तो दरवाजा उघडला.. आणि तो आत पाय ठेवणार कि

तेवढ्यात मागून कोणीतरी त्याला खेचून दूर हिबाळून दिले.. “हार्रर्ग्र्रर्र्र्र…आवाज करीत कोणीतरी आदित्यच्या समोर उभ होत, जणू कोणी रागाच्या भरात आदित्यला आत जाण्यापासून अडवल होत आणि तो खुद्द हिजडा ते पिशाच आदित्यला अडवण्यास आले होते. आदित्यने प्रथमच आपल्या जीवनात असे इतके भयंकर पिशाच

पाहिले होते.. इकडे प्रज्ञा आणि सर्वांनी डोळे उघडले होते. आदीचे शरीर ..इकडे तडफडू लागले.. दिक्षा आदित्यच्या जवळ आली पण प्रज्ञाने तिला उठू दिले नाही.. गोविंद आणि रॉकीने तिला धरून ठेवले होते. प्रज्ञा ने आपले डोळे झाकले.. प्रज्ञाचा आवाज जणू आदित्य पर्यंत पोहोचला.. आणि ती त्याला म्हणाली ..”आदि तुझा

आत्मा त्यांच्या दुनियेत आहे.. आणि तू पण त्यांच्या पैकीच एक आहेस.. तू सुद्धा त्या पिशाचा सारखाच ताकतवर आहेस..तो हि एक आत्मा आहे आणि तू पण.. तुझ्यात अधिक ताकत आहे आदित्य.. तू त्याच्यापेक्षा जास्त ताकतवर आहेस मार आदी त्याला .. मार आदी मार …इकडून प्रज्ञा आदित्यला त्याची शक्ती जाणवून देत होती..”

आदित्य रागाच्या भरात उठला .. आणि “याह्ह्हह्ह्ह…दूर हो माझ्यापासून” असे आदित्यने गर्जना…करीत त्या समोरील हिजड्याच्या पिशाचास आपल्या दोन्ही हातानी धक्का मारला आणि त्या धक्क्याने ते पिशाच्च अंधारात दूर उडून पडले… आता त्या दरवाज्याच्या आणि आदित्यच्या मध्ये कोणी नव्हते आदित्य ने तो दरवाजा

ढकलला “क्र्रर्र्र्र…कर्रर्रर्रर्र आवाज करीत दरवाजा उघडला… कि दरवाजा उघडताच क्षणी ” असंख्य वटवाघळे त्या दारातून बाहेर आले… आदिने डोके खाली झुकवून स्वतःला वाचवले.. आणि तो आतमध्ये गेला आतमध्ये जणू तोच बंगला आणि तोच हॉल सर्व काही.. सारखेच होते… आदित्यला पुन्हा प्रज्ञाचा आवाज ऐकू आला. “आदी

अनिरुद्ध खाली आहे तळघरात ..” आदी ठीक आहे म्हणणार तितक्यात आदित्यच्या समोरून एक पूर्णपणे नग्न वृद्ध व्यक्ती आला.. त्याच्या न भुवयांवर केस होते न त्याच्या डोक्यावर.. त्याच्या तोंडात दात नसून सुळे.होते.. त्याला पापण्यांना पण केस नव्हते.. त्याचे हात रक्तानी भरलेले होते.. आणि लांबलचक हाताची नखे.. ते

आदीच्या पुढ्यात केव्हा आले ते आदिला कळलेच नाही.. ते आदीच्या तोंडाजवळ आले आणि त्याने आदीचा वास घेण्यास सुरुवात केली…प्रज्ञा चा पुन्हा हळुवार आवाज आदिला आला.. आदी हलू नकोस तो काही करणार नाही तो जाईल निघून.. आणि तसेच झाले तो निघून गेला.. आदी हळूहळू पायऱ्या चढून वरती संपतच्या

खोलीकडे जाऊ लागला कि अचानक दोघातिघांनी मिळून आदित्यचा पाय ओढला आदि तोंडावरच आदळला आणि इकडे आदीच्या मानवीय शरीराच्या तोंडून रक्त वाहू लागले.. दीक्षा त्याला पाहून रडू लागली… पण प्रज्ञा ने तिला कसलेच उठू दिले नाही प्रज्ञा सतत एका मंत्राचा जाप करीत होती… इकडे आदित्यने खाली लक्ष

दिले..तर खाली विचित्र बुटके अत्यंत भयंकर चेहऱ्याचे भुते.. आदीचा पाय ओढत त्याला खाली आणत होते… त्यांना आदित्यच्या शरीरात प्रवेश हवा होता.. आदित्यच्या आत्म्यास नष्ट करून ते सर्व भुते आदित्यच्या शरीरात येऊ पाहत होते… आदिने त्यांचा प्रतिरोध करीत… त्यांना जोरदार लाथा घालत दूर केले.. आणि आदित्य धावत

वरती आला.. आणि संपतच्या खोलीपाशी आला आदिने दरवाजा उघडला… कि त्याचक्षणी ..”विचित्र आवाजात हसत त्याच्या मागून काहीतरी पळाले..”आं..हीइह्ह्ह्ह..” आदी त्या चीतकाराने अत्यंत बावरला पण त्याने आपले मन खंबीर आणि भक्कम ठेवले .. आता आदित्य त्या कपाटाच्या जवळ होता आदिने कपाट सरकवले ते

अलगदच सरकले गेले.. आदित्यकडे जणू असामन्य ताकत आली होती.. ते कपाट सरकताच .. आदित्यला समोर शिना दिसली तीच्या गळ्यावर जखमा होत्या.. ती आदित्यकडे हात करून आदित्यला हाक मारत होती तीझ्या डोळ्यातून रक्तांचे आश्रू वाहत होते… आदिने आपला हात तीझ्याकडे वाढवला…कि अचानक त्या

हिजड्याने शिनाला पूर्वीप्रमाणे ओढून घेतले.. आदित्यही यावेळी… तीझ्यासोबतच खाली पोहचला..आणि तो त्या तळघरात पोहचला… आदिने इकडे तिकडे पहिले सर्वत्र एक निळसर काळोख.. काही ठिकाणी रक्तमांस पडल होत.. एक विचित्र दुर्गंधी तेथे होती… आणि शेवाळी भिंती.. आदित्य थोडे पुढे जाणार कि त्याच्या समोर

एक तरुण एक तेजवान व्यक्ती उभा राहिला.. त्या व्यक्तीने… आदित्यकडे आणि आदित्यने त्याच्याकड पाहिले.. तो तरुण व्यक्ती थोडा अंधाऱ्या भागात होता.. आदित्यने थोडे पुढे होऊन विचारले.. कोण आहे ? तो संदिग्ध व्यक्ती अंधारातून बाहेर आला… आणि तो होता अनिरुद्ध.. त्याने थेट आदित्यवर वार केला… आणि

आदित्यला एक मुक्का मारत त्याला खालीपाडले अनिरुद्धच्या हातात एक साखळ दंड होता.. त्याने तो आपल्या हातात मुक्क्याच्या रुपात गुंडाळला आणि तो आदित्यवर अजून एकदा धावला. आदित्यने तो वर हि चुकवला.. आणि आदित्य ओरडला … अनिरुद्ध थांब मी पिशाच नाहीये… मी आदित्य आहे सुनीलचा मित्र… अनिरुद्ध

थांबला आणि थोडा चमकला.. त्याने आदित्यला पाहत त्याला उठण्यास हात दिला… आदित्य त्याच्या सहाऱ्याने उठला मागून कोणीतरी अनिरुद्धच्या पोटात एक धारदार शस्त्र घुसवले.. आदित्य ते पाहून थोडावेळ सुन्न झाला…. पण मागून ज्याने वार केला होता… तो होता खुद्द अनिरुद्ध .. आणि खाली पडले होते अनिरुद्धच्या रुपात

एक पिशाच.. खरा अनिरुद्ध आदित्य जवळ आला.. आणि म्हणाला …”या पिशाचाने माझ रूप घेऊन तुझ्या सोबत मानवी दुनियेत येण्याच प्रयोजन केल होत..” hello मी अनिरुद्ध ..आणि तुम्ही … आदित्य त्याच्या बोलण्याने भानावर आला… “आः ….म,,, मी आदित्य.. मला सुनील यांनी पाठवले आहे … म्हणजे सुनील ने ते

शेवटचे पान वाचलेच तर कि मी परत जिवंत होऊ शकतो ते… गुड ..” कि प्रज्ञाचा आवाज आदित्यला आला.. आदित्य वेळ खूप कमी राहिला आहे… त्या दरवाज्यातून आत्मालोकातील पिशाच आपल्या दुनियेत येऊ पाहतायत तुम्हाला काही करून तेथून इकडे यावे लागेल लवकर घाई करा… आदित्य आणि अनिरुद्ध धावत वरती

आले .. आणि दारापर्यंत पोहोचताच तेथे दारावरच तो हिजडा ते भयंकर पिशाच त्या दोघांना अडवण्यास उभे होते… इकडे अतिभयानक वादळ सुटू लागले होते.. त्या पिशाचाने स्वतः तो दरवाजा उघडला… पण त्या दरवाज्यात असंख्य प्रेत मानवी दुनियेत जाऊ लागले.. आदी अनिरुद्धला म्हणाला अनिरुद्ध आपल्याला काहीही

करून यांना अडवावे लागेल…. जर हे आपल्या जगात आले तर अनर्थ होईल अनिरुद्ध म्हणाला झाड मुळासकट उखडाव लागते आदि… घाव घालायचा तर त्या हिजड्यावर असे म्हणतच अनिरुद्धने आदित्यकडे पाहिले… दोघांनी एकमेकांना इशारा केला… आणि त्याचक्षणी ते दोघे हि त्या पिशाच हिजड्यावर धावले… तरी त्या

हिजड्याने दोघांना दूर हिबाळून दिले… यावेळी प्रज्ञाने आपल्या मंत्रांचा जाप बंद केला होता आणि ती ते दार बंद करण्याचे मंत्र म्हणू लागली जेणे करून ते आत्मे मानवी दुनियेत येणार नाहीत .. अनिरुद्ध व आदिची शक्ती कमी झाली होती.. तरी हि ते दोघे प्राण पणाला लावून लढत होते… आदी दूर जाऊन पडला गेला.. ते प्रेत

विचित्र किंचाळत हसत अनिरुद्ध चा गळा आवळत होते… आदित्य तडफडत पडला होता … अनिरुद्ध मृत्युच्या तोंडात अडकला होता.. आणि ते द्वार देखील बंद होत होते आदित्य मनात देवाचा धावा करीत होता… कि अचानक .. आदित्यच्या बाजूस एक विभिन्न रुपी अवजार पडलेले आदित्यला दिसले…आदित्यच्या लक्षात आले

कि ते तेच अवजार होते ज्याबद्दल पुस्तकात सांगण्यात आले होते कि यानेच त्या पिशाचाचा नाश होईल आदित्य उठला आणि धावत जाऊन त्याने त्या अवजाराने त्या प्रेतावर वार केला.. कि त्याच क्षणी एक लक्ख प्रकाश सर्वत्र पसरला गेला. सर्व पिशाच नाहीसे झाले तो हिजडा अत्यंत भयंकर रीतीने जळू लागला होता… तेथे त्या

पिशाचाने एक मोठा चित्कार करत स्वतःचे शरीर फोडून घेतले… पण यावेळी उशीर झाला होता.. ते द्वार बंद झाले होते.. त्या दाराच्या पलीकडे दिक्षा प्रज्ञा रॉकी आणि गोविंद आदित्यची वाट पाहत होते.. त्यांना हि कळून चुकले होते कि आता ते शक्य नाही प्रज्ञा स्वतःच्या चुकीने पश्चाताप करून घेत होती दिक्षा तिला पुन्हा ते दार

उघडण्याचा आग्रह करीत होती.. पण ते आता अशक्य होत आणि अनिरुद्ध व आदित्य इकडे अडकून होते.. आदित्य व अनिरुद्धने देखील आता धीर खचून गुडघे टेकले होते ते हतबल होते.. कि अचानक सर्वत्र एक लक्ख दिव्य प्रकाश पडला आणि तो दरवाजा आपोआप उघडला गेला.. इकडे अचानक आदित्यच्या शरीरात

आणि अनिरुद्च्या शरीराने हालचाल चालू केली… आदी आणि अनिरुद्ध उठले व त्यांनी पहिले कि दरवाजा उघडला होता ..पन कसा ? आदित्यने मागून येणाऱ्या प्रकाशात पाहिले तेथे खुद्द सूर्यभान मंडलक उभे होते त्यांनीच आदित्य साठी व अनिरुद्धसत्हो तो दरवाजा उघडला होता… आदित्य त्यांचे आभार मानत अनिरुद्धला

घेऊन मानवी दुनियेत परतला … कि त्याच वेळी अनिरुद्ध आणि आदित्य.. हे दोघे जिवंत झाले… अनिरुद्धआणि आदित्यला पाहून सर्वांच्या चेहऱ्यावर आनंदाची छटाच उमजली… दीक्षा आदित्यला माघारी पाहून थेट पळत त्याच्याशी बिलगली… व रडत रडत त्याच्या चेहऱ्यावर चुंबने घेऊ लागली… आणि परत अजून धाई मोकळत ती

आदित्यला बिलगली,,,… सर्वांनी आदित्यचा जल्लोष केला … आदित्यने ती बातमी सुनीलला कळवली सुनील देखील ताबडतोब तेथून आपल्या मित्रास भेटण्यासाठी परत येऊ लागला .. आणि अश्या रीतीने रहस्यभेदाचा अंत झाला.

तो परत उठला आहे या कबरीमधून

पूर्ण चंद्राची ती पुनवेची रात्र होती …. वाउऊऊsssssss….व्हा­उऊऊऊऊऊ …….. . करत स्मशाणाच्या दिशेने पाहून कुत्री जणू जिवाच्या आकांताने इवळत होती….. घनदाट
अश्या त्या काळोखात त्यांचा आवाज सर्वत्र कहर माजवत
होता इतका कर्णकर्कश….. त्या स्मशानातून जणू वटवाघळे आपापली झाडावरील
जागा सोडून …सैरवैर होऊन फडफड फड फड उडत होती….
त्या स्मशानाच्या एका कोपर्यातून घुबड जणू त्या अंधारात मृत्यूराग गात होत…. ते भयाण वातावरण… एखाद्या… अमानवीय ताक्तीच्या.. वास्तव्याची पुष्टी करत होत…. स्मशानातील चांडाळ(स्मशानातील तांत्रिक) आपल्या…. पडक्या जुनाट घरातून खिडकीतील दिवा लावत लावत…. बाहेर धुरकटलेल्या वातावरणात चालणार्या हालचाली पाहत होता …..आणि चिंतातुर होऊन म्हणाला “आई जगदंबे हे काय घडतय …. काय जाणवतय हे मला……

कोणाची चाहूल आहे ही…… काय आहे हे … ना मनुष्य…..! ना श्वापदं.. .आई . धाव! आई जगदंबे …. धाव! ” असे म्हणत त्याने बाहेरच्या वातावरणातील आपली नजर काढून … काठीच्या सहायाने लंगडत लंगडत आत आला आणि आत येऊन … त्याने राखेने … एक लहान वर्तुळ आखले….. आणि तोंडातल्या तोंडात … काहीतरी मंत्र त्याने पुटपुटला व खिशातून थरथरत… कवड्या काढून त्यावर फुंकर मारली….. आणि मुटठी फिरवत … त्या वर्तुळात फेकल्या…. फेकताच क्षणी जणू भयाण शांतता त्या स्मशानात पसरली ….. त्याने
आपल्या कवड्यांना निरखून पाहिले… हळू हळू जणू … त्या आपल्या रंग बदलत होत्या … लाल …. लाल…… लालभडक … विसतवा सारख्या त्या तापल्या होत्या…. की अचानक त्या करपून काळभोर पडून गेल्या ….. त्याने थरथरत्या हातात त्या उचलून घेतल्या … उचलून घेताच काही क्षणात त्याच्या तोंडून शब्द आपोआप बाहेर .. पडले “नाश …. नाश होणार…. खूप मोठा नाश आई जगदंबे …असे म्हणत तो लंगडत लंगडत जाऊन .. खिडकीतून बाहेर
वरती आकाशाकडे पाहत…कळवळीने हात जोडतो आणि म्हणतो “.मदत कर ग आई जगदंबे …. तो आलाय … तो परत उठला आहे या कबरीमधून ….. ” ….. त्याची गरज आहे…. असा जो … विचाराच्या पलीकडील विचार ठेवणारा असावा …. जो वाघाच काळिज ठेवणारा असावा आई …… तसे त्याचे बोलण थांबताच क्षणी खिडकीतून… बाहेर ढगाआड लपलेला चंद्र निखळत बाहेर येतो … व त्याच्या अंगवार त्या च्ंद्राचा लक्ख प्रकाश पडतो…. चिंतेच्याच सुरात स्मित हस्य करत… तो आकाशाकडे पाहून आपले हात जोडतो…..
***
“वुssssssss धदड..धदड…धदड..धदड धड…. ससस्ससस……. ” करत रेल्वे वाकवड स्टेशन वर थांबली …. त्यातून एक पंचीविशितील एक देखणा असा तरुण..कडक पण साधे वस्त्र घालून….असलेला …हातात एक बॅग आणि पाठीवरती एक बॅग… असे घेऊन तो उतरला … स्टेशन वरील थंड हवा त्याच्या अंगाला झोंबत होती तरी… ती सहन करतच
तो खाली उतरतो….इकडे तिकडे नजर टाकत असतो की अचानक त्याच्या नजरेस ‘ ती’ पडते..तिला पाहताच त्याच्या तोंडून एक स्वर निघतो “व्वा ..! किती सुंदर आहे ती…?”
ती ..अंगाला लागणारा गार वारा टाळण्यासाठी अंगाभोवती शाल गुंडाळून उभी होती…एका हातात कसले तरी पुस्तक होते ..तेच सांभाळत शाल आवळून धरत होती …. वार्याने आपल्या चेहर्यावर येणारे केस सावरत…होती चिंतेने आतुर होऊन एकवेळ स्टेशनच्या गेटकडे तर कधी आपल्या बॅगेकडे पाहत होती….जणू कोणाचीतरी वाट पाहत होती… इतकी सुंदर
की स्वर्गातील अप्सरा देखील तिच्यासमोर फिकी पडेल… जणू परीच होती ती… समुद्रा सारखे खोल वाटणारे, निष्पाप हरिणी सारखे सुंदर टपोरे डोळे… गुलाबाच्या पाखळीपेक्षा ही लाल ओठ …त्याला वाटत होते की तेथे चंद्राचा नाही…. तर तीचाच प्रकाश सर्वत्र पसरला आहे… इतकी ती सुंदर होती… खूप मनमोहक…. एवढ्यातच तिच्या जवळ कोणीतरी आले.. एक वृद्ध पण मध्यम वयाचा गृहस्थ .. जवळ येऊन जणू तो तिला उशीर झाल्याबद्दल माफी मागत होता .आणि भीत भीत गडबडीत तिचे सामान उचलत होता … तेवढ्यात याच्या ही जवळ कोणीतरी येत.. व त्यास म्हणते “साहेब टांगा ” तसे त्याचे लक्ष तिच्यावरचे हटून
त्या टांगा विचारणार्याकड जाते…. तो त्यास पाहत उत्तर देतो “हो पाहिजे टांगा ” तेवढे बोलून तो त्या मुलीस पाहण्यास वळतो…. पण ती तेथून नाहीशी होते … स्टेशन तसे खूपच लहान होत .. एकूण 10 – 15 च लोक
होती तिथ…पण ती त्याच्या नजरे पासून नाहीशी झाली होती…. हा ही मग निघतो … व टांग्यात जाऊन बसतो…. चक…चक …चक.. आवाज करत घोड्याच्या टापाना साथ देत टांगा पळत होता…. घनदाट अश्या जंगलातून .. जात जात जंगली श्वापद… पशू चित्र विचित्र आवाज करत.. होती… तेवढ्यात टांगेवाला … त्यास म्हणला “साहेब तुम्ही कुठल म्हणायच ? आणि इथ काय करताय आमच्या गावा मंदी ” तसा तो तरुण त्यास स्मित हास्य देत म्हणतो “मी अमन…. येथे तुमच्या गावात फिरायला आलोय… मस्त निसर्गरम्य आहे रे तुमची गाव… खूपच छान …. “असे बोलता बोलता तो अचानक थांबतो .. व एका गूढ विचारात बुडून जातो…. “कोण असेल ती ? याच गावातील असेल का? किती सुंदर होती …
आणि किती मनमोहक?”
त्याच्या विचारात बाधा बनत तो टांगेवाला त्याला विचारतो….. “साहेब कुठ न्यायच तुम्हाला ?
अमन म्हणतो “इथे तुमच्या गावात एखादे कोंटेज आहे का रे ? राहण्या करिता … ” होय न साहेब आहे लय मोठ बघा … पण काही दिसा पूर्वी तिथ एक कुटुंब राहयला आल होत … तुम्हाला म्हणून सांगतो साहेब.. ते कुटुंब आले त्याच्या दुसर्या दिवशीच गायब झालं बघा! म्हणून तिकड कोण जास्त फिरकत सुदिक नाही आम्ही बी नेत न्हाय …. पण तुम्ही नवीन दिसतात म्हणले न्यावे “असे बोलत बोलत तो टांगेवाला अचानक दचकून थांबतो…. जणू त्याचे घोडे पुढ जाण्यास तैयार नव्हते त्यास जणू कसल्यातरी अडखळीची चाहूल.. लागली होती….टांगयावाला ही जणू भांबरलेला… समोर काहीतरी पाहून…. अमनला कळलेच
नाही “टांगा का थांबला असेल?” असा विचार करत त्याने टांग्यावल्याच्या दिशेने बाहेर पाहिले … तर बाहेर पाहताच क्षणी … त्याच्या नजरेस ते ‘कोटेज’ पडले … इतके सुनसान… इतक भयंकर वाटत होत की विचारू नका …… .मोठे असे लोखंडी फाटक होत त्याला…. एकूण दोन- एकमजली होत ते कोटेज…. अंधारात बुडालेल फक्त
त्याच्या फाटकाशी दिव्याचा उजेड होता … .तसे टांगेवाला अमनला भीतभीत म्हणाला “साहेब तुम्ही जावा इथून पुढ!… मी नाय येऊ शकत … जावा तुमचं तुमी …” असे म्हणत तो टांगेवाला गरर्कन आपला टागा वळवून घेतो … व अमनला थोड्या दूरच सोडत निघून जातो… अमन आपले सामान घेऊन .. फाटका जवळ जाऊन इकडेतिकडे पाहतो…. तस समोरून अमनला फाटकातून दिसते हातात एक कंदील घेऊन … अंगाभोवती घोंगडे गुंडाळून एक माणूस त्याच्याकडे येताना त्याला दिसतो…. अमन त्यास … श्ंकाकुर नजरेने पाहतो…. तसे तो जवळ येत होता … तो खूपच जवळ आला होता …. जवळ येताच त्याने फाटकाच्या आतून .. अमनच्या चेहर्यावर कंदील धरला … तसे अमनने आपला हात उजेड
टाळण्यासाठी आडवा धरला…अचानक अमनला त्याच्या कानावर एक एक साधा आणि गावठा आवाज त्याच्या कानी पडला “कोण म्हणायच तुम्ही ?” अमनने आडवे धरलेल्या हातातूनच त्या माणसाला पाहिले… व म्हणला “मी… मी अमन… मी.. एक पर्यटक आहे …हे गाव पाहण्यासाठी आलोय येथे “….. तसे त्य माणसाने ते फाटक एका हाताने उघडले ” या आत….. हाय आमच्या हिथ राह्यला जागा …. रावू
शकता तुम्ही “असे त्याचे म्हणणे ऐकून अमन त्यास म्हणतो “ओह धन्यवाद!! हा खूप आभारी आहे मी आपला ” असे म्हणत अमन नी आपले सामान उचलले व त्याच्या मागे मागे जाऊ लागला …. सामान घेऊन जात असताना त्याची नजर
वरती एका खिडकीवर पडली … त्या खोलीतिल उजेडात आत कोणीतरी बसले
असल्याची साउली खिडकीवर पडत होती…. कोणी तरी जणू टेबलवर बसून काहीतरी लिहतय अशी साउली होती…. अमन थोडा वेळ नीट निरखून पाहू लागला … ती एक तरुण मुलगी वाटत होती…. …खिडकीतून तिची फक्त साउली पडली होती…. तसे अमन पाहत पाहत आत त्या कोटेजात जातो … आत जाताच सर्व पाहून तो अचंबून जातो.. इतके विचित्र वाटणारे ते कोटेज होत…..काही मोजक्या नेमक्या खोल्याच उजेडात होत्या… आणि दुसर्या मजल्यावर जाण्या करिताच्या दोन्ही बाजूस पायर्या होत्या त्याही … काळोखात होत्या ….त्या माणसाने कंदिलचा उजेड पायर्याच्या दिशेने केला…. व अमन ला वरती जाण्याचा इशारा केला व त्यास सौम्य आवाजात म्हणाला साहेब गाव आहे ना हे लाइट नसते आमच्या इथ जास्त म्हणून कंदील वापरताव आम्ही… तेवढ्यात लाइट येते .. व अमन चे त्या माणसा कडे लक्ष जाते त्याला पाहताच अमन एका विचारात पडतो…
असे का वाटत आहे मी याला पाहिलय या आधी पण…. कुठे? कुठे पाहिले आहे मी याला ?” तो व्यक्ति अमन पासून थोडा दूर काही तरी आणण्यास जातो तेव्हा अमन च्या लगेच लक्षात येते …” अरे हा!” चुटकी वाजवत अमन म्हणतो “मी याला स्टेशन वर पाहिलय हा त्या मुलीस न्यायला आला होता? तिची माफी मागत होता “…. तसे अमन जणू खूपच उत्सुक होतो… व त्याच्या जवळ जाऊन त्यास म्हणतो…. “राव ऐकता का? जरा…
मी तुम्हाला थोड्या वेळापूर्वी स्टेशन वर पाहिले होते … ?” तसे तो नौकार माणूस अमन कडे वळतो आणि त्यास काही आठवून दचकत म्हणतो “स्टेशन वर ओह हा ! मगाशी मी आलो होतो स्टेशनवर ….. काव्या मेमसाबला आनायला आलो होतो ?” तसे अमन खूपच उत्सुक होतो… आणि विचारतो “काव्या मेमसाब? म्हणजे त्या ज्या मगा स्टेशनवर उभ्या होत्या पहा शाल पांघरून?….. आणि तुम्ही त्यांची समजूत घालत होतात त्याच ना …. ” “होय होय साहेब त्याच त्याच काव्या नाव आहे त्यांचं त्या लेखिका हायेत साहेब मोठ्या त्या भुताखेतावर गोष्टी लिवतात बघा…. ते त्या वरच्या खोलीत राहतात इथ या आमच्या काटेजात … लय घटना घडल्या हुतया म्हणून, त्या इथ रिसर्च का काय ते
करायला आल्या आहेत…. आणि पुस्तकं लिवायला पर तुमी का ईचारताय ” तसे अमन म्हणतो “अरे काही नाही… सहजच “…. बार साहेब मी जातू .. माझ घर लांब बघा बाहेर गावात हाय माजी सायकल हाय … काय जेवाय लागले तर आत मंदी म्या डबा ठेवलाय बार म्या जातू ” असे म्हणत तो नौकार ही जातो… अमनला लाइट आलेली देखील असताना… ते घर थोड विचित्र वाटते…. अमनच्या डोक्यात लगेच विचार चमकला .. “अरे अमन ती मुलगी तर इथच वरती राहते …. जीला तू स्टेशनवर पाहिलेले अमन… यार तीच नाव पण काय छान आहे “काव्या”…. “काव्या ” काव्य आणि अमन….. “काव्यामन” वा अमन काय जुळवा जुळव करतोयस यार…. चला तिला भेटून येऊन….. ” असे म्हणत अमन पायरहून वरती जाऊ
लागतो की अचानक थांबतो व किचन कडे वळतो .. आणि आत जाऊन तेथील डब्बा हातात घेतो .. व मजेणे नाचत नाचत …काव्याच्या खोलीकडे जाऊ लागतो….की अचानक काव्याच्या खोलीतून एक किंकाळी अमन ला ऐकू येते ..अमन नाचणे थांबवतो आणी धावतच जाऊन… काव्याच्या खोलीचे दार उघडतो…..” काय..? काय झाले ? “…. अमन आत गेला तेव्हा त्याने पहिले … की काव्या …. भीतभीत
वरती भिंतीच्या एका कोपर्यात पाहत होती…तिचा फक्त टेबललॅम्प चालू होता.. त्या उजेडात
तिला भिंतीच्या कोपर्यात काहीतरी दिसले होते..तसे अमन ने विचारले “काय झाले ? का ओरडलात तुम्ही काव्या? ” तसे काव्याने त्या भिंतीच्या कोपर्याकडे आपले बोट करून दाखवले तिथे एक पाल वळवळत होती… तिला पाहूनच
काव्या ओरडली होती… तसे अमन ने पालीला पाहताच त्याला मोठमोठ्याने हसू फुटले… तो जोरजोरात हसू लागला “हहाहाह
हहाहहह ….अहो अहो पाल तर आहे ती फक्त …..
हहाहा किती घाबरलो मी .. मला वाटले काय झाले का काय ? ” …. तसे म्हणत अमन ने झाडूने पाल हाकलली… काव्या त्याच्या कडे जणू नाराजीच्या नजरेने पाहत होती …. अमन ल तिचा अर्थ
कळला आणि तो म्हणाला “सॉरी सॉरी .. अहो मी कंट्रोल नाही करू शकलो …. प्लीज मला माफ करा “…… तसे काव्या त्यास भुवया आकसून डोळे तीक्ष्ण करून त्यास पाहत म्हणाली .. “बाय द वे मिस्टर हू आर यू ? आणि इथे काय करताय तुम्हाला माझे नाव कसे माहीत आणी न विचारता माझ्या खोलीत कसे काय शिरलात…. “ती त्याच्या कडे बोट करत म्हणाली … तसे अमन भांबरला “आ…म… मी मी … मी ” “बोला ! बकरीसारखं म ममम काय करताय” “अहो मी हे गाव फिरण्यास आलो होतो ….. येथील सौंदर्य पाहायला …
मला राहयला जागा हवी होती … म्हणून मी येथे या कोटेज मध्ये आलो …. तो नौकार गेला निघून त्याला उशीर होत होता म्हणून आणि त्याने डब्बा ठेवला होता तुमच्यासाठि तोच देण्यास आलो होतो…. पण तुम्ही किंचाळलात मग मी धावत आत आलो …. आणि आत आलो तर पाहतो ” “बस बस समजले मला आणा तो डब्बा इकडे … ” असे म्हणत काव्या त्याच्या कडून.. डब्बा घेतो … व त्यास म्हणते “ठीक आहे जाऊ शकता तुम्ही ” अमन लगेच गुपचुप आपली मान खाली घालून दरवाज्याकडे वळतो आणि जाऊ लागतो तसे मागून काव्या त्यास हाक मारते “अहो … थॅंक्स .. त्या पालीला हाकलल्या बद्दल ” अमन उत्सुकतेने वळून
तिला काहीतरी बोलणारच
असतो की ती म्हणते …”थॅंक्स अगेन बाय “… मग अमन तिला पाहत पाहत च “ओके .. बाय ” आला तसाच उलट्या पावलाने बाहेर जातो.. आपल्या खोलीकडे जाण्यास निघतो….तसे काव्या ही डब्बा टेबलवर ठेवते आणि काहीतरी लिहण्यात गुंग होऊन जाते जे तिने पाली मुळ अर्ध्यातच सोडले होते… लिहता लिहता ती खूप गुंग होऊन जाते.. बाहेर अमन.. आपल्या खोलीत जाऊन पडतो… काव्या त्या गावात … त्याच कोटेजच्या अफवाह ऐकून आली होती…. तिथे राहयला आलेल एका रात्रीत एक कुटुंब नाहीसे झाले होते….. काव्या ने त्या कोटेज बाबतीत आपल्या डायरीत लिहून ठेवत होती .. ती एक लेखिका होती आणि तिला अशाच एका घटनेची आणि जागेची गरज होती…. पण ती समोर आ वासून असणार्या मृतयू मय संकटापासून अजाण होती….. लिहता लिहता काव्याला जाणवू लागले की खिडकीच्या बाहेर
खाली एका झाडपाशी कोणीतरी उभे राहून तिला पाहत होत….अंधारात तो अंधुक अंधुक असा दिसत होता जरा पन्नाशितील व्यक्ति होता तो.. एका हातात लंगड्या पायसाठी आधार म्हणून काठी होती.. तो खूप मोठे मोठे डोळे करून तिला पाहत होता… काव्या उठली आणि खिडकीतून तिने खाली पाहिले
पाहता क्षणी ती दचकली … तिला अंधारात तो ठीक रीतीने दिसला नाही पण तिला एक जबर कोरडा आणि डांबरट ” आवाज आला “चूक करतेयस ….खूप मोठी चूक करतेयस तू पोरे….. त्याच्या विषयी लिहून…. येत आहे तो परत…. लक्षात ठेव या पारबाचे शब्द …. ” काव्या त्याच्याकडे खूप अवाक होऊन पाहत असते त्याच्या प्रत्येक शब्दांनी तिच्या अंगावर काटा उभा राहो तिचे कानसुल तिला गरम भासत होते… तश्या स्थितिच काव्या आपले लिहणे बंद करते व बेड वर निपचीत जाऊन पडते …तिला झोप लागते की अचानक
तिला कोणीतरी श्वासाच्या आवाजात हाक मारते
“काव्या ससाससास्सस…..हाहहहहहह….” असे शब्द काव्याच्या कानावर पडताच ती दचकून जागी होते पण तिथे तिला कोणीच दिसत नाही ..पण पुन्हा तोच आवाज तिला ऐकू येतो काव्या घाबरते व भीत भितच आपला कापरा वाज थोडा वाढवून विचारते “कोण? कोण आहे ? …. स स समोर का येत नाही ” काव्याच्या त्या आवाजाने तो दूसरा आवाज जणू झाकला गेला व पुन्हा आला नाही …. काव्या जवळ ठेवलेले ग्लासभर पानी घटाघाट प्यायली …. तसे त्या सोबत तिने
ठरवले …उद्या त्या माणसास हुडकून भेटायचे “काय म्हणणे असेल त्याच? का नको लिहू म्हणत आहे तो मला मनीष बद्दल? असे काय आहे होत या कोटेज मध्ये मला याचा थांगपत्ता लावावा लागेल” विचार करत करत काव्या झोपी गेली …….. पहाट झाली काव्या आपल्या अंथरुणात साखरझोपेत होती … पण तिच्या त्या साखरझोपेत भंग पडण्यास काही वेळ लागला नाही….. अचानक तिचे अंग थरथरू लागले जणू ती कशापासून तरी आपली सुटका करवून घेण्याचा प्रयत्न करत होती… कोणीतरी जणू तिला जाक्डून टाकलंय … तिचा श्वासोच्छवास वाढला होता अंगास घामाच्या धारा लागल्या होत्या .. तिच्या कानात हात पायात जणू मुंग्या आल्या होत्या …. तिच्या कानाजवळ कोणीतरी जणू फुसफुसतंय … तेच रात्रीचे शब्द पुन्हा पुन्हा तीच रात्रीची हाक तिला पुन्हा ऐकू येत होती “काव्यःहा स्स्स्सस्स्स ,,,,,,….हहहह्हहह” आणि त्याच लंगड्या माणसाचे वाक्य “चूक करतेयस तू खूप मोठी चूक करतेयस ……”…. हे सर्व वाक्य शब्द तिला चलबिचल करून टाकत होते …. ती धडपडत होती .,.., की चाललय हे समजून घ्यायला पण अचानक धक दिशीने काव्या भानावर आली … बाहेरील खिडकीतून कवडसे आत पडत होत …. ते थेट तिच्या चेहर्यावरती ती उठली आपल्या अंगावरील चादर बाजूला करून … बाथरूम मध्ये बृश करण्यास गेली … ब्रश झाला … तिने तोंडावर पाणी मारून घेतले आणि आरशात पाहून टॉवेलने तिने आपले तोंड पुसले … आणि जसा तिच्या चेहऱ्यावरील तिने टोवेल बाजूस काढला तसा तिला एक भयंकर चेहरा आरशात दिसला जो तिच्या मागे उभा राहून हसत होता … काव्याला एक जोरदार झटका बसला तिची बोलती बंद झाली … त्याचा चेहरा .. जळका … आणि त्यावरतीच असंख्य जखमा त्याचे डोळे जणू त्याच्या डोळ्यांना बुभळ च्या नावाखाली … दोन जणू लहानसे काळेभोर टिंब काव्याने एका क्षणात मागे वळून पाहिले .. तो नाहीसा झाला .. काव्यास काही समजेना झाले होते … ती तशीच बाहेर पडली … बाहेर पडताच बाहेर दारातच अमन तिच्या करिता चहा घेऊन आला होता …. त्याला पाहताच तीला थोडा धीर आला … . काव्या घाबरलेली होती तिने जे दृश्य आत पाहिले होते ते तिच्या लक्षातले जात नव्हते …अमन ला जाणवले त्याला कि काव्या खप घाबरलीय कशाला तरी … अमन ने हातातील ट्रे खाली ठेवला आणि … त्याने तिला विचारले “काय झाले काव्या ?” तशी काव्य बोलू लागली .. ‘”माझ्या रूमच्या बाथरूम मध्ये कोणीतरी आहे ” त्याने काव्यास आत नेण्याचा प्रयत्न केला पण ती काही आत येण्यास तैयार होईना …. ती अमन च्या हातातून आपला हात सोडवून बाहेर येऊ लागली .. अमन ने हि जास्त कः न बोलता तिचा हात सोडला व त्याने विचारले काय झाले काव्या ? काव्या घाबरत घाबरत च त्यास म्हणाली माझ्या बाथरूम मध्ये काय तरी आहे . कोण तरी आहे ,,,, एकदम ….. तिचा श्वास भरत होता ती तसेच बोलण्याचा प्रयत्न करीत होती ….. एकदम विचित्रच चेहरयाचे आहे ते ….. अमन म्हणाला थांब मी पाहतो …. तसे अमन आत गेला त्याने ,,,… बाथरूम चे दार आत लोटले … आणि आत गेला अमन ने इकडे तिकडे पाहिले पण कोणीच नव्हते आरशावरील वाफ पुसत त्याने पाहिले तिथे हि कोणी नव्हते … पण जसे तो मागे वळला त्याची नजर फरशीवरील…. पायांच्या ठश्यांवर गेली … तर ते रक्ताचे ठसे होते … एका माणसाच्या पायाचे होते ते … अमन ला खूपच वेगळे वाटले … अमन त्या कडे पाहतच राहिला त्याला काहीच कळेनासे झाले कोण आले होते इथ ?…. कि अचानक अमनच्या डोळ्यासमोरच ते पायाचे ठसे नाहीसे झाले… अमनने परत इकडे तिकडे नजर टाकून काही तरी शोधण्याचा प्रयत्न केला पण व्यर्थ …अमन बाहेर आला त्याने काव्यास एकदा पाहिले आणि आपल्या चेहऱ्या वरती …एक स्मित हास्य आणत तिला म्हणाला … “नाही अग कोणीच नाहीये आत मध्ये तर … तुला शक्यतो भास झाला असेल ….” अमनने तिला ते सांगण्याचे टाळले…. कारण जर तीला ते सांगितले असते तर तीन अजूनच घाबरली असती …. अमन ने काव्यास खाली आणले … का जणू तिच्या त्या घाबरलेल्या अवस्थेची त्याला खूप कीव येऊ लागली होती … जणू तिचा त्रास तो त्याचा त्रास असा तो मानून होता … आणि तसेच होते .. कारण ती त्याच्यासाठी सर्वस्व झाली होती …. अमन ने काव्याला चहा दिला तिला थोडे बरे वाटले … आणि ती अंघोळीस गेली …. अमन आता खूप गूढ विचारात बुडून गेला होता … चहा घेत घेत तो बाहेर आला आणि वर्हांड्यात बसला …. त्याच्या डोक्यात बर्याच प्रश्नांनी काहूर माजवला होता …. तो त्यांनाच सोडवण्यात गुंग होता … कि अचानक त्यास … दूर कॉटेज पासून काही अंतरावरती एक वयस्क व्यक्ती उभा राहून आपल्याकडे पाहतोय अस त्याला दिसले …. अमनला वाटले असेल कोणीतरी … पण त्याने पुन्हा नजर टाकली तर तो त्याच्याकडेच पाहत होता .. अमन आपल्या जागे वरून उठला …. आणि त्याच्या जवळ जाऊ लागला इकडे काव्याला देखील एकटे सोडणे भाग नव्हते तरी त्याने त्या माणसाकडे जाण्याचा प्रयन्त केला आणि तो त्याच्या कडे पोहचला तो व्यक्ती आपल्या एका हातात काठी घेऊन … आपल्या दुसर्या तुटलेल्या पायाला आधार देत … खुन्नाशीने अमन ला पाहत होता … अमन त्याला काही विचारणार तेव्हढ्यात तो म्हणाला “का आलात इथ ?….. तो तुम्हाला सोडणार नाही .. तो तिला घेऊन जायला आलाय …. आणि तू हि त्याला पाहिलाच हो किनय” त्याच्या चेहर्यावर एक आशावादी क्रूर हस्य उमटले… अमन ला काही समजेना तरी त्यांने सरळ प्रश्न केला “कोणाबद्दल बोलताय ? कोण आलंय? कोणाला पाहिलं मी ? ” तसे तो माणूस स्मित क्रूर हस्य करत त्याला पाहू लागला …. आणि त्याने आपली काठी … एका हाताने वळवत माघारी घेतली … आणि जाता जाता तो अमन ला म्हणला “शैतान आहे तिथ …. निघून जा तिला घेऊन नाही तर तो तिला तुझ्या आधी घेऊन जाईल नरकात ”… अमन ला त्याच्या बोलण्याचे काही सुत जुळवून आणता येत नव्हते … पण त्याने जे पहिले होते ते देखील … अनपेक्षित होते …. न विश्वास ठेवता येणारे … अमन आत मध्ये फाटकातून आला … आणि दार आत ढकलून पोहचला … समोरील दृश्य पाहून त्याचे डोळे जणू लक्ख प्रकाशाने दिपले गेले … हृदयात जणू एका क्षणास .. असंख्य… वेळा ठोके पडत होते .. जणू त्याला जाणवत होत कि तो जिवंत आहे … कारण ती त्याच्या समोर उभी होती …. एकदम सुंदर …जणू परीच ! ओले केस सावरत . टॉवेल ने पुसत… खिडकीत उभी होती … तिचा तो सुंदर गोड मुखडा पाहून .. अमन पुन्हा त्याच्या विश्वात हरवला गेला होता …. अमन आत आलेला आहे हे पाहून तिने त्याच्या कडे पाहत स्मित हस्य केले .. व जवळ आली “चहा खूप छान होता धन्यवाद ! तुझे … मला जरासे बरे वाटले ” अमन तिच्या त्या सुरेख आवाजाने भानावर आला … तसी ती पुन्हा म्हणाली मी रात्री झोपण्या पूर्वी काही विचित्र गोष्टी झाल्या होत्या …. अमन कटक्ष झाला … त्याने तिला विचारले कसल्या गोष्टी काव्या तशी ती म्हणाली मी जेव्हा रात्री माझी कथा लिहित होते तेव्हा खिडकीतून बाहेरून एक लंगडा माणूस मला पाहत ओरडत होता कि “चूक करतेयस तू …. खूप मोठी चूक निघून जा ” आणि झोपण्या पूर्वी कोणी तरी मला एक विचित्रच अश्या आवाजाने हाक मारत होत …. खूपच वेदनादायक आवाज होता तो …. अस वाटत होत … आणि आता देखील बाथरूम मध्ये तो चेहरा …. खूप भयंकर वाटतय हे ….. अमन ने विचार केला काय असेल हे ? तो माणूस ज्याच्या बद्दल काव्या सांगतेय तो तर आताच बाहेर येऊन गेलाय ……..तेव्हा सखा माळी सायकल वरती आला होता … त्याने वर्हांड्यात आपली सायकल लावली आणि तो आत आला … आत येताच त्याने खांद्यावरील थैली बाजूला काढली आणि त्यातून एक डबा बाहेर काढला तो डबा त्याने काव्या आणि अमन च्या न्याहारी साठी आनला होता .. अमन ला भूक नव्हती आणि जे काही घडतय ते पाहून तर त्याची खायची इच्छा पण होत नव्हती ….. म्हणून अमन न तो डबा काव्यास दिला …. आणि तो किचन मध्ये सखा कडे गेला .. सखा किचनच्या कामात गुंग होता … अमन त्याच्या जवळ गेला … आणि म्हणाला “काय हो सखा भाऊ तुम्ही इथ किती वर्षे झाले काम करताय ?”….. सखा हातातील काम थाबवत म्हणाला एकूण “१० वरीष झाल असत्याल बघा !” अमनने पुन्हा विचारले “म्हणजे तुम्हास या गावातील लोकांचे या घराच भरपूर काही माहिती असेल ” तसे सखा बावरला “आं घराच ? काय माहित असं पाहिजे कि जवां मी इथ कामास आलो तेव्हा इथ फकस्त याचा एक जुना मालक होता पर आता त्यो इथ नाई रात त्यो शहरांनी राहतूया काव ?” तसे अमन म्हणाला “काही नाही ? तुम्हास कोणी असा गावातील एखादा लंगडा का पायाने असणारा माणूस माहित आहे का ?” अमन च्या त्या प्रश्नाने सखाला यावेळी जोरदार धक्का बसल्यासारखे झाले त्याच्या हातातील बशी खाली पडून फुटली … तो अजूनच बावरला त्याच्या माथी घामाचे ओस आले होते …. तो हळू हळू अमन कडे वळाला ,…,, आणि तो अमन ला काही क्षण फक्त पाहतच राहिला …. आणि त्याच्या तोडून फक्त एक शब्द बाहेर पडला आणि तो म्हणजे “पारबा,,,..!” अमन काही क्षण त्या कडे गोंधळलेल्या नजरेने पाहत होता …. कि कोणीतरी किचन च्या दारात उभे होते मध्येच म्हणाले “काय ? काय म्हणलात तुम्ही ?” ती काव्या होती बशी फुटल्याचा आवाज ऐकून ती तिथे आली होती आणि त्या दोघांच बोलन ऐकत होती …. ती तशीच सरसर आत मध्ये आली “आणि म्हणाली अमन हाच तो माणूस हेच ते नाव .. जो एक लंगडा माणूस माझ्या खिडकीच्या खाली उभा राहून ओरडत होता कि ” “चूक करतेयस तू .. लक्षात ठेव या पारबाचे शब्द ” हेच म्हणत होता ना” सखा काव्या सांगण्या आधीच म्हणला काव्या चकित झाली “हो हो हेच हेच ! तो पण म्हणत होता , पण तुम्हाला कसे माहित झाले ”…. सखाचा चेहरा चिंतातूर झाला होता… तो म्हणाला “ बाईसाहेब!!! अमनराव तुम्हाला धोका आहे … तुमच्या जीवाला लय मोठा धोका हाय …. ”…,. अमन ला काही समजेना तो म्हणाला नेमक काय झालय सविस्तर सांगा … कोण आहे हा पारबा ? का धोका आहे आम्हास …?” “सांगतो ….. सांगतो अमनराव … पारबा आमच्या गावच्या स्मशानातला चांडाळ हाय …. तांत्रिक हाय त्यो … आं त्यो कधी त्याच्या मसनातून बाहेर पडत न्हाय जर त्याला कुठशी लयच इपरीत वाटल तरच त्यो त्यची जागा सोडून एखाद्याला चेतावणी देतो …. पिशाच्च त्याच्या भोवती सतत भटकत राहत्यात ….. काय माहित कस केल लोक म्हणत्यात त्याच्याकड जगदंबा आईच वरदान हाय जगदंबा आईचा लय मोठा भगत हाय त्यो आन त्यान आपला एक पाय देवीला अर्पण केलता तवा पासून त्यो तसा हाय .. त्यान पर गावात कधी ….संकट आल्यास लय बरी मदत केली हाय … लोक त्याच्या कड कधी कधी जायला बी लय भित्यात …. आं त्यान स्वतः तुमच्या कड आलाय म्हणजे काय तरी इपरीत होणार हाय इथ तुमच्या संग देव करो तुमास्नी काय बी हु नि पर ” काव्या जराशी घाबरली होती …. अमन थोडा रागवला “हे बघा सखाराम अश्या भाकड कथा ऐकवून भेड्वू नका ” तेव्हा सखा म्हणला .. “भाकड कथा … येक सांगा मग अमनराव … जवा पारबा माघारी फिरला तवा तुम्हास्नी बघून त्यो हसला का ?” आता हे ऐकून अमन जरा सावरला त्याच्यात जणू एक जिज्ञासा निर्माण झाली त्याने बाकीच काही विचारले नाही …. तो थेट म्हणला “मग त्याचा अर्थ काय आहे ?” त्यो तुमास्नी बोलवतोय …. अमन हुंकारला “ह्म्म्म ठीक आहे कुठे भेटेल मग मला तो ” तसे काव्या त्यास म्हणली ….. “का ? कशासाठी ? ऐकल नाहीस तू ते आय म्हणतायत तो पारबा कसा आहे ते आणि तू तुझा जीव का धोक्यात घालतोयस …” … अमन काही बोलला नाही त्याने फक्त काव्या वरती एक नजर टाकली … आणि तो कॉटेज मधून बाहेर पडला सखाराम ने सांगितले होते .. इथून ६० एक पावल चालत गावाबाहेर जाव लागल … तिथ दोन पायवाट लागत्यात ..” अमन सांगितल्या प्रमाणे जात होता तो ६० पावल चालून दोन पायवाट असणार्या ठिकाणी पोहचला एक जी मुख्य रस्त्यास मिळत होती आणि दुसरी जी जंगलात जात होती .. अमन जंगलाच्या दिशेने चालत जाऊ लागला . सखाने सांगितल्या प्रमाणे अमन एका भल्या अवाढव्य वडाच्या झाडा पर्यंत आला त्या जंगलात जणू दिवसा सेखील अंधार गुडूप होता … सूर्याचे एखादेच कवडसे झाडाच्या फांदीतून आत येत होत… अमन त्या झाडा जवळ आला सखा सांगता सांगता म्हणला होता जवा तुमी झाडा जवळ पोचताल तवा त्या झाडा पासून थोड पुढ गेल कि एक कोरडी हिर असल त्याच हिरी पासून समोर बघितल कि त्योच असणार …. पारबाचा मसानवाटा . अमन तेथे पोहचला त्या स्मशानात कोणीच दिसत नव्हत ,,,,… फक्त .. स्मास्नातील झाडावर घुबड बुवळत होती …. “व्हुहू हुहुः ….””व्हुहुऊ हुह्ह ”…. अमन फाटक उघडून आत गेला समोर त्यास एक झोपडी दिसली … अमन हळू हळू तिकड जाऊ लागला अमन त्या झोपडी जवळ गेला आणि त्याने हळू त्याचे दार आत ढकलले … आतून कोणाचा तरी आवाज आला .. “ये आत मध्ये ” अमन तो आवाज ऐकून दचकला आणि आत गेला आणि म्हणला ..”पारबा … आहेत का ?” इकडे काव्या कॉटेज मध्ये काहीसे करमेना म्हणून बागडत होती ,,…, सायंकाळ होत आली होती .. तिने कॉटेज पूर्ण पाहिले नव्हते म्हणून ती सखा ला न कळवताच .. इकडे तिकडे पाहत होती पाहता पाहता ती कॉटेज च्या एका वेगळ्याच भागात गेली .. तेथून वरती जाण्यास पायऱ्या वाटत होत्या … काव्या त्या पायऱ्या चढत चढत .. वरती जात होती ….. ती वरती गेली .. आणि तिने दार उघडले कि एक जोरदार वाऱ्याचा झपक काव्यास शिवून गेला….. आणि इकडे परबाच्या तोंडून शब्द बाहेर पडले ….. “अनर्थ ,,,,…अनर्थ झाला आई जगदंबे !!! तीन चूक केलीच अखेरीस …” अमन ला काही कळेना तो म्हणला “काय झाले ?”,,….. तिने त्याला सोडल आता तो सगळ्यांच्या नाशाच कारण बनणार …आहे … आणि तिच्या साठी आलंय आत तो खरा … त्याच ते दुष्ट प्रेम परत जाग झालय … तो परत आला ,,,… अमन ओरडला त्याचा बांध तुटला होता “कोणाबद्दल बोलताय तुम्ही ”,..,… ‘’’’……..मनीष….””’ पारबा ओरडून म्हणाला …. त्याच्या त्या आवाजाने झादावेरील पक्ष्यांचा किलबिलाट सुरु झाला होता … मनीष आहे तो .. एक माणसाच्या वेशातला राक्षस …. ज्याला स्वताच प्रेम मिळवता आल पण पूर्ण पणे नाही त्यान एका मुलीवर जीवापाड प्रेम केल होत .. आणि तीन हि त्याच्या वर सुवर्णा नाव होत तीच …. इकडे काव्या त्या बंद खोलीत गेली तिथ आतच टेबलावर एक डायरी होती … जिच्यात काही बरेच लिहले होते ,,,,. काव्याने तीच्या वरील धूळ फुकून साफ केली … आणी ती वाचण्यास सुरुवात केली,,..,.. त्यात लीहले होते ….
“मी सुवर्णा ,,… मी माझ्या जीवनात फक्त एक मोठी चूक केली आणि ती म्हणजे मनीष सारख्या राक्षसावर प्रेम …” पाने पालटली जात होती .. काव्या ते सर्व वाचत होती वाचता वाचता तिच्या डोळ्यातून टप टप पाणी त्या डायरीच्या पानावरती पडत होते … इकडे पारबा सांगत होता अमनला … “मनीष ला त्याच प्रेम मिळवण्यास बरीच कष्ट करावी लागली …. पण त्याला त्याच प्रेम मिळाल खर .. पण सुवर्णाच्या घरच्यांनी तीच लग्न दुसरी कडे ठरवले होते …. हि गोष्ट मनीष च्या कानावर पडली होती …. त्याने सुवर्णास न कळू देताच तिच्या घरच्यांचा निर्घृण रीत्या खून केला होता ,,. इतका क्रूर आणि अमानुष रित्या कि …. जणू एक राक्षस असे करेल …. सुवर्णास काही कळाले नाही तिला फक्त मनीषचाच आधार वाटत होता …. म्हणून तिने मनीष सोबतच लग्न केल …. आणि तीच तिची सर्वात मोठी चूक होती …. लग्नानंतर काही अनपेक्षित घटनांनी सुवर्णास समजून आले कि मनीष नेच आपल्या घरच्यांना मारले आहे … ती त्याला टाळू लागली …. त्याला बोलणे बंद केले …. पण मनीषने भयंकर यातना सुवर्णास देण्यास सुरु केल्या … तिला जगण्या पेक्षा मरणे सोपे वाटले म्हणून तिने मनीष घरी नसल्याचा फायदा घेऊन घरातील पंख्यास गळफास घेऊन स्वतहाला संपवले मनीष हे सहन नाही करू शकला आणि त्याने हि विरहा मध्ये आपला प्राण त्यागला पण त्याची दुष्ट आत्मा त्या घरात … कैद झाली होती .. आणि काव्या जशी आली तशी त्याची राक्षशी वृत्ती पुन्हा जागी झाली … आणि आता तो फक्त काव्याला आपल्या सोबत घेऊन जाण्यास … आलाय… तुला जावे लागेल तिच्याकडे… आणि तीला वाचवाव लागणार … चल ,,, इकडे काव्याने .. ती डायरी बंद केली तिचे पाणवलेले डोळे तिने पुसले आणि तिने वारी पाहताच तिच्या समोर तो भयंकर चेहर्याचा व्यक्ती साक्षात पुढ्यात उभा होता …. त्यांनी फक्त… आपले तोंड उघडले त्याचे तोंड उघडताच … त्यातून काळा कुट्ट द्रव पदार्थ .. तिच्या चेहर्या वरती उडाला .. काव्या जोरदार किंचाळली … तिचा आवाज.. पूर्ण कॉटेज मध्ये घुमला सखा… दचकला …. तो इकडे तिकडे बावरा होऊन पळू लागला होता …. त्याचे लक्ष पायऱ्या कडच्या खोली कडे गेले … तो हळू हळू तिकडे जाऊ लागला … तो त्या खोलीत पोहचला .. पण आत कोणी नव्हते … सखाला कोणीतरी जणू त्याच्या वरती आहे असे वाटत होते ,,….त्याची नजर वरती गेली .. तेव्हा वरील पंख्यास …. काव्या दात इचकत हसत पाहत होती …. आणि तिच्या हातात धारदार सुळे होते … तिने…सखाच्या अंगावरती झडप घेतली आणि ते धारदार सुळे त्याच्या मानेपासून घुसवत पाठीच्या मणक्यातून बाहेर काढली … सखाचे डोळे फाटले होते … काव्या च्या कपड्यावर जणू काही काळा रक्ताळलेला चिकट द्रव पदार्थ होता … आणि तिच्या चेहर्यावरती जणू सुरकुत्या आणि जखमांचा कहर होता …. आणि रक्ताचे अश्रू असलेले तिचे डोळे ….. इकडे अमन घरी आल सोबत पारबा देखील होता…. .. आत येताच त्यांनी जे दृश्य पाहिलं ते पाहून अमन ला धास्की भरली होती …. .. कारण मानेतून आरपार झालेलं सखा च प्रेत … वरील झुंबराला लटकत होते … त्याच्या उन टप टप .. करीत रक्त खाली ओघळत होते … सायंकाळ झाली होती ..
सूर्य मावळतीस आला होता…. त्या अंधारात त्या शैतानाच धैय तो साधून घेणार होता. त्याला काव्या हवी होती … अमन आत आला आणि पारबा देखील होता .. आत येताच पारबाने हातातील हातातील काठीने अमन ला अडवले व लंगडत लंगडत त्या झुंबरा खाली गेला … आणि आपली मान वरती केली … बाहेरील अंधार जणू आत सगळे झाकत होता…पारबा नी वरती पाहतच त्याला झुंबरावर काव्या दिसली… तिने त्या प्रेताच्या मानेतून सूळ बाहेर काढताच ते खाली पडले … आणि काव्या तीच सूळ घेऊन,,,,…. अमनच्या अंगावर आली पण…. पण का माहित कसे ती अमनच्या जवळ येऊन अचानक थांबली … ती जनु काव्या होती जी तिच्यातील मनीष ला अडवू पाहत होती… ती रडत होती धडपडत होती… पण मनीष तिच्यावर हावी होत होता …. तोच मनीष ला मारू पाहत होता ,,… पारबा मनीष ला वाचवण्यास जवळ आला होता…. कि काव्याने एका झटक्यात पारबाच्या गळ्यात ती सुळे घुसवून त्यास गतप्राण केला …. त्याच्या तोंडून घाण भयंकर अपशब्द निघत होते ….. पारबाच्या हातून काही कवड्या खाली पडल्या होत्या…. अमन ची आपले प्रेम वाचवण्यासाठी काहीही करण्याची तैयारी होती … अमन तिला धरण्यास पुढे सरसावला … त्यच्या तोंडून काव्यासाठी तळमळीचे शब्द बाहेर पडत होते … काव्या …..तुला माझ्या प्रेमाची शपथ आहे ग…. माझ्या साठी लढ त्याच्याशी …… काव्या रडत होती… आणि मनीष… अमन वर वार करू पाहत होता ….काव्याने अमनला एका झटक्यात दूर हिबाळून लावले … अमन इतका झटक्याने दूर जाऊन पडला … कि त्याच्या बरगड्याची हाड तुटल…. त्याच्या छातीतून.. जणू जाख झाली होती आणि त्यतून रक्त येत होत …. अमन तडफडत होता … काव्याच्या दिशेने हात करू पाहत होता…. काव्या आता पूर्ण मनीष च्या आधीन झाली होती …. ती जणू आपल्या दोन्ही हात आणि पायांनी …. सरपटत सरपटत पारबाच्या दिशेने गेली आणि तिने पारबाच्या प्रेतातून सूळ उपसून घेतली …. तिच्या चेहर्यावर एक क्रूर हास्य उमटले होते … ती एकदम वजनदार सूळ खाली जमिनीवर टाकून सरपटत …..””ख्र्हर्ह्र्रर्र्र्र,,र,र्र्र्रर्र,र्र्र्र….खर्र्रर्र्र्र” करत ओढत आणत होती ….” ती जवळ आली होती … तिने आपल्या हातातील सूळ …. उगारली आणि एका फटक्यात ती अमन च्या डोक्यात घातली … एक खट अस आवाज झाला जणू तो आवाज अमन च्या डोक्यातील हाडाचा होता,,…. … काव्या हसू लागली ….. “हिही….आहाह…स्स्स…...ह्छ्छ्ह आत हि माझी झाली ….. अमन ऐकतोयस ना … हीहीहीही …..” पण अमन जणू त्याच्या शेवटच्या घटका मोजू लागला होता…. अमन च्या पुढ्यात त्याला अंधुक अंधुक असे काही तरी पडलेले दिसले होते …. ते काय होते ते समजू शकत नव्हता … त्याला काव्याचा सुंदर चेहरा समोर दिसत होता …. जणू तिच्या प्रेमानेच त्याला ताकत दिली होती … अमन स्वतःला सावरत कसा बसा उठला … आणि त्याने त्या वस्तू उचलल्या आणि त्या होत्या पारबाच्या हातातील कवड्या … अमन पुढे सरावला आणि इतक्यात काव्याने पुन्हा त्याच्या पायात … इतक्या निर्घुण रीत्या सूळ घुसवली कि त्याच्या तोंडून एक भयंकर किंकाळी बाहेर पडली …. तो त्या दुखाने ओरडत होता … तो सरपटत त्या कवड्या जवळ पोहचला आणि अमन ने त्या कवड्या उचलून हातात घेतल्या …. त्याच्या मनात त्याने आई जगदंबेच नाव घेतल… आई मला शक्ती दे जगदंबे असे म्हणून त्याने आपली सर्व ताकत एकटवली …. आणि काव्यास आपल्या मिठीत घेऊन तिच्या कानात तो जोर जोरात दुर्गा कवच म्हणत होता …. ती त्याला असंख्य रीत्या वारावर वार करत होती …. त्याच्या पाठीत सुळे घुपसत होती …. अमन तिला ओरडत होता काव्या माझ तुझ्या वर खूपच प्रेम आहे ग …. माझ्या साठी लढ परत ये काव्या माझ्या साठी मला तुझ्या सोबत जन्मभर जगायचं आहे … ग …. काव्या जोरदार .. चीरकली … कि काही क्षणात.. ती बेशुद्ध झाली … आणि तिझ्या…तून जणू .. मनीष ,,.,,..तिच्यातून बाहेर आला होता….. कि कोणीतरी त्याला बाहेर ओढले होते … ती होती सुवर्णा …. तिच्या आत्म्याने काव्यास अमन ला परत केल होत …. आणि मनीष ला त्यांच्या नरकाच्या जगात परत घेऊन गेली ……..
कॉटेज मुक्त झाल ,,.. अमन बेशुद्ध झाला होता .. आणि काव्या हि …. बराच वेळ झाला …. जणू ती सुवर्णाच परत आली होती … जिने … अमन च्या पूर्ण जखमा भरून टाकल्या होत्या ….